Մոլորված և գտնված – Մեծ պահքի 18-րդ օր

Պահքի բաղադրատոմս

Մեծ պահքի ճանապարհորդության 18-րդ օր. Կորուսյալն ու գտնվածը

Ինչպես նշել էի ավելի վաղ, եթե Քրիստոսի ժամանակներից մեզ ոչինչ չհասներ, բացի Անառակ որդու առակից, դա բավական կլիներ մեզ Աստծո սիրո և հաշտության իմաստի մասին սովորեցնելու համար։ Սա մի պատմություն է, որը ցույց է տալիս սիրո, կարեկցանքի և ներողամտության հարցում միմյանց հանդեպ մեր ունեցած պատասխանատվությունը։ Այս պատմությունն այնքան բազմաշերտ է, որ այն դարձնում է կատարյալ գործիք Մեծ պահքի շրջանում օգտագործելու համար։

Երեկ մենք խորհրդածեցինք այն ճանապարհորդության մասին, որը մենք կատարում ենք մեր կյանքի տարբեր կետերից դեպի վախճան։ Այսօր մենք կանդրադառնանք այն շրջանցումներին, որոնք հանդիպում են մեր կյանքի ճանապարհին։ Երբ մենք կորցնում ենք նպատակակետի տեսլականը, մենք թափառում ենք և կարող ենք այնքան շեղվել, որ կորցնենք մեր ճանապարհը։ Մենք մոլորվում ենք։ Ցավալի է, որ երբեմն մեր մոլորված վիճակն այնքան խորն է լինում, որ մենք ոչ վերադառնում ենք ճանապարհին, ոչ էլ հասնում նպատակակետին։

Մոլորվելը մտադրված չէ։ Ոչ ոք ճամփորդությունը չի սկսում մոլորվելու հույսով։ Ճշմարտությունն այն է, որ կյանքի ճանապարհին մենք հանդիպում ենք բազմաթիվ դժվարությունների ու խոչընդոտների, որոնք խանգարում են մեզ հասնել կյանքում մեր ցանկացած լիարժեքությանը։ Այդ խոչընդոտները կանգնում են մեր առջև՝ որպես արգելքներ, երբ մենք ընթանում ենք դեպի մեր երազանքները։ Երբ ճանապարհը փակ է լինում, մենք անմիջապես փնտրում ենք շրջանցելու ուղիներ, և այդ ընթացքում շեղվում ենք մեր ընթացքից։ Մենք մոլորվում ենք։ Ավելի վաղ մենք քննարկել ենք, որ սա «մեղսավոր բնության» հիմքերից մեկն է։ Այսինքն՝ մենք վրիպել ենք նպատակակետից։ Մենք ձգտում ենք կատարելության, բայց վրիպում ենք։ Մենք հեռու ենք նշանակետից։

Մտածեք ձեր կյանքի մասին։ Մտածեք այն դժվարությունների և մարտահրավերների մասին, որոնք դուք փորձառել եք։ Դուք ձեր ճանապարհորդությունը սկսել եք բարի մտադրություններով։ Անկախ նրանից՝ դա կարիերայի ուղի էր, թե տեղաշարժ, բիզնես, կրթություն, ֆինանսական կամ առողջապահական նպատակներ, թե հարաբերություններ՝ ամուսին, կին, երեխաներ, ծնողներ, ընկերներ. ինչ էլ որ լիներ, ձեր դրդապատճառներն ու նպատակը բարի էին, գուցե նույնիսկ վեհ։

Վերցնենք, օրինակ, Ձեր ֆինանսական նպատակները։ Դուք սկսել եք բարի մտադրությամբ. այդ միջոցները պետք է վճարվեին ինչ-որ բանի համար։ Կրթությա՞ն։ Ավելի լավ կենսակերպի։ Ճամփորդությա՞ն։ Թոշակի՞։ Սակայն ճանապարհին Դուք սկսել եք զիջումների գնալ։ Դուք կորցրել եք տեսադաշտից Ձեր նպատակակետը։ Թեև խորքում՝ Ձեր մտքի անկյունում, Դուք գիտեիք, թե որն է նպատակակետը, բայց կյանքի առօրյա գործերը դրդել են Ձեզ փոխզիջումների։ Դուք խճճվել եք առօրյա հոգսերի ու պարտականությունների մեջ, որոնք Ձեզ ավելի ու ավելի հեռացրել են Ձեր նպատակներից։ Դուք նայել եք քարտեզին և հասկացել՝ Դուք մոլորվել եք։

Մոլորվելը ցավալի է։ Ցավի մի մասը հիասթափությունից է գալիս, իսկ ավելի մեծ մասը՝ մեղքի զգացումից։ Դուք գիտեք, որ ամեն ինչ սկսել եք պատշաճ կերպով ավարտելու մտադրությամբ։ Դուք գիտեք, որ ճանապարհը ճիշտ էր, բայց ընթացքում ամեն ինչ խառնվել է։

Բարեբախտաբար, մենք հետ դառնալու հնարավորություն ունենք։ Մենք պարտավոր չենք շարունակել նույն ճանապարհով։ Եվ հենց սա է Մեծ պահքի ճանապարհորդության ուժը։ Ինքնաքննության և խորհրդածության միջոցով մենք բացահայտում ենք մեր խնդիրները, իսկ աղոթքի և խորհրդածության միջոցով գտնում ենք մեր ընթացքը վերակողմնորոշելու և ուղղելու միջոցները՝ ի վերջո մեր կյանքում ճիշտ ուղղություն գտնելու համար։

