Մեծ պահքի ուղին՝ օր 28. Համառություն

Պահքի բաղադրատոմս

Բաղադրատոմս 28. Ջեռոցում պատրաստված սնկեր՝ կիտրոնով և սխտորով

Մեծ պահքի 28-րդ օրը. Համառություն

Մեծ պահքի կիրակիներից երեքը կոչվում են այն առակների անունով, որոնք լույս են սփռում կասկածելի բնավորություն ունեցող մարդկանց վրա: Անցած երկու կիրակի օրերին մենք ծանոթացանք Անառակ որդու և Անիրավ տնտեսի հետ: Առակների կիրակիների այս եռերգությունը եզրափակում է Մեծ պահքի 28-րդ օրվա նվիրումը Անիրավ դատավորին: Այս երեք առակներն էլ մեզ են հասել մեր Տիրոջից և գտնվում են Ղուկասի Ավետարանի 16, 17 և 18-րդ գլուխներում:

Անիրավ դատավորը մի մարդ է, որը, ինչպես Հիսուսն է բացատրում, ոչ ոքից չէր վախենում՝ նույնիսկ Աստծուց, և ոչ մեկից ամոթ չէր զգում: Այն քաղաքում, որտեղ նա դատավոր էր, մի այրի կին անընդհատ գալիս էր նրա մոտ և աղաչում, որ լսի իր գործը: Որոշ ժամանակ նա հրաժարվում էր, բայց վերջում ինքն իրեն ասաց. «Թեև ես ո՛չ Աստծուց եմ վախենում, ո՛չ էլ մարդկանցից եմ ամաչում, բայց քանի որ այս այրին անհանգստացնում է ինձ, ես կանեմ այնպես, որ նա արդարադատություն ստանա, որպեսզի վերջում ինձ չհոգնեցնի»: Հիսուսն իր առակը եզրափակում է մի հետաքրքիր հայտարարությամբ: Նա ասում է. «Լսե՛ք, թե ինչ է ասում անիրավ դատավորը. մի՞թե Աստված արդարություն չի անի իր ընտրյալների համար, որոնք ցերեկ ու գիշեր աղաղակում են իրեն: Մի՞թե նա երկար կսպասեցնի նրանց: Ես ասում եմ ձեզ, նա շուտով արդարություն կանի նրանց»:

Իրոք, սա տարօրինակ պատմություն է: Առաջին ընթերցմամբ կարող եք մտածել, որ Հիսուսը Աստծուն համեմատում է այս անիրավ դատավորի հետ: Առակը ստեղծում է մի Աստծու պատկեր, որին կարելի է հոգնեցնել կամ հյուծել: Կարծես թե, եթե մենք շարունակենք համառել, եթե շարունակենք աղոթել կրկին ու կրկին, Աստված ի վերջո կհոգնի և «այո» կասի մեր կարիքներին ու ցանկություններին: Այնպես որ, շարունակե՛ք աղոթել, շարունակե՛ք համառ լինել: Համառե՛ք այն այրի կնոջ պես, և վերջում Աստված կհոգնի ու կտա ձեզ այն, ինչ ուզում եք:

Առակն ավելի ուշադիր ուսումնասիրելիս, այսինքն՝ երբ այն կարդում ենք ամբողջությամբ, տեսնում ենք, որ ավետարանիչ Սուրբ Ղուկասը առակի նախաբանում մի քանի բացատրական խոսք է գրում: Նա ասում է. «Հիսուսն իր աշակերտներին այս առակը պատմեց ցույց տալու համար, որ նրանք պետք է միշտ աղոթեն և չհուսահատվեն»: Այնպես որ, այո՛, սա համառության պատմություն է, բայց ոչ թե Աստծուն հոգնեցնելու, այլ հիշելու համար, որ պետք է անընդհատ հաղորդության մեջ լինել Աստծու հետ: Սուրբ Ղուկասի նախաբանը հուշում է, որ իր ժամանակներում, ինչպես և այսօր, աղոթքի բնույթի վերաբերյալ թյուրըմբռնում կա:

Երբ Հիսուսը մեզ սովորեցնում է «Տերունական աղոթքը», նա զգուշացնում է. «Ավելորդ խոսքեր մի՛ կուտակեք: Ձեր երկնային Հայրն արդեն գիտի, թե ինչ է ձեզ պետք: Ուստի երբ աղոթում եք, աղոթե՛ք այսպես. Հայր մեր, որ երկնքում ես…»: Եկե՛ք մի պահ մտածենք այդ մասին: Եթե մեր երկնային Հայրը գիտի, թե ինչ է մեզ պետք, ինչո՞ւ պետք է աղոթենք:

Աստված գիտի մեր կարիքները, ուստի ակնհայտ է, որ մենք աղոթքի բնույթի վերաբերյալ շատ իրական թյուրըմբռնում ունենք:

Աղոթքը պարզապես Աստծու հետ զրույց չէ: Մենք աղոթում ենք, որովհետև մեզ զրույց է հարկավոր ինքներս մեզ հետ: Աստված արդեն գիտի մեր սրտի ցանկությունները: Նա գիտի մեր կարիքներն ու ցանկությունները, հավանաբար, ավելի լավ, քան մենք ինքներս: Աստված գիտի, թե ուր ենք գնում: Իրական հարցն այն է՝ արդյոք մենք գիտե՞նք: Դա կարող է տարօրինակ հնչել, բայց եթե դուք իրական կենտրոնացում չունեք ձեր կյանքի վրա, կասկածելի է, թե արդյոք գիտեք, թե որոնք են ձեր կարիքները:

Որքա՞ն հաճախ եք ժամանակ տրամադրում ինքներդ ձեզ լսելու, ներքին ձայնին լսելու համար: Այս մեծպահքյան ճանապարհորդության մի մասը եղել է մեր սրտի ականջները բացելը, ուշադիր լսել կարողանալը: Սաղմոսերգուն ասում է. «Լռե՛ք և իմացե՛ք, որ Ես եմ Աստված»: Մեծ պահքը մեզ հնարավորություն է տալիս լուռ նստել և լսել, ընկալել և դրանով իսկ հոգեպես աճել: Մեծ պահքը պարզապես սննդի սահմանափակում չէ, այլ հիմնականին հասնելը. ի՞նչն է անհրաժեշտ գոյատևելու համար: Կամ Հիսուսի խոսքերով (փորձողին ուղղված). «Մարդ միայն հացով չի ապրում, այլ Աստծու բերանից ելած ամեն խոսքով»:

Մեզ աղոթել սովորեցնելիս Հիսուսը պատվիրում է մտնել փոքր սենյակ և աղոթել առանց որևէ շեղող հանգամանքի, որպեսզի հասկանաք, թե որոնք են ձեր կարիքները: Որովհետև երբ մենք աղոթում ենք բարիքների համար, Աստված արդեն իսկ ցանկանում է, որ մենք դրանք ունենանք, բայց ինչպե՞ս են դրանք հասնելու մեզ: Մեզ ուժ է հարկավոր: Մեզ համբերություն և նվիրում է հարկավոր: Մեզ ճիշտ արժեքներ են հարկավոր: Մենք պետք է արթնանանք, մի կողմ դնենք մեր երազանքները և հագնենք հույսի նոր պատմուճանը՝ առաջ գնալու համար: Այս ամենը գալիս է անհատից՝ ձեզանից և ինձանից, որ գործողություն ենք կատարում: Երբ ընդունում ենք, որ մենք Աստծու զավակներն ենք և Նա մեր Հայրն է, ապա գիտենք, որ Նա կհոգա մեր մասին բոլոր հանգամանքներում: Ճիշտ այնպես, ինչպես Նա հոգում է երկնքի թռչունների մասին, ինչպես հոգում է դաշտի շուշանների մասին, որոնք այսօր կան, իսկ վաղը չկան, այնպես էլ Նա կհոգա մեր մասին: Հիսուսը մեզ ասում է. «Որքա՞ն ավելի արժեքավոր եք դուք, քան դաշտի այդ շուշանները, քան երկնքի այդ թռչունները: Ձեր երկնային Հայրը հոգում է նրանց մասին: Որքա՞ն ավելի Նա կհոգա ձեր մասին»:

Դուք ունե՞ք այդ հավատը: Դա անվերապահ հավատ է և դժվար է ձեռք բերել, ուստի անհրաժեշտ է կարգապահ լինել: Մեզ մնում է շարունակել աղոթել: Համառությո՛ւն: Համառե՛ք: Հետևողականությո՛ւն: Պատմության կնոջ պես, երբեք մի՛ կասկածեք, որ վերջում կստանաք այն, ինչ ձեզ հարկավոր է, որովհետև այդ համառության մեջ ոչ թե Աստված-Դատավորն է լսում, այլ դուք եք լսում ինքներդ ձեզ: Ձեր համառության մեջ դուք կգտնեք, որ այս աղոթքները վերածվում են մանտրաների: Դրանք վերածվում են ուղեցույցների, որոնցով սկսում եք ապրել, որոնցով սկսում եք պատասխանատվություն ստանձնել ձեր կյանքում: Եվ որքան էլ ձեր կյանքը փոխվել է Մեծ պահքի այս շրջանում, ձեր աղոթքի կյանքը կսկսի հասունանալ, և ձեր աղոթքները կդառնան իրական մանտրաներ դեպի գործողություն՝ իրականացնելու ձեր սրտի խորքում դրված երազանքները, այլ ոչ թե այսօրվա քմահաճույքների վրա հիմնված ցանկությունները:

Մենք այսօրվա մեծպահքյան ճանապարհորդությունը եզրափակում ենք մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի սովորեցրած աղոթքով.
«Հայր մեր, որ երկնքում ես, սուրբ թող լինի քո անունը: Թող գա քո թագավորությունը, թող լինի քո կամքը երկրի վրա, ինչպես երկնքում: Մեր հանապազօրյա հացը տուր մեզ այսօր: Եվ ներիր մեզ մեր պարտքերը, ինչպես մենք ենք ներում մեր պարտապաններին, և մեզ մի՛ տար փորձության, այլ փրկի՛ր մեզ չարից: Քանզի քոնն է թագավորությունը, զորությունը և փառքը հավիտյանս: Ամեն:»