Հայկական ուղղափառությունն այսօր. Ծանրության ուսումնասիրություն
Ավագ Ուրբաթ օրը Դուք խորհրդածեցիք խաչի՝ այսինքն՝ մեծ նպատակի համար կրած տառապանքի մասին։ Դուք դիտարկեցիք Ձեր կյանքի խաչերը Քրիստոսի Խաչի կողքին։ Դուք լսեցիք Քրիստոսի մարտահրավեր հրավերը. «Եթե մեկը կամենում է հետևել ինձ, թող ուրանա իր անձը, ամեն օր վերցնի իր խաչը և հետևի ինձ» (Ղուկաս 9:23)։
Ուրբաթ օրվա Խաչը զգալիորեն տարբերվում է կիրակնօրյա Խաչից։ Նախ՝ խաչի վրա մարմին չկա։ Նա, Ով խաչվեց, հաղթանակած դուրս եկավ Խաչից։ Երկրորդ՝ Խաչը ոչ թե ինքնանպատակ է, այլ ճանապարհ դեպի մեծագույն բարին և Հաղթանակը։
Հիսուսի հրավերը մեզ միշտ ուղղված է եղել Հարությունից հետո։ Մեր ճանաչած միակ Խաչը հաղթահարված Խաչն է։ Զգացեք ձեր կյանքի խաչերի ծանրությունը այսօր։ Եթե դրանք թեթև և հաղթահարելի են թվում, ապա Դուք գտել եք հայկական ուղղափառության հավասարակշռությունը։
Քրիստոս, պահպանիր և պաշտպանիր ինձ Քո Սուրբ Խաչի հովանու ներքո խաղաղությամբ։ Ազատիր ինձ տեսանելի և անտեսանելի թշնամիներից։ Ես կփառաբանեմ Քեզ Հոր և Սուրբ Հոգու հետ միասին։ Ամեն։
Շապիկի լուսանկար՝ Լունա և Գրեգորի Բեյլերյան, 2023 թ.
Ավագ շաբաթվա յուրաքանչյուր օր՝ դեպի Հարություն տանող ճանապարհին, Դուք բախվում եք մի հարցի, որին միայն Դուք և ոչ ոք ուրիշը չի կարող պատասխանել։ Այս Ավագ Ուրբաթ օրը մենք կանգնում ենք Խաչի առջև, որն ինքնին հանելուկ է։ Այն խոշտանգման գործիք է։ Այն գործիքն է, որի վրա Աստծո Որդին խոշտանգվեց ու սպանվեց, և այնուամենայնիվ, մեր հավատքի մեջ այն քրիստոնեության խորհրդանիշն է, հետևաբար՝ նաև սիրո խորհրդանիշը։
Մեկ գիշերվա ընթացքում Հիսուսին մեղադրեցին, կեղծ մեղադրանքներով դատեցին, տեղափոխեցին քահանայապետերի, ատյանների, հրեա թագավորի և հռոմեացի կուսակալի մոտ, ապա դատապարտեցին մահվան։ Մահվան միջոցը խաչելությունն էր՝ խոշտանգման դանդաղ ու տանջալից մի եղանակ, որի ժամանակ մարդը ձեռքերից ու ոտքերից մեխված կախվում է խաչափայտից և մի քանի ժամվա ընթացքում շնչահեղձ լինում։ Մինչդեռ ամբոխը հավաքվում է՝ դիտելու այդ տեսարանը, ծաղրելու և նախատելու Նրան։ Չորս ավետարանիչները՝ Մատթեոսը, Մարկոսը, Ղուկասը և Հովհաննեսը, իրենց Ավետարաններում պատկերավոր մանրամասնությամբ արձանագրում են այս իրադարձությունը։
Հիսուսը կամովին ընդունում է Խաչի ուղին, քանի որ հենց այնտեղ է Նա զոհաբերվում աշխարհի փրկության համար։ Այդպես վարվելով՝ Հիսուսը խաչը խոշտանգման գործիքից վերածում է փրկության միջոցի, ճիշտ այնպես, ինչպես օրվա իրողությունը վերափոխում է իսկապես վատ ու չար ուրբաթից «Ավագ Ուրբաթի»։
