Արմոդոքսիան այսօր. Համոզմունք

Հիսուս Քրիստոսն առաջին ոչ բռնի հեղափոխականն էր։ Նա հեղափոխություն իրականացրեց՝ փոփոխություն և ըմբռնման տեղաշարժ՝ առանց ֆիզիկական ուժ կիրառելու։ Ընդհակառակը, Նա ինքը դիմակայեց ֆիզիկական ուժին։ Նրա ուսմունքները շատերի կողմից որդեգրվեցին՝ ազգերի, քաղաքական համակարգերի և, իհարկե, անհատի կյանքում հիմնարար փոփոխություններ բերելու համար։ Անցյալ դարում Մահաթմա Գանդին, Մարտին Լութեր Քինգ կրտսերը, Նելսոն Մանդելան կիրառեցին ոչ բռնի դիմադրության սկզբունքները՝ մարդկանց ճնշումներից ազատագրելու գործում։

Հայաստանը և նրա ղեկավարությունը վաղ ժամանակներից որդեգրեցին այս սկզբունքները։ Հիսուսի ուսմունքները, ինչպես արտահայտված են Լեռան քարոզում (Մատթեոս 5-7), թույլերի կամ հեզերի համար չեն։ Ես համոզված եմ, որ 4-րդ դարի հայոց թագավոր Տրդատը, ով իր հրամանատարության տակ ուներ բանակներ (բազմակի!), ով հասկանում էր ուժն ու դիվանագիտությունը, ով հասկանում էր ռազմական ռազմավարությունը… Ես համոզված եմ, որ Տրդատն ընդունեց Քրիստոնեությունը, քանի որ այն տեսնում էր որպես հաղթանակի զորություն և ոչ թե հանձնվելու։ Նա 301 թվականին Հայաստանը հռչակեց առաջին քրիստոնյա ազգ, քանի որ տեսնում էր, որ այս Հավատքի ուժը, հիմնված Հիսուս Քրիստոսի պատգամի վրա, չարիքը սիրո զորությամբ հաղթահարելու մեջ է։ Նա հասկանում էր մահվան հանդեպ հարության զորությունը։

Հարության վրա այս կենտրոնացումն այն կապն է, որ միավորում է անցյալ շաբաթ մեր քննարկած կրոնական առաջնորդներին՝ Մարտին Լութեր Քինգից մինչև Խրիմյան Հայրիկ, Գրիգոր Շղթայակիր և ի հիշատակ օրհնյալ Վազգեն Ա Կաթողիկոս։ Մենք կարող ենք շատ ավելին թվարկել։ Նրանք բոլորն էլ համոզված էին, որ խաչելությունից հետո հարությունը հնարավոր է, քանի որ հավատում էին Քրիստոսի Հարությանը։ Նրանք կիսում էին ընդհանուր համոզմունք Քրիստոնեության զորության վերաբերյալ՝ Հարության միջոցով։ Այդ համոզմունքն էր, որ նրանց առաջնորդությունը դարձրեց իրական, անվիճելի և հետևելու արժանի։

Սա նույն այն համոզմունքն է, որն ունեին Սուրբ Առաքյալները՝ համոզմունք, որը վկայում էր Քրիստոսