Եվս մեկ պտույտ արմավենիների շուրջ
Հայկական ուղղափառությունն այսօր. ևս մեկ շրջան արմավենիների շուրջ
Համբարձման տոնի (Զատիկից 40 օր անց) և Հոգեգալստյան կիրակիի (Զատիկից 50 օր անց) միջև ընկած կիրակին Հայ Առաքելական եկեղեցում կոչվում է Երկրորդ Ծաղկազարդ։
Երկրորդ Ծաղկազարդի անվանումը եզակի է Հայ Առաքելական եկեղեցու համար և այդպես է կոչվում մի քանի պատճառով։ Հարության տոնից հետո մինչև Հոգեգալուստ եկեղեցում հերթականությամբ ընթերցվում են չորս Ավետարանները (առավոտյան՝ Ղուկաս, կեսօրին՝ Հովհաննես, երեկոյան՝ Մատթեոս, իսկ գիշերը՝ Մարկոս)։ Ծաղկազարդի պատմությունները համընկնում են Համբարձման և Հոգեգալստյան միջև ընկած այս կիրակիի հետ, որտեղից էլ առաջացել է «Երկրորդ Ծաղկազարդ» անվանումը։ Եթե հաշվեք, սա Զատկի յոթերորդ կիրակին է։
Սակայն Երկրորդ Ծաղկազարդի անվանման մեջ ավելին կա։ Ծաղկազարդը Հիսուսի՝ Երուսաղեմ հաղթական մուտքի օրն է, որի մասին վկայում են չորս Ավետարանները։ Համբարձման օրը Հիսուսը մուտք է գործում հավերժական Երուսաղեմ։ Առաքյալները ականատես են լինում Հիսուսի՝ երկինք համբարձվելուն, ինչպես կարդում ենք Գործք Առաքելոցում, այն խոստումով, որ Նա մեզ հետ կլինի մինչև աշխարհի վախճանը։
Ըստ եկեղեցական ավանդության՝ երբ Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչը (4-րդ դար) բանտարկված էր Խոր Վիրապ կոչվող զնդանում, մի հրեշտակ ամեն օր այցելում էր նրան՝ սնունդ և հոգևոր մխիթարություն բերելու համար։ Համբարձմանը հաջորդող կիրակի օրը հրեշտակը չի երևում։ Հաջորդ օրը Գրիգորը հարցնում է հրեշտակին նրա բացակայության մասին։ Հրեշտակը պատասխանում է, որ հրեշտակները երկնքում տոնում են Հիսուսի վերադարձի տոնը՝ Նրա՝ Հոր աջ կողմում նստելու առիթով։
Հիսուսի մուտքը հավերժական Երուսաղեմ հիշեցում է մեզ բոլորիս, որ կյանքը շատ ավելին է, քան այն շոշափելի իրողությունները, որոնք սպառում են մեր ժամանակն ու էներգիան։ Գոյություն ունի հոգևոր կողմ, որը պետք է սնուցել։
Artemis II առաքելության ընթացքում, որը կես դար անց մարդկանց վերադարձրեց լուսին, ՆԱՍԱ-ի տիեզերագնացները ականատես եղան այնպիսի վայրերի և տեսողական երևույթների, որոնք անհնար էր բառերով նկարագրել։ ՆԱՍԱ-ի տիեզերագնաց և Artemis II առաքելության հրամանատար Ռիդ Ուայզմենը առաքելությունից հետո տված հարցազրույցում ասել է. «Ես իրականում կրոնասեր մարդ չեմ, բայց պարզապես այլ միջոց չունեի որևէ բան բացատրելու, ուստի խնդրեցի ռազմածովային նավի (սա այն նավն է, որը վերցրեց տիեզերագնացներին ջրային վայրէջքից հետո) հոգևորականին մի րոպեով այցելել մեզ»։ Ուայզմենը խոստովանել է. «Երբ այդ մարդը ներս մտավ... ես տեսա նրա օձիքին ամրացված Խաչը և արտասվեցի»։
Երեխայի ծնունդը, սիրահարվելը, սիրելի մարդու կորուստը նմանատիպ հուզական պոռթկումներ են առաջացնում։ Գոյություն ունեն հինգ ֆիզիկական զգայարաններից այն կողմ գտնվող զգացողություններ, որոնք ժամանակ առ ժամանակ, եթե մենք թուլացնենք մեր պաշտպանական պատնեշները և թույլ տանք, որ հոգին շարժվի մեզ հետ, կարող են և կզգացվեն։ Հայ Առաքելական եկեղեցին դեռևս տիեզերական հետազոտություններից շատ առաջ՝ երկու հազարամյակ առաջ, իր աստվածաբանության մեջ մատնանշել է այդ գերզգայական արտահայտությունները՝ անդրադառնալով խորհրդին. Խորհուրդ խորին անհաս անսկիզբն... (Հայ Առաքելական եկեղեցու Սուրբ Պատարագից)
Երկրորդ Ծաղկազարդի տոնը հիշեցնում է մեզ, որ կյանքում կա ավելին, քան շոշափելին և ֆիզիկականը։ Մենք աղոթում ենք. Տե՛ր, լայն բացիր իմ զգայարանները իմ շուրջը կատարվող իրադարձությունների և դրսևորումների հանդեպ, որպեսզի ես կարողանամ մասնակից լինել այն բոլոր հրաշքներին, որոնցով Դուք օրհնում եք մեզ այս աշխարհում։ Ամեն։