Իր ծառայության ընթացքում Հիսուսը կանչում է մեզ և պատվիրում. «Եթե մեկը կամենում է հետևել ինձ, թող ուրանա իր անձը, ամեն օր վերցնի իր խաչը և հետևի ինձ»։ (Ղուկաս 9:23)
Մինչ մենք կանգնած ենք Քրիստոսի Խաչի առջև այս Ավագ Ուրբաթ օրը, եկեք ուշադրությամբ լսենք մեր Տիրոջ խոսքերը։ Եկեք ըմբռնենք այս օրվա իրադարձությունները։ Այս ուրբաթ օրը՝ դեպի Հարություն տանող ճանապարհին, հնչող հարցը հետևյալն է. «Արդյո՞ք Դուք վերցնում եք Ձեր խաչը և հետևում Նրան»։
Վաղը՝ հաջորդ օրը
Շապիկի լուսանկարը՝ Լունա և Գրեգորի Բեյլերյանների
Խաչելություն՝ Քրիս Բրաունի, «Նրա կոշիկների մեջ» (In His Shoes) նախագծի համար
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/03/Question-7-2.jpg8351209Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-29 00:01:102024-03-28 23:25:39Խաչը՝ Ավագ Ուրբաթ (Հարց 7)
Ավագ շաբաթվա յուրաքանչյուր օր՝ դեպի Հարություն տանող ճանապարհին, Ձեզ է ներկայացվում մի հարց, որին միայն Դուք և ոչ ոք ուրիշը չի կարող պատասխանել։
Վերջին ընթրիքի ժամանակ Հիսուսը բացահայտ խոսում է իր սիրելի և սեղանակից աշակերտների հետ։
Ինչպես Հայրը սիրեց ինձ, այնպես էլ ես սիրեցի ձեզ. մնացե՛ք իմ սիրո մեջ։ Եթե իմ պատվիրանները պահեք, կմնաք իմ սիրո մեջ, ինչպես ես պահեցի իմ Հոր պատվիրանները և մնում եմ նրա սիրո մեջ։ Այս բաները խոսեցի ձեզ, որպեսզի իմ ուրախությունը ձեր մեջ լինի, և ձեր ուրախությունը լիարժեք լինի։ Սա է իմ պատվիրանը, որ սիրեք միմյանց, ինչպես ես սիրեցի ձեզ։ Ոչ ոք ավելի մեծ սեր չունի, քան այն, որ մեկը իր կյանքը դնի իր ընկերների համար։ (Հովհաննես 15)
Հիսուսն ասում է իր աշակերտներին, որ հենց սիրո միջոցով են նրանք ճանաչվելու որպես իր հետևորդներ, այսինքն՝ քրիստոնեությունը սահմանվում է սիրով։ Սերը սկսվում է Աստծուց և արտահայտվում է զոհաբերությամբ, իսկ վերջնական զոհաբերությունը կյանքի ընծայումն է՝ Աստծո պարգևներից ամենամեծը։
Ընթրիքից հետո Հիսուսը Գեթսեմանիի պարտեզում աղոթում է. «Հա՛յր, եթե կամենում ես, այս բաժակը ինձանից հեռացրո՛ւ, բայց ոչ թե իմ կամքը, այլ Քոնը թող լինի»։
Այնտեղ է ժամանում ամբոխը՝ առաջնորդվելով 12 աշակերտներից մեկի՝ Հուդա Իսկարիովտացու կողմից։ Հուդան համբուրում է Տիրոջը՝ նրան ամբոխին մատնելու համար։ Հիսուսին ձերբակալում են որպես հասարակ հանցագործի, ապա տանում կրոնական վերնախավի մոտ՝ հորինված մեղադրանքներով դատելու համար։ Չարչարանքները, այսինքն՝ Տիրոջ տառապանքը, շարունակվում են ամբողջ գիշեր։ Կրոնական առաջնորդների կողմից կազմակերպված կեղծ դատավարություններից մինչև պետական պաշտոնյաներ, Նրան նվաստացնում են, ծեծում, ծաղրում և դատապարտում խաչելության։
Ձերբակալությունից մինչև դատավճիռը Հիսուսը լքված է եղել իր բոլոր ընկերների և հետևորդների կողմից։ Նրա ընկերներից մեկը դավաճանեց նրան (համբույրով), իսկ մյուսը՝ Պետրոսը, երեք անգամ ուրացավ նրան, երբ հարցրին՝ ճանաչո՞ւմ է արդյոք Հիսուսին։ Այնուամենայնիվ, Հիսուսը ոչ ոքի չի լքում՝ ո՛չ իր ընկերներին, ո՛չ իր հետևորդներին, ո՛չ էլ նույնիսկ իրեն մեղադրողներին կամ մեզանից որևէ մեկին։ Նա կանգնած է որպես Սիրո զորության վկայություն։ Նա ընդունում է դատավճիռը և ուղևորվում դեպի Խաչ։ Հենց այստեղ է, որ մենք հասկանում ենք, որ Խաչը, հետևաբար, հայ ուղղափառ աստվածաբանության մեջ Սիրո վերջնական արտահայտությունն է։
Հարության ճանապարհին այս վեցերորդ հարցը հնչում է այն ձևով, որն առաջին անգամ ուղղվեց Հուդային՝ «Համբո՞ւյրով ես մատնում Աստծո Որդուն», իսկ հետո՝ Պետրոսին՝ «Դո՞ւ էլ ես Հիսուսի հետ»։ Սրանք նույն հարցն են. սերն է այն, ինչը մեզ սահմանում է որպես քրիստոնյա՝ ըստ Հիսուսի, և ինքը՝ Հիսուսը, սիրո դրսևորմամբ զոհաբերում է իր կյանքը։ Դուք նրա՞ հետ եք, թե՞ դավաճանել եք նրան։ Անշուշտ, շատ ծանր հարցեր են շատ ծանր գիշերվա համար։ Մեր Տիրոջ չարչարանքների գիշերը։
Վաղը՝ Խաչը
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/03/Question-6.jpg8441184Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-28 00:01:092024-03-27 21:28:57Սիրո արտահայտություն. Ավագ հինգշաբթի (Հարց 6)
Հովհաննեսի Ավետարանը սկսվում է «ծննդյան» պատմությամբ, որը Հիսուսի ծագումը տանում է մինչև ժամանակների սկիզբը։ «Սկզբից էր Բանը», – ասում է ավետարանիչը, որտեղից էլ նա Հիսուսին բերում է առաջին դարի Մերձավոր Արևելք։ Առաջին իսկ գլուխներում մենք ծանոթանում ենք Հիսուսին՝ Աստծո Գառին, Նրան, Ով ջուրը գինու է վերածում և ով խոսում է վերուստ ծնվելու կամ, ինչպես ավելի հաճախ է ասվում, «վերստին ծնվելու» միջոցով կատարվող փոխակերպման մասին։ Նրա և կրոնական մի իշխանավորի միջև տեղի ունեցած զրույցից հետո Հիսուսը հայտարարում է. «Որովհետև Աստված Իր Որդուն աշխարհ չուղարկեց, որպեսզի դատապարտի աշխարհը, այլ որպեսզի աշխարհը Նրանով փրկվի»։
Իր խոսքում Հիսուսը հղում է կատարում մի պատմության, որը շատ ծանոթ էր Իր ունկնդիրներին՝ հիշատակելով Մովսեսին, օձին և անապատը։ Այն վերցված է Աստվածաշնչի Թվոց գրքից, որտեղ Աստծո ժողովուրդը քայլում և տրտնջում էր. «Ժողովուրդը խոսեց Աստծու և Մովսեսի դեմ. «Ինչո՞ւ մեզ հանեցիք Եգիպտոսից, որ մեռնենք անապատում. չէ՞ որ ո՛չ հաց կա, ո՛չ ջուր, և մեր հոգին զզվում է այս անպետք հացից»։ Տերը ժողովրդի մեջ կրակե օձեր ուղարկեց, որոնք