(Հարմարավետության) սահմաններից դուրս

Արմոդոքսիան այսօր. Հարմարավետության մակարդակ

Ջերմաստաչափերը կարգավորում են ջերմաստիճանը, և տեսականորեն դրանք պետք է հաճելի մթնոլորտ ստեղծեն։ Հարմարավետությունը մի բան է, որը մենք բոլորս վայելում ենք՝ լինի դա ֆիզիկական հանգիստ, թե մտավոր լարվածությունից հետո հոգեկան խաղաղության որոնում։

Համբարձման ժամանակ աշակերտներն ավարտեցին Հիսուսի հետ իրենց ուսումը և պատվեր ստացան՝ «Գնացե՛ք և աշակերտե՛ք բոլոր ազգերին»։ Սա հրաման էր՝ մտնելու շատ անհանդուրժող միջավայրեր։ Աշակերտներն այս հրամանը ստանում էին Հիսուսից, որը ընդամենը 40 օր առաջ դատվել, դատապարտվել և մահապատժի էր ենթարկվել ժամանակի կրոնական իշխանությունների կողմից։ Այն, ինչ հայտնի է որպես «Մեծ հանձնարարական» և տրվել է Համբարձման ժամանակ, նրանց դուրս էր բերում հարմարավետության մակարդակից։ Դա նման էր առագաստանավը հանգիստ նավահանգստից դուրս՝ ալեկոծ օվկիանոս ուղարկելուն։

Երբ Հիսուսը համբարձվեց երկինք, Գործք Առաքելոցում կարդում ենք, որ մինչ աշակերտները «երկնքին էին նայում... երկու մարդիկ սպիտակ զգեստներով կանգնեցին նրանց մոտ և ասացին. «Ով գալիլեացիներ, ինչո՞ւ եք կանգնել և երկնքին նայում։ Այս Հիսուսը, որ ձեզնից երկինք վերացավ, նույն կերպ կգա, ինչպես տեսաք նրան երկինք գնալիս»։ (Գործք 1:10-11) Այլ կերպ ասած՝ գլուխներդ ամպերից հանե՛ք, անելիք կա։

«Երկնքին հայելը» իրականությունից թաքնվելու միջոցներից մեկն է։ Քրիստոսի ժամանակներից մինչ օրս բազմաթիվ մարդիկ իրենց կյանքը նվիրում են այն հարցին, թե երբ կավարտվի աշխարհը, երբ կվերադառնա Հիսուսը կամ երբ տեղի կունենա վերջին դատաստանը։ Սա՝ չնայած Հիսուսի նախազգուշացմանը, որ վերջին ժամանակների մասին գուշակություններով զբաղվելը մեր իրավասությունից դուրս է և վերապահված է միայն Հայր Աստծուն։

Քրիստոնյան անհանգիստ մարդ է։ Քրիստոնյայի համար հարմարավետության ջերմաստաչափը փչացած է։ Այդպես էլ պետք է լինի, քանի որ սիրելը, հոգ տանելը և զոհաբերելը քրիստոնեական այն գործողություններն են, որոնք մեզ դուրս են բերում հարմարավետության գոտուց։ Այս գործողությունները պահանջում են մեզնից ոչ թե երկնքին նայել, այլ շուրջներս՝ մեր մերձավորի մեջ Աստծո ներկայությունը փնտրել։

Հիսուսը վերջին դատաստանը նկարագրում է այսպես. Քաղցած էի, և ինձ կերակրեցիք, ծարավ էի, և ինձ խմեցրիք։ Մերկ էի, և ինձ հագցրիք, հիվանդ կամ վշտացած էի, և ինձ մխիթարեցիք։ Ամեն անգամ, երբ դա արեցիք իմ այս փոքր եղբայրներից մեկին, ինձ արեցիք։ Եվ ինչ որ չարեցիք, ինձ չարեցիք։ (Մատթեոս 25)

Նույն հարցը մեզ է ուղղվում այսօր. ինչո՞ւ եք կանգնել և երկնքին նայում։ Արքայությունը մեր շուրջն է։

Մենք աղոթում ենք. Տե՛ր, հայացքս ուղղիր Քո Արքայությանը, որն իմ շուրջն է։ Օգնի՛ր ինձ զսպել հարմարավետության հանդեպ ցանկությունս՝ սիրելու և տալու մեջ հաճույք գտնելով։ Ամեն։