Ներարգանդային

Արմոդոքսիան այսօր. Արգանդում

Հարությանը հաջորդող օրերին Հիսուսը հայտնվեց բազմաթիվ մարդկանց։ Հիմնականում Նրան տեսնողները Նրա հետևորդներն էին, իսկ անհավատները թերահավատությամբ էին ընդունում այդ լուրը՝ չհավատալով ո՛չ Հարությանը, ո՛չ էլ գերեզմանից այն կողմ կյանքի գաղափարին։

Հարությունից անցած երկու հազարամյակների ընթացքում շատ բան չի փոխվել։

Մեկ շաբաթ առաջ ես հանդիպեցի մի կարճ առակի, որը կցանկանայի կիսել Ձեզ հետ։ Ես գտա այդ առակի մի քանի տարբերակներ, որոնցից մի քանիսը Հենրի Ջ. Վ. Նաուենի և Պաբլո Մոլիներոյի վաղ շրջանի սևագրերն են, իսկ այս կոնկրետ տարբերակը ես գտել եմ Ջուլի Կոնարդի բլոգում։

Երկվորյակների առակը

Մոր արգանդում երկու երեխա կար։ Երկվորյակների զարգացմանը զուգընթաց՝ նրանց գիտակցությունը մեծանում էր, և նրանք ուրախությունից ծիծաղում էին. «Չէ՞ որ հրաշալի է ողջ լինելը»։

Առաջին երեխան հարցրեց մյուսին. «Դու հավատո՞ւմ ես ծննդից հետո կյանքին»։

Երկրորդ երեխան պատասխանեց. «Իհարկե։ Ծննդից հետո պետք է որ ինչ-որ բան լինի։ Միգուցե մենք այստեղ ենք՝ մեզ նախապատրաստելու այն ամենին, ինչ լինելու ենք հետո»։

«Հիմարություններ», - ասաց առաջինը։ «Ծննդից հետո կյանք չկա։ Ի՞նչ կյանք կարող է լինել դա»։

«Ես չգիտեմ, բայց գուցե այնտեղ ավելի շատ լույս լինի, քան այստեղ։ Միգուցե մենք քայլենք մեր ոտքերով և ուտենք մեր բերանով»։ 

Կասկածամիտ երեխան ծիծաղեց. «Սա անհեթեթություն է։ Քայլելն անհնար է։ Իսկ ուտելը բերանո՞վ։ Ծիծաղելի է։ Պորտալարն է մեզ սնունդ մատակարարում։ Ծննդից հետո կյանքն անհնար է. պորտալարը չափազանց կարճ է»։

Երկրորդ երեխան պնդեց իրենը. «Ես կարծում եմ, որ ինչ-որ բան կա, և գուցե այն տարբերվում է այստեղից»։

Առաջին երեխան պատասխանեց. «Ոչ ոք երբեք չի վերադարձել այնտեղից։ Ծնունդը կյանքի վերջն է, իսկ ծննդից հետո միայն խավար է, տագնապ, և այն մեզ ոչ մի տեղ չի տանում»։

«Դե, ես չգիտեմ», - ասաց երկվորյակը, «բայց, անշուշտ, մենք կտեսնենք մորը, և նա կհոգա մեր մասին»։

«Մո՞րը»։ Առաջին երեխան ծիծաղեց։ «Դու հավատո՞ւմ ես մորը։ Որտե՞ղ է նա հիմա»։

Երկրորդ երեխան հանգիստ ու համբերատար փորձեց բացատրել. «Նա մեր շուրջն է։ Նրա մեջ ենք մենք ապրում։ Առանց նրա չէր լինի այն աշխարհը, որը մենք գիտենք»։

«Հա։ Ես նրան չեմ տեսնում, ուստի տրամաբանական է, որ նա գոյություն չունի»։  

Ինչին մյուսը պատասխանեց. «Երբեմն լռության մեջ կարող ես լսել նրան, կարող ես զգալ նրան։ Ես հավատում եմ, որ ծննդից հետո իրականություն կա, և մենք այստեղ ենք՝ մեզ այդ իրականությանը նախապատրաստելու համար, երբ այն գա...»։

Շաբաթները վերածվեցին ամիսների, և երկվորյակները նկատեցին, թե որքան է յուրաքանչյուրը փոխվում։

«Ի՞նչ ես կարծում, ի՞նչ է նշանակում այս ամբողջ փոփոխությունը», - հարցրեց առաջին երեխան։

«Դա նշանակում է, որ մեր մնալն այս աշխարհում մոտենում է ավարտին», - ասաց երկրորդը։

«Բայց ես չեմ ուզում գնալ», - ասաց առաջինը, «ես ուզում եմ միշտ մնալ հենց այստեղ»։

«Մենք ընտրություն չունենք», - ասաց երկրորդը, «բայց գուցե ծննդից հետո կյանք կա»։

«Բայց ինչպե՞ս կարող է լինել», - արձագանքեց մյուսը։ «Մենք կկտրենք մեր կյանքի պորտալարը, և ինչպե՞ս է կյանքը հնարավոր առանց դրա։ Բացի այդ, մենք ապացույցներ ենք տեսել, որ ուրիշներն էլ են այստեղ եղել մեզանից առաջ, և նրանցից ոչ ոք չի վերադարձել մեզ ասելու, որ ծննդից հետո կյանք կա»։

Եվ այսպես, մեկը խոր հուսահատության մեջ ընկավ՝ ասելով. «Եթե հղիությունը ավարտվում է ծննդով, ապա ո՞րն է արգանդում կյանքի նպատակը։ Այն անիմաստ է։ Միգուցե մայր ընդհանրապես գոյություն չունի»։

«Բայց պետք է որ լինի», - առարկեց երկրորդ երեխան։ «Այլապես ինչպե՞ս ենք մենք հայտնվել այստեղ։ Ինչպե՞ս ենք մենք ողջ մնում»։

«Դու երբևէ տեսե՞լ ես մեր մորը», - ասաց մյուսը։ «Միգուցե նա ապրում է մեր մտքերում։ Միգուցե մենք ենք նրան հորինել, որովհետև այդ գաղափարը մեզ լավ էր զգացնել տալիս»։

Այսպիսով, մինչ մեկը գոռում ու հուսահատվում էր, մյուսը հաշտվեց ծննդի հետ։ Նա իր վստահությունը դրեց մոր վրա։

Ժամերը վերածվեցին օրերի, օրերը՝ շաբաթների, և ժամանակը եկավ։ Եվ երկուսն էլ գիտեին, որ իրենց ծնունդը մոտ է։ Եվ երկուսն էլ վախենում էին այն ամենից, ինչ չգիտեին։

Եվ ինչպես մեկը առաջինը հղիացավ, այնպես էլ առաջինը ծնվեց։ Մյուսը հետևեց նրան։ Եվ նրանք լաց եղան, երբ դուրս եկան լույս աշխարհ։ Նրանք դուրս հազացին հեղուկը և շունչ քաշեցին չոր օդից. և երբ համոզվեցին, որ ծնվել են, բացեցին իրենց աչքերը և գտան իրենց մոր ջերմ սիրո մեջ գրկված։ Նրանք պառկած էին բաց բերաններով՝ ապշած այն մոր գեղեցկությունից, որին երբեք նախկինում չէին տեսել»։