Ավետարանական պատումում, որպես Հիսուսի՝ Անառակ որդու առակի պատմելու նախաբան, քննարկում կա մոլորված և գտնված լինելու մասին (Ղուկաս 15)։ Մենք կարդում ենք, որ մաքսավորներն ու մեղավորները հավաքվել էին Հիսուսի շուրջ՝ Նրան լսելու համար։ Սա հետաքրքիր է և կարևոր է նշել, քանի որ Հիսուսը, լինելով սուրբ մարդ, խախտում էր արարողակարգը։ Նրա համար պատշաճ չէր նստել մաքսավորների հետ, որոնց ոչ միայն չէին սիրում ակնհայտ պատճառներով, այլև ատում էին, քանի որ նրանց դավաճաններ էին համարում, որոնք գումար էին հավաքում թշնամի պետության համար։ Եվ, իհարկե, Նա մեղավորների հետ էր, որոնք մերժվածներ էին, քանի որ չէին համապատասխանում հասարակության կողմից իրենց պարտադրված չափանիշներին։ Այսպես կոչված հավատացյալ մարդիկ վերևից էին նայում մեղավորներին։

«Փարիսեցիներն ու օրենքի ուսուցիչները տրտնջում էին՝ ասելով. «Այս մարդը մեղավորներին ընդունում է և նրանց հետ ուտում»։ Այն ժամանակ Հիսուսը նրանց այս առակը պատմեց. «Եթե ձեզանից մեկը հարյուր ոչխար ունենա և դրանցից մեկը կորցնի, մի՞թե չի թողնի իննսունինին անապատում և չի գնա կորածի հետևից, մինչև որ գտնի այն։ Եվ երբ գտնում է, ուրախանում է, դնում է ուսերին ու տուն գալիս։ Ապա կանչում է իր ընկերներին ու հարևաններին և ասում. «Ուրախացե՛ք ինձ հետ, որովհետև գտա իմ կորած ոչխարը»։ Ասում եմ ձեզ, որ նույն կերպ երկնքում ավելի մեծ ուրախություն կլինի մեկ ապաշխարող մեղավորի համար, քան իննսունինը արդարների, որոնք ապաշխարության կարիք չունեն»։

Ինչպես Անառակ որդու պատմության մեջ, Հիսուսը հստակ ցույց է տալիս, որ Ինքը հոգ է տանում նրանց մասին, ովքեր մոլորվել են։ Եվ խնդրում եմ նկատի ունեցեք, որ դա վերաբերում է մեզանից յուրաքանչյուրին։

Գոյություն ունի մի գեղեցիկ արտահայտություն՝ «Կանգ առ և վայելիր վարդերի բույրը»։ Ես սիրում եմ այդ արտահայտությունը, քանի որ այն հիշեցնում է մեզ, որ այո, մենք մոլորված ենք։ Որքա՞ն հաճախ ենք մենք ժամանակ գտնում կամ ժամանակ հատկացնում՝ իսկապես կանգ առնելու և վայելելու վարդերի բույրը։ Իսկապես հիացմունքով նայելու մայրամուտին։ Նայելու մեր երեխաների աչքերին և տեսնելու վաղվա հույսը։ Իսկապես երազելու նրանց հետ և հավատալու վաղվա օրվան։ Իմանալու, որ խաղաղությունը հնարավոր է։ Երազելու ավելի լավ վաղվա օրվա մասին։ Այդ երազանքները, այդ ժպիտները սովորաբար մոռացվում են մեզ կողմից, քանի որ մենք արագընթաց ենք, երբեք բավարար ժամանակ չունենք դանդաղելու և նայելու, լսելու, հոտոտելու, համտեսելու և զգալու կյանքը։

Մեծ պահքը կատարյալ ժամանակ է՝ դիտարկելու Ձեր ուղին, թե ուր եք գնում և ուր եք հասնելու։ Մոլորվե՞լ եք։ Ճանապարհային քարտեզի կարիք ունե՞ք։ Պե՞տք է վերադառնալ ճիշտ ուղու վրա։ Ժամանակը չէ՞ շրջադարձ կատարելու կամ գուցե ամբողջությամբ հետ դառնալու։ Սրանք հարցեր են, որոնց պատասխանը միայն Դուք պետք է տաք։ Ձեր քարտեզը բաց է։ Ձեր նավիգատորը միացված է, և Դուք գտնվում եք այս մեծպահքյան ճամփորդության մեջ։

Մենք եզրափակում ենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթքով։ Այսօր եկեք վերադառնանք այդ աղոթքի սկզբին՝ առաջին ժամին, որպեսզի հիշեցնենք մեզ, թե որտեղից է սկսվում ամեն ինչ.
Հավատով խոստովանում և երկրպագում եմ Քեզ, Հայր և Որդի և Սուրբ Հոգի, անեղ և անմահ էություն, արարիչ հրեշտակների, մարդկանց և ամենայն գոյի։ Ողորմի՛ր Քո արարածներին և ինձ՝ մեծ մեղավորիս։ Ամեն (Հավատով խոստովանում եմ, 1/24)

Պատկերը՝ Գորան Հորվաթի՝ Pixabay-ից