Սեր և ատելություն. Լույսի տարածում

Արմոդոքսիան այսօր. Անձի հանդեպ սերն ու ատելությունը

Հովհաննեսի Ավետարանում (գլուխ 12) Հիսուսը հանդիպում է մարդկանց մի նոր խմբի, և ինչպես նշեցինք երեկ, դա Նրա ծառայության վճռորոշ պահն էր։

Նա դառնում է նրանց և ասում. «Ով սիրում է իր կյանքը, կկորցնի այն, իսկ ով ատում է իր կյանքն այս աշխարհում, այն կպահպանի հավիտենական կյանքի համար»։ Իրոք, դժվար է հետևել այս խոսքերին։ Ինչպե՞ս կարող ենք ատել ինքներս մեզ։

Ահա մի առակ.

Լեռնային գյուղի երկու ծայրերում երկու մարդ էր ապրում։ Առաջինը՝ Արամը, իր օրերն անցկացնում էր իր անունը փառաբանելով։ Նա կառուցեց ամենաբարձր տունը, կախեց ամենապայծառ լապտերները և հոգ տանում, որ իր տված յուրաքանչյուր նվեր կրի իր ստորագրությունը։ Նրա լույսը փայլուն էր, բայց երբեք չէր դուրս գալիս իր պատերից։ Երկրորդը՝ Սարգիսը, մի փոքրիկ ճրագ ուներ։ Նրա տունը համեստ էր, բայց նրա քայլերը՝ շատ։ Նա իր ճրագը տանում էր այրու պատշգամբ, հիվանդի անկողնու մոտ, վախեցած երեխայի դռանը։ Նրա լույսը փոքր էր, բայց այն ճամփորդում էր։

Մի ձմեռային գիշեր գյուղի վրա սաստիկ փոթորիկ բարձրացավ։ Խավարը կլանեց յուրաքանչյուր տուն։ Արամի լապտերները բուռն վառվում էին, բայց միայն իր համար։ Նա փակեց իր դռները՝ ցուրտը դրսում թողնելու և ջերմությունը ներսում պահելու համար։ Սարգիսը վառեց իր փոքրիկ ճրագը և դուրս եկավ փոթորկի մեջ։ Նա ընտանիքներին ուղեկցեց դեպի անվտանգություն, տաքացրեց դողացող ձեռքերը և մխիթարեց միայնակներին։ Նրա ճրագը թարթում էր, բայց երբեք չմարեց։

Երբ առավոտը եկավ, Արամի տունը դեռ կանգուն էր, բայց ոչ ոք չէր հիշում դրա փայլը։ Սարգիսի ճրագը, թեև փոքր, դիպել էր յուրաքանչյուր կյանքի։ Գյուղացիները այն դրեցին հրապարակի կենտրոնում՝ ոչ թե այն պատճառով, որ այն մեծ էր, այլ որովհետև այն շողացել էր իրենց համար։

Եվ երեցները կասեին իրենց երեխաներին. «Ինքն իր համար պահված ճրագը մարում է գիշերվա հետ։ Ուրիշների համար կրած ճրագը դառնում է արշալույս»։

Եվ ահա ճշմարտությունը. Այն լույսը, որ պահում եք ձեզ համար, մեռնում է ձեզ հետ։ Այն լույսը, որ նվիրում եք, դառնում է ձեր ժառանգությունը։ Սա է Հիսուսի ասածը, երբ Նա հայտարարում է. «Եթե ցորենի հատիկը հողի մեջ ընկնելով չմեռնի, ապա մենակ կմնա, իսկ եթե մեռնի, շատ պտուղ կտա»։ (Հովհաննես 12)

Ինքն իր համար ապրած կյանքը դատարկ սենյակում վառվող պայծառ լապտեր է։ Ուրիշների համար ապրած կյանքը դառնում է սրտից սիրտ փոխանցվող ճրագ՝ մեր հեռանալուց երկար ժամանակ անց էլ։

Նվիրվում է հորեղբայր Ջոնի Քայշյանի հիշատակին՝ 1934-2026