Կետադրական նշաններ, որոնք նշանավորում են

Արմոդոքսիան այսօր. Կետադրություն

Գիտելիքը ուսուցչից աշակերտին, սերնդեսերունդ փոխանցելու ուղիներից մեկը գրավոր խոսքն է: Աստվածաշունչը բանավոր ավանդույթից վերածվեց գրավոր խոսքի, ապա՝ այն տպագիր ժողովածուի, որը մենք կրում ենք այսօր: Այն գրվել է հունարեն, աստվածաշնչյան եբրայերեն և աստվածաշնչյան արամեերեն լեզուներով: Տպագրական մեքենան հայտնագործվել է միայն 15-րդ դարում: Մինչ այդ, այն նոր լսարաններին էր փոխանցվում գրիչների միջոցով, որոնք տքնաջանորեն արտագրում էին բառերը մեկ ձեռագրից մյուս մագաղաթի վրա և հոգատարությամբ ստուգում դրանք՝ սխալներից խուսափելու համար, և այդ բառերը դարձան հավատքի պատմությունները:

Հետաքրքիր է, որ շատ տեքստեր, հատկապես Նոր Կտակարանի հունարեն բնագրերը, գրվել են ՄԵԾԱՏԱՌԵՐՈՎ՝ առանց բացատների և, հավանաբար, առանց կետադրության:

Կետադրությունը անհրաժեշտ է նախադասության մեջ շարադրված բառերին իմաստ հաղորդելու համար։ Վերցնենք, օրինակ, հետևյալ նախադասությունը. «Կանայք առանց իր տղամարդու ոչինչ են»։ Մի՛ շտապեք, նախքան այս գրառմանը հետևելը դադարեցնելը, ուզում եմ, որ գիտակցեք՝ նախադասությունը զուրկ է կետադրությունից։ Կրկին՝ Կանայք առանց իր տղամարդու ոչինչ են։ Այժմ ավելացնենք որոշ կետադրական նշաններ. «Կին, առանց նրա՝ տղամարդը ոչինչ է»։ Նույն բառերը՝ կետադրության հավելումով, բացահայտում են մի նախադասություն, որն արտահայտում է սկզբնականի լիովին հակառակ միտքը։

Պատկերացրեք այժմ այն հսկայական խնդիրը, որի առաջ կանգնած էր Եկեղեցին նախադասությունները և դրանց կառուցվածքը վերծանելիս։ Երբ Հիսուսը խաչի վրա դառնում է ավազակին և ասում. «Ճշմարիտ եմ ասում քեզ, այսօր ինձ հետ դրախտում կլինես», դա հաստատում է, որ կյանքը մահից հետո անմիջապես շարունակվում է։ Սակայն, եթե ստորակետը մեկ բառով տեղափոխվի՝ «Ճշմարիտ եմ ասում քեզ այսօր, դու դրախտում կլինես», պահի անմիջականությունը կորչում է՝ տեղիք տալով մահից հետո հաջորդող քայլի վերաբերյալ ենթադրությունների։

Բարեբախտաբար, Եկեղեցին սկզբից ի վեր այնտեղ էր և գիտեր բառերի իմաստը նախքան դրանց նախադասության մեջ գրվելը:

Կետադրությունը՝ կետը, գիծը, նշանը, ավելին է, քան պարզապես դադար կամ շեշտադրում: Այն ուղերձ փոխանցելու միջոց է:

Այսօր աղոթում ենք. «Տե՛ր, բացիր սիրտս Քո խոսքի համար: Ես լսում եմ ականջներովս և կարդում աչքերովս, բայց իմ սիրտն եմ Քեզ հանձնում: Ամեն»: