Նախագոյ լույս

Արմոդոքսիան այսօր. Լույս

Վերջին 50 տարիների ընթացքում սրտի կանգից տուժած մարդիկ վերակենդանացվել են բժշկության զարգացման և վերակենդանացման ավելի լավ մեթոդների շնորհիվ: Հետաքրքիր է նշել վերակենդանացած տուժածների/վերապրածների փորձառությունները: Շատերը նկարագրում են հանգստացնող և ջերմ լույսի ներկայությունը: Այո, լույսը նկարագրվում է ոչ թե կիլովատներով կամ հզորությամբ, այլ ջերմաստիճանով, ջերմությամբ, ասում են նրանք:

Ես հաճույք եմ ունեցել ճանաչելու այս վերապրածներից մի քանիսին և հասկացել եմ, որ անհնար է ժխտել այն իրականությունը, որը նրանք փորձառել են կյանքի «մյուս կողմում»: Նրանք հասկանում են մարդկանց թերահավատությունը իրենց փորձառության վերաբերյալ, սակայն չեն հրաժարվում իրենց պատմածից. նրանք մահացած են եղել, զգացել են ջերմ լույս, ապա վերադարձել են մահից: Ոմանք նաև հավելում են, որ ունեցել են մարմնից դուրս գալու փորձառություն, որտեղ իրենք իրենց վերակենդանացումը դիտել են վերևից: Ի վերջո, նրանք վերադարձել են՝ պատմելու իրենց փորձառությունների մասին:

Հուդայա-քրիստոնեական ավանդույթի համաձայն՝ Ծննդոց գրքում գրված արարչագործության առաջին պատմությունը սկսվում է նրանով, որ Աստված առաջին օրը ստեղծում է լույսը (1.2): Հետաքրքիր է, որ այն, ինչ մենք համարում ենք «լույս», այսինքն՝ արեգակը, այս պատմության մեջ հայտնվում է միայն չորրորդ օրը (1:14-19):

Լույսն առաջին բանն է, որ ստեղծվում է: Եվ անկախ նրանից՝ արարչագործության պատմությունը ընկալում եք փոխաբերական, առասպելական թե բառացի իմաստով, պետք է ընդունեք, որ լույսի ստեղծումը որպես պատմության առաջին գործողություն (նախքան Արեգակը) մատնանշում է մի լույս, որը բոլորովին տարբերվում է այն լույսից, որը մենք հասկանում ենք, երբ բացում ենք պատուհանը կամ միացնում անջատիչը: Սա մի լույս է, որը չի չափվում ինտենսիվությամբ կամ ջերմությամբ:

Այս շաբաթ մենք դիտարկում էինք Հովհաննեսի 3:13-21 աստվածաշնչյան հատվածը, որը կիրակնօրյա ընթերցվածքն էր: Մենք հասկանում ենք, որ Հիսուս Քրիստոս այնտեղ էր սկզբում՝ նախքան ժամանակը և նյութը: Նա աստվածային է: Կարդալով առաջ՝ մենք հատվածում գտնում ենք, որ ճշմարիտ սերը կապում ենք Խաչի զոհաբերության հետ:

Այսօր մենք կենտրոնանում ենք հատվածի եզրափակիչ խոսքերի վրա. «...Լույսը եկավ աշխարհ, և մարդիկ խավարը լույսից ավելի սիրեցին, որովհետև իրենց գործերը չար էին: Որովհետև ամեն ոք, ով չարիք է գործում, ատում է լույսը և լույսի մոտ չի գալիս, որպեսզի իր գործերը չհանդիմանվեն: Իսկ ով ճշմարտությունն է կատարում, լույսի մոտ է գալիս, որպեսզի իր գործերը հայտնի լինեն, որովհետև Աստծով են կատարված»:

Հետևաբար, մի հատվածում, որը սկսվում է Հիսուսին ժամանակի սկզբում տեղադրելով, այն ավարտվում է Հիսուսի հռչակագրի բացատրությամբ. «Ես եմ աշխարհի լույսը. ով Իմ հետևից է գալիս, խավարի մեջ չի քայլի, այլ կունենա կյանքի լույսը» (Հովհաննես 8:12):

Հայ եկեղեցին պատճառ ունի այս հատվածը ընթերցելու Աստվածահայտնությանը հաջորդող երրորդ կիրակի օրը: Երբ Աստված հայտնվում է՝ լինի դա Մատթեոսի և Ղուկասի ներկայացմամբ՝ մսուրով, թագավորներով, հովիվներով, իջևանատնով և ծննդյան մյուս պարագաներով, թե Հովհաննեսի կողմից Հիսուսի՝ ժամանակի սկզբում տեղադրմամբ, Լույսը ներկա է: Սա լույս է, որը սահմանվում է ֆոտոններից ավելի մեծ բանով և սնվում է ոչ թե հզորությամբ, այլ հավերժությամբ: Սա հավերժական Լույսն է: Այն մեզ կանչում է քայլելու, աղոթելու, խորհրդածելու և աճելու Աստծո հավերժական ներկայության մեջ:

Աղոթենք Ներսես Շնորհալու 21-րդ ժամի աղոթքով. «Քրիստոս, Ճշմարիտ Լույս, արժանացրու իմ հոգին Քեզ հետ տեսնելու Քո փառքի լույսը այն օրը, երբ Դու կկանչես ինձ, և հանգչելու բարիքների հույսով արդարների օթևաններում մինչև Քո փառավոր գալստյան օրը»: Ամեն:

27i24