Դատավոր և ատենակալ

Արմոդոքսիան այսօրվա համար. Դատավորն ու ատենակալը

Հիսուսի կյանքի այն պատմություններից մեկը, որը պետք է ստիպի յուրաքանչյուրին՝ այո՛, բոլորին՝ կանգ առնել և խորհել, շնության մեջ բռնված կնոջ մասին պատմությունն է։ Այն գրված է Հովհաննեսի Ավետարանում, որից մենք կարդում ենք…

Վաղ առավոտյան Նա կրկին եկավ տաճար, և ամբողջ ժողովուրդը եկավ Նրա մոտ. Նա նստեց և սովորեցնում էր նրանց։ Այն ժամանակ դպիրներն ու փարիսեցիները Նրա մոտ բերեցին շնության մեջ բռնված մի կնոջ։ Եվ երբ նրան կանգնեցրին մեջտեղում, ասացին Նրան. «Վարդապե՛տ, այս կինը բռնվել է շնության մեջ՝ հենց արարքի պահին։ Մովսեսը օրենքում պատվիրեց մեզ, որ նմաններին քարկոծենք։ Իսկ Դու ի՞նչ ես ասում»։ Նրանք սա ասացին՝ փորձելով Նրան, որպեսզի մեղադրելու առիթ ունենան։ Բայց Հիսուսը կռացավ և մատով գրում էր գետնին, կարծես թե չէր լսում։

Երբ նրանք շարունակում էին հարցնել Նրան, Նա ուղղվեց և ասաց նրանց. «Ձեզանից անմեղը թող առաջինը քար նետի նրա վրա»։ Եվ կրկին կռացավ ու գրում էր գետնին։ Այն ժամանակ նրանք, ովքեր լսեցին դա, խղճի մտոք դատապարտված՝ դուրս եկան մեկ առ մեկ՝ սկսած ավագներից մինչև վերջինը։ Հիսուսը մնաց միայնակ, իսկ կինը՝ կանգնած մեջտեղում։ Երբ Հիսուսը ուղղվեց և տեսավ, որ կնոջից բացի ուրիշ ոչ ոք չկա, ասաց նրան. «Կի՛ն, որո՞նք են քո մեղադրողները։ Ոչ ո՞ք չդատապարտեց քեզ»։ Նա ասաց. «Ոչ ոք, Տե՛ր»։ Եվ Հիսուսն ասաց նրան. «Ես էլ քեզ չեմ դատապարտում. գնա՛ և այլևս մի՛ մեղանչիր»։ (Հովհաննես 8)

Եթե բաց եք թողել, ապա սա դատաստանի մասին պատմություն է։ Այս պատմության մեջ Հիսուսն է միակը, ով իրավասու է դատելու։ Նա միակն է, ով կարող է ընդունել առաջին քարը նետելու հրավերը, այսինքն՝ Նա միակն է, ով անմեղ է։ Հիսուսը կնոջ առջև կանգնում է որպես դատավոր և որպես ատենակալ՝ արտաբերելու վճիռը. «Ես էլ քեզ չեմ դատապարտում»։

Եվս մեկ անգամ Հիսուսը սովորեցնում է «Մի՛ դատեք, որպեսզի չդատվեք» (Մատթեոս 7) դասը, այս անգամ՝ Իր գործողությամբ, մի վճիռ, որը հիշեցնում է մեզ, որ մենք բարոյական իրավասություն չունենք առաջին քարը նետելու։

Մենք աղոթում ենք. Տե՛ր, սովորեցրո՛ւ սրտիս մեղմորեն քայլել այս աշխարհում։ Հեռո՛ւ պահիր ինձ քարեր բարձրացնելուց՝ մեղադրանքի քարերից, հպարտության քարերից, շտապ եզրակացությունների քարերից։ Դու գիտես յուրաքանչյուր հոգու կրած թաքուն պայքարը, այն վերքերը, որոնք ոչ մի աչք չի տեսնում, այն վախերը, որոնք ոչ մի ձայն չի կարող խոստովանել։ Թո՛ւյլ տուր հիշեմ, որ ես ևս կատարելագործման ընթացքի մեջ եմ և կարիք ունեմ նույն այն ողորմության, որը հաճախ մոռանում եմ շնորհել։ Ամեն։