Հեզություն. գոհաբանության արվեստը

Հայկական ուղղափառությունն այսօր. Գալստյան շարքը

Հեզությունը՝ երախտագիտության բանալին

Հեզությունը հաճախ նույնացնում են թուլության հետ, սակայն դա իրականությունից հեռու է, քանի որ Հիսուսն ասում է. «Երանի՜ հեզերին, որովհետև նրանք երկիրը պիտի ժառանգեն»։ Ակնհայտ է, որ սա թույլերի համար նախատեսված պարգև չէ։ Հիսուսի ժամանակներում հեզությունը նշանակում էր ինքնատիրապետում։ Նոր Կտակարանում հեզությունը նշանակում է «զսպված ուժ»։ Ձիերը ուժի խորհրդանիշ են, և մենք մեքենաների հզորությունը չափում ենք ձիաուժով։ Երբ ձին սանձվում և վարժեցվում է, այն դառնում է կառավարելի։ Սա ձիուն չի դարձնում անօգնական կենդանի, ընդհակառակը՝ նրա ուժը կենտրոնանում և ուղղորդվում է ճիշտ հունով։

Հիսուսի առաջարկած օրհնությունը նրանց համար է, ովքեր կարգապահության և ուղղորդման միջոցով տիրապետում են իրենց։ Հեզությունը նշանակում է, որ մենք հաղթահարել ենք (կամ հաղթահարում ենք) մեր էգոն, որը խեղաթյուրում է մեր ընկալումը և խանգարում գտնել կյանքի ճշմարիտ իմաստը։ Մեզ սովորեցնում են՝ «հավատա ինքդ քեզ», մինչդեռ Հիսուսը պատվիրում է՝ «հավատացեք Ինձ»։ Մենք լսում ենք՝ «ձգտիր լինել առաջինը», իսկ Հիսուսն ասում է՝ «վերջինները կլինեն առաջինը, և առաջինները՝ վերջինը»։ Մենք սովորում ենք, որ հաջողության գրավականը «հաղթելը ամեն ինչ չէ, այն միակ բանն է» սկզբունքն է։ Հիսուսն ասում է. «Ով գտնում է իր կյանքը, կկորցնի այն, իսկ ով կորցնում է իր կյանքը Իմ պատճառով, կգտնի այն»։ Եվ, իհարկե, մենք գիտենք աշխարհի ընթացքը՝ «մի՛ բարկացիր, վրեժխնդիր եղիր»։ Հիսուսն ասում է. «Սիրե՛ք ձեր թշնամիներին և աղոթե՛ք ձեզ հալածողների համար»։

Այս բոլոր օրինակներում կենտրոնացված և զսպված հոգին է, որ հասնում է իրական հաջողության։ Վայրի ձիու նման՝ Դուք չեք կորցնում Ձեր ուժը, այլ պարզապես ուղղորդում եք այն։

Յուրաքանչյուր ոք՝ լինի դա մարզիկ թե վիրաբույժ, երաժիշտ թե ճարտարապետ, բանվոր թե գործատու, հաջողության է հասնում կարգապահության և ինքնատիրապետման միջոցով։

Ադվենտի շրջանի սկզբին Սուրբ Ծննդյան մեր ընկալումը սկսում է ձևավորվել։ Մեզ առաջնորդում է Սուրբ Ծննդյան պայծառ աստղը։ Աստված, որ հայտնվել և ապրում է մեր մեջ, հրավիրել է մեզ միանալու այս տոնակատարությանը։ Մեր առաջին քայլերը սկսվում են հեզության ոգով՝ հրաժարվելով եսասիրությունից, կառավարելով ներքին ուժը և գիտակցելով Աստծուց մեր կախվածությունը։ Եվ հենց այստեղ ենք մենք գտնում երախտագիտության և շնորհակալության զգացումները։

Ամերիկայում մենք ունենք Երախտագիտության օրվան նվիրված հատուկ օր։ Երբ մոտենում եք դրան հեզության ոգով, շնորհակալություն հայտնելը դառնում է արվեստ։ Դուք անկեղծություն եք գտնում երախտագիտության այդ գործողության մեջ, քանի որ երբ եսասիրությունը մի կողմ է դրված, Դուք Ձեր ուշադրությունը կենտրոնացնում եք Աստվածայինի վրա՝ հասկանալով, որ ամեն ինչ Աստծուց է։

Այսօր մենք լսում ենք ուխտավորների աղոթքը առաջին Երախտագիտության օրվա առթիվ՝ նոր աշխարհում կյանքի դժվարությունները հաղթահարելուց հետո. «Ո՛վ Տեր մեր Աստված և երկնային Հայր, Ով Քո անասելի ողորմությամբ մեզ հանդեպ, ապահովել ես կերակուր և խմիչք մեր մարմինների սնուցման համար։ Շնորհի՛ր մեզ խաղաղություն՝ դրանք ակնածանքով օգտագործելու, որպես Քո ձեռքերից եկած, երախտագետ սրտերով. թող Քո օրհնությունը հանգչի Քո այս բարի արարածների վրա՝ ի մխիթարություն և սնուցում մեզ. և խոնարհաբար աղաչում ենք Քեզ, բարի՛ Տեր, որ ինչպես մենք քաղցում և ծարավում ենք մեր մարմինների այս սննդի համար, այնպես էլ մեր հոգիները ջերմորեն ձգտեն հավիտենական կյանքի սննդին՝ մեր Տեր և Փրկիչ Հիսուս Քրիստոսի միջոցով, Ամեն»։

Շապիկ՝ Լունա և Գրեգորի Բեյլերյաններ Epostle.net-ի համար