խայթեցին նրանց, և Իսրայելի ժողովրդից շատերը մեռան։ Ժողովուրդը եկավ Մովսեսի մոտ և ասաց. «Մեղանչեցինք, որովհետև խոսեցինք Տիրոջ և քո դեմ. աղոթի՛ր Տիրոջը, որ օձերը հեռացնի մեզանից»։ Մովսեսն աղոթեց ժողովրդի համար։ Տերն ասաց Մովսեսին. «Քեզ համար կրակե օձ պատրաստի՛ր և դի՛ր այն մի ձողի վրա, և թող լինի այնպես, որ ամեն խայթված, երբ նայի դրան, կենդանի մնա»։ Մովսեսը պղնձե օձ պատրաստեց և դրեց այն ձողի վրա. և երբ օձը խայթում էր որևէ մեկին, նա նայում էր պղնձե օձին և ողջ մնում»։ (21.4-8)
Օձով գավազանին նայելը նրանց համար թունավոր օձերի խայթոցից փրկության միջոց էր։ Երբ Հիսուսն ասում է. «Եվ ինչպես Մովսեսը անապատում բարձրացրեց օձը, այնպես էլ պետք է բարձրացվի Մարդու Որդին, որպեսզի ամեն ոք, ով հավատում է Նրան, չկորչի, այլ ունենա հավիտենական կյանք», Նա ակնարկում է թունավոր օձերի այս պատմությունը, բայց նաև զգուշորեն հղում է կատարում Իր Խաչելությանը։ Իրականում, Նա «բարձրացվեց», որպեսզի բոլորը տեսնեն և վկա լինեն։ Հիշեք, որ երբ այս Ավետարանը գրվեց առաջին դարի վերջին, Հիսուսի Խաչելությունը հավատացյալների համայնքին արդեն ծանոթ իրադարձություն էր։ Այսպիսով, այս հայտարարությամբ Հիսուսը հրավիրում է ունկնդրին կենտրոնանալ Խաչելության վրա՝ որպես փրկության միջոցի։
Խաչելությունն է, որ իմաստ է հաղորդում «Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ տվեց Իր միածին Որդուն» հայտարարությանը։ Մենք կտեսնենք, թե ինչպես, երբ վաղը շարունակենք «Արմոդոքսիան այսօր» հաղորդաշարը։
Աղոթենք Սուրբ Պողոսի խոսքերով, որն ասում է. «Իսկ ինձ համար քավ լիցի պարծենալ ուրիշ բանով, եթե ոչ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի խաչով, որով աշխարհը խաչվեց ինձ համար, և ես՝ աշխարհի համար»։ Ամեն (Գաղատացիս 6.14)
Շապիկ՝ Envato Elements
24i23
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/01/front-view-of-diverse-doctors-pushing-emergency-st-2023-11-27-04-55-21-utc-scaled.jpg16942560Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-01-23 00:01:012024-01-22 21:25:45Գավազանից մինչև խաչ. Կադուցեոսի առասպելը
Որպես մարդիկ՝ մենք իմաստ ենք փնտրում։ Գոյատևման և վերարտադրման կողքին մարդն ունի կյանքում իմաստ գտնելու կարիք։ Կրոնն օգնում է հեշտացնել այդ որոնումը։ Այդ որոնումների ընթացքում վաղ թե ուշ մենք հասնում ենք մի կետի, երբ մեր կարողությունները չեն բավականացնում ընկալելու կյանքի անծայրածիրությունը՝ իր բոլոր բարդություններով հանդերձ։
Սիրաքի իմաստության գրքում հեղինակը սկսում է իր որոնումների նախաբանով (1:1-8).
