Գալուստ 4-50. Հեզություն՝ երախտագիտության բանալին

Ադվենտի 50 օրերից 4-րդ օրը. Հեզություն՝ երախտագիտության բանալին

Հեզությունը հաճախ նույնացնում են թուլության հետ, սակայն դա իրականությունից հեռու է, քանի որ Հիսուսն ասում է. «Երանի՜ հեզերին, որովհետև նրանք երկիրը պիտի ժառանգեն»։ Ակնհայտ է, որ սա թույլերի համար նախատեսված պարգև չէ։ Հիսուսի ժամանակներում հեզությունը նշանակում էր ինքնատիրապետում։ Նոր Կտակարանում հեզությունը նշանակում է «զսպված ուժ»։ Ձիերը ուժի խորհրդանիշ են, և մենք մեքենաների հզորությունը չափում ենք ձիաուժով։ Երբ ձին սանձվում և վարժեցվում է, այն դառնում է կառավարելի։ Սա ձիուն չի դարձնում անօգնական կենդանի, ընդհակառակը՝ նրա ուժը կենտրոնանում և ուղղորդվում է ճիշտ հունով։

Հիսուսի խոստացած օրհնությունը նրանց համար է, ովքեր կարգապահության և ճիշտ ուղղորդման միջոցով տիրապետում են իրենց։ Հեզությունը նշանակում է, որ Դուք հրաժարվել եք (կամ հրաժարվում եք) եսասիրությունից, որը խեղաթյուրում է Ձեր ընկալումը և խանգարում գտնել կյանքի իրական իմաստը։ Մեզ սովորեցնում են «հավատալ ինքներս մեզ», մինչդեռ Հիսուսը սովորեցնում է. «Հավատացեք ինձ»։ Մենք լսում ենք՝ «ձգտեք լինել առաջինը», իսկ Հիսուսն ասում է. «Վերջինները պիտի լինեն առաջինը, և առաջինները՝ վերջինը»։ Մենք սովորում ենք, որ հաջողության բանաձևը հետևյալն է. «Հաղթանակը ամեն ինչ չէ, այն միակ բանն է»։ Հիսուսն ասում է. «Ով գտնում է իր կյանքը, կկորցնի այն, իսկ ով կորցնում է իր կյանքը Իմ պատճառով, կգտնի այն»։ Եվ, իհարկե, մենք գիտենք աշխարհիկ մոտեցումը՝ «մի՛ բարկացիր, վրեժխնդիր եղիր»։ Հիսուսն ասում է. «Սիրեցե՛ք ձեր թշնամիներին և աղոթեցե՛ք ձեզ հալածողների համար»։

Այս բոլոր օրինակներում կենտրոնացված և զսպված հոգին է, որ հասնում է իրական հաջողության։ Վայրի ձիու նման՝ Դուք չեք կորցնում Ձեր ուժը, այլ պարզապես ուղղորդում եք այն։

Յուրաքանչյուր ոք՝ լինի դա մարզիկ թե վիրաբույժ, երաժիշտ թե ճարտարապետ, բանվոր թե գործատու, հաջողության է հասնում կարգապահության և ինքնատիրապետման միջոցով։

Ադվենտի շրջանի սկզբին Սուրբ Ծննդյան մեր ընկալումը սկսում է ձևավորվել։ Մեզ առաջնորդում է Սուրբ Ծննդյան պայծառ աստղը։ Աստված, որ հայտնվել և ապրում է մեր մեջ, հրավիրել է մեզ միանալու այս տոնակատարությանը։ Մեր առաջին քայլերը սկսվում են հեզության ոգով՝ հրաժարվելով եսասիրությունից, կառավարելով ներքին ուժը և գիտակցելով Աստծուց մեր կախվածությունը։ Եվ հենց այստեղ ենք մենք գտնում երախտագիտության և շնորհակալության զգացումները։

Ամերիկայում մենք ունենք Երախտագիտության օրվան նվիրված հատուկ օր։ Երբ մոտենում եք դրան հեզության ոգով, շնորհակալություն հայտնելը դառնում է արվեստ։ Դուք անկեղծություն եք գտնում երախտագիտության այդ գործողության մեջ, քանի որ երբ եսասիրությունը մի կողմ է դրված, Դուք Ձեր ուշադրությունը կենտրոնացնում եք Աստվածայինի վրա՝ հասկանալով, որ ամեն ինչ Աստծուց է։

Այսօր մենք լսում ենք ուխտավորների աղոթքը առաջին Երախտագիտության օրվա առթիվ՝ նոր աշխարհում կյանքի դժվարությունները հաղթահարելուց հետո. «Ո՛վ Տեր մեր Աստված և երկնային Հայր, Ով Քո անասելի ողորմությամբ մեզ հանդեպ, ապահովել ես կերակուր և խմիչք մեր մարմինների սնուցման համար։ Շնորհի՛ր մեզ խաղաղություն՝ դրանք ակնածանքով օգտագործելու, որպես Քո ձեռքերից եկած, երախտագետ սրտերով. թող Քո օրհնությունը հանգչի Քո այս բարի արարածների վրա՝ ի մխիթարություն և սնուցում մեզ. և խոնարհաբար աղաչում ենք Քեզ, բարի՛ Տեր, որ ինչպես մենք քաղցում և ծարավում ենք մեր մարմինների այս սննդի համար, այնպես էլ մեր հոգիները ջերմորեն ձգտեն հավիտենական կյանքի սննդին՝ մեր Տեր և Փրկիչ Հիսուս Քրիստոսի միջոցով, Ամեն»։

Շապիկ՝ Լունա և Գրեգորի Բեյլերյաններ Epostle.net-ի համար