Ամեն իմաստություն Տիրոջից է և նրա հետ է հավիտյան։ Ծովի ավազը, անձրևի կաթիլները և հավիտենության օրերը՝ ո՞վ կարող է հաշվել դրանք։ Երկնքի բարձրությունը, երկրի լայնությունը, անդունդը և իմաստությունը՝ ո՞վ կարող է քննել դրանք։ Իմաստությունը ստեղծվեց ամեն ինչից առաջ, և խոհեմ հանճարը՝ հավիտենությունից։ Իմաստության արմատը՝ ու՞մ է այն հայտնվել։ Նրա խորհուրդները՝ ո՞վ գիտի դրանք։ Միայն մեկն է իմաստուն, որին պետք է մեծապես երկյուղել, նստած իր գահին՝ Տերը։
Տիրոջ, երկնքի և երկրի հրաշքների 43 գլուխ տևող հագեցած նկարագրություններից հետո նա հանգում է շատ պարզ եզրակացության.
Կարող էինք ավելին ասել, բայց երբեք բավարար չէր լինի. թող վերջին խոսքը լինի. «Նա է ամեն ինչ»։ Որտեղի՞ց գտնենք ուժ՝ նրան գովերգելու, քանզի նա մեծ է իր բոլոր գործերից։ (43:27-28)
Խորհրդանիշներն օգնում են մեզ հասկանալ այն, ինչը հնարավոր չէ արտահայտել բառերով։ Խորհրդանիշները կարող են ներկայացվել մեզ տարբեր ձևերով։ Դրանց իմաստը վերագրվում է այն մարդու կողմից, ով առնչվում է դրանց։
Կարմիր, սպիտակ և կապույտ թելերը պարզապես ներկված մանրաթելեր են։ Շերտերով և աստղերով իրար կարվելով՝ դրանք նոր իմաստ են ստանում։ Դրանք երկրի և այն ամենի խորհրդանիշն են, ինչ այն ներկայացնում է։ Մինչ թելերը կարելը դրանք կարող են կտրվել, պատռվել, ոչնչացվել կամ նետվել աղբամանը։ Բայց երբ դրանք միավորվում են դրոշ կազմելու համար, այդ ներկված մանրաթելերը ներկայացնում են մի հսկայական և մեծ բան։ Դրոշը ոչնչացնելը կամ պղծելը անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում է։ Խորհրդանիշի իմաստը նույնպես փոխվում է ժամանակի և մարդկանց հանգամանքների հետ։ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ից հետո ընկած օրերին Երկվորյակ աշտարակների փլատակների վրա ծածանվող դրոշը սկսեց խորհրդանշել ազգի միասնությունն ու վճռականությունը չարիքի դեմ։ Աշտարակների ֆոնը և քաղաքացիների հավաքական փորձառությունը դրոշին հաղորդեցին լրացուցիչ իմաստ։
Քրիստոնեության գլխավոր խորհրդանիշը խաչն է։ Երկու տախտակ, որոնք դրված են ուղղահայաց միմյանց նկատմամբ, միացված են իրար՝ կարճ գլխամասով, ավելի երկար ստորին մասով և հորիզոնական տախտակով, որը կենտրոնում հատվելով՝ կազմում է ձախ և աջ թևեր։ Փայտի երկու կտոր կարելի է կտրել, տաշել և օգտագործել որպես վառելափայտ, բայց երբ դրանք ստանում են խաչի ձև, դրանք այժմ ավելի խորը իմաստ են ձեռք բերում։
Այս կիրակի Հայ Եկեղեցին նշում է տարվա հինգերորդ և վերջին տաղավար տոնը՝ Սուրբ Խաչի Տոնը։ Մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի խաչելությունից և հարությունից հետո խաչը դարձավ երկրպագության առարկա։
Խաչվերացի պատմությունը կարելի է գտնել բոլոր հիմնական քրիստոնեական ավանդույթներում։ Հայ Եկեղեցին նշում է Սուրբ Խաչի հետ կապված չորս տարբեր տոներ, որոնցից գլխավորը այս կիրակի նշվող Խաչվերացն է։ Մյուսները Գյուտ Խաչի, Երևման Խաչի և Վարագա Սուրբ Խաչի տոներն են։ Վերջինս՝ Վարագա Խաչը, յուրահատուկ է Հայ Եկեղեցուն և նշվում է Խաչվերացից երկու շաբաթ անց։
Խաչը խորհրդանիշ է։ Այն ավելին է նշանակում, քան փայտի այն երկու կտորները, որոնցից այն կազմված է։ Այն հաղթանակի խորհրդանիշն է պարտության նկատմամբ, կյանքի՝ մահվան նկատմամբ և սիրո զորության՝ ատելությունը հաղթահարելու համար։ Այն քրիստոնեության խորհրդանիշն է, քանի որ Հիսուս Քրիստոսի մեջ մենք տեսնում և հասկանում ենք նույնը՝ հաղթանակ պարտության նկատմամբ, կյանք՝ մահվան նկատմամբ և սիրո զորություն՝ ատելությունը հաղթահարելու համար։
Աղոթենք. Ո՛վ Քրիստոս, ժողովրդի պաշտպան, պաշտպանիր և պատսպարիր ինձ Քո սուրբ և պատվական Խաչի հովանու ներքո խաղաղությամբ։ Ազատիր ինձ անտեսանելի և տեսանելի թշնամիներից, որպեսզի միշտ փառավորեմ Քեզ՝ Հոր և Սուրբ Հոգու հետ։ Ամեն։
Մարդկանց մեծ մասը չէր ցանկանա խոստովանել, որ իր գլխում ձայներ է լսում։ Սակայն Տեր Գրիգորի դեպքում՝ Երևանի տեղական եկեղեցիներից մեկի քահանայի, ամեն ինչ այլ է։ Նա այժմ բաց խոսում է այդ ձայների մասին, թեև սկզբում դրանք նրան վախեցնում էին։ Նա նույնիսկ մտածում էր հոգեբուժական օգնության դիմել։ Այդ ձայնը նա լսել էր եկեղեցական արարողությունների ժամանակ ձեռաց խաչը օգտագործելիս։
Հայ եկեղեցական ավանդույթի համաձայն՝ պատարագի ժամանակ քահանան ձեռքին պահում է փոքր (4-6 դյույմ) զարդարուն խաչ, որը կոչվում է ձեռաց խաչ։ Այն օգտագործվում է իրեր, առարկաներ և հատկապես խորհուրդներ օրհնելու համար, ինչպիսիք են մկրտությունը, պսակադրությունը և, իհարկե, Սուրբ Հաղորդությունը։ Խաչն ամրացված է կարճ ձողի վրա, որի օգնությամբ էլ քահանան պահում է այն։
Այս խաչը, որը Տեր Գրիգորը պահում էր, եկեղեցում էր եղել դեռ այն ժամանակ, երբ նա ստանձնել էր հովվական պաշտոնը։ Խաչի չորս ծայրերին՝ վերևում, ներքևում և հորիզոնական թևերին, կային չորս թափանցիկ քարեր, իսկ կենտրոնում՝ հինգերորդը։ Նա պատմեց մեզ, որ ամեն անգամ, երբ օրհնություն էր տալիս այս խաչով, ձայն էր լսում, որը հուշում էր, թե խաչը պետք է դրվի կողմնասեղաններից մեկում։ Հենց այն պահին, երբ նա պատրաստվում էր մասնագետի դիմել, հնագետների մի խումբ եկավ եկեղեցի՝ հնագույն մասունքներն ու իրերը գույքագրելու և ուսումնասիրելու համար։ Երևանի Մատենադարանը, որը հայկական հնագույն ձեռագրերի ամենամեծ հավաքածուն ունի, հետաքրքրված էր հնադարյան մասունքներով։
Փորձագետները զննեցին խաչը և զգուշորեն հեռացրին թափանցիկ քարերը՝ հայտնաբերելով, որ դրանց տակ չորս տարբեր սրբերի մասունքներ և գրառումներ կային։ Սրբերի մասունքները հայ եկեղեցում մեծարվում են, քանի որ դրանք կրում են սրբերի էներգիան։ Սակայն Տեր Գրիգորի մոտ ձայները շարունակվում էին մինչև այն պահը, երբ թիմը հեռացրեց կենտրոնական քարը, որի տակ անսպասելի մի բան կար՝ Քրիստոսի Խաչափայտի մի մասունքը։
Այս խաչի կենտրոնում, որը օրհնել ու զորացրել էր մարդկանց, պաշտպանել աղքատներին, հիվանդներին ու միայնակներին և կիսել ընտանիքների ուրախությունը, անխաթար ու անձեռնմխելի պահպանվել էր Հիսուս Քրիստոսի Խաչափայտը։ Տեր Գրիգորը խոստովանեց, որ խաչը օգտագործվել է մկրտությունների ժամանակ և անշուշտ ենթարկվել է տարբեր ազդեցությունների, գոնե ջրի։ Այնուամենայնիվ, փայտը մնացել էր անվնաս՝ դարեր առաջ եկեղեցու բարեպաշտ անդամների թողած արձանագրության հետ միասին։
Ձայները դադարեցին։ Փորձագետները հաստատեցին Խաչի իսկությունը, և այժմ դրա օրհնությունը բացահայտված էր։ Տեր Գրիգորը այն տեղադրեց պատվավոր տեղում՝ կողմնասեղանի մեջ, ինչպես հուշել էր ձայնը։ Տարին մեկ անգամ՝ Խաչի գյուտի տոնին (հոկտեմբերին), Խաչը հանում են իր տեղից և թափորով անցկացնում հավատացյալների միջով։ Եկեղեցին Աստվածածին է, սակայն հայտնի է որպես Զորավոր, քանի որ այս համեստ եկեղեցուց հզոր ուժ է ճառագում։
Հարկ է նշել, որ հայ եկեղեցում Խաչը Սիրո խորհրդանիշն է։ Ի տարբերություն Արևմուտքում տարածված սրտի խորհրդանիշի՝ հայ եկեղեցու համար Սերը արտահայտվում է զոհաբերությամբ։ Խաչը ներկայացնում է այդ զոհաբերությունը։ Եվ ուստի, երբ խաչով օրհնություն է տրվում, տեղի է ունենում սիրո փոխանակում, որտեղ Հիսուս Քրիստոսը Սիրո հեղինակն ու մարմնացումն է։
Այսօր մենք աղոթում ենք. Սուրբ Աստվածածին, Դուք ամենազոր եք, քանի որ աշխարհին պարգևեցիք Սերը Հիսուս Քրիստոսի միջոցով։ Թող մենք պաշտպանված լինենք Նրա Սուրբ և Պատվական Խաչի հովանու ներքո խաղաղությամբ՝ ազատված տեսանելի և անտեսանելի թշնամիներից։ Թող մենք միշտ փառաբանենք Հորը, Որդուն և Սուրբ Հոգուն։ Ամեն։
Այսօրվա պատգամը քաղված է անցյալ կիրակի (հոկտեմբերի 23) Կալիֆոռնիայի Փասադենա քաղաքի Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ հայկական եկեղեցում արտասանված «Խաչի գյուտը» քարոզից։ Սա հատված է, իսկ ամբողջական քարոզը կարող եք դիտել հետևյալ հղումով՝ https://youtu.be/f-4rsLZzvw0
Հաջորդ քայլը Հայր Վազգենի հետ #723. Բաց թողնված և հաջորդ քայլի որոնումը Խաչի ստորոտում և Դատարկ գերեզմանի մոտ: Հայացք այն ավանդույթներին, որոնք արժեզրկում են հոգևոր բացահայտումը: Փոփոխված Հավատո հանգանակ. մեղքն ու պատասխանատվությունը Խաչելության համար ուրիշի վրա բարդե՞լը: Հատուկ զատկական խորհրդածություն և «Հաջորդ քայլի» այս թողարկումը: Սուրբ Բարսեղ Կեսարացու պատարագի տեքստերը “Էժանագին շնորհ” Սուրբ Պատարագի ձայնասկավառակ Պատրաստեց Սյուզի Շատարևյանը InHisShoes.org-ի համար Լսեք Stitcher Radio-ով՝ ըստ պահանջի։ Լսեք Apple Podcasts-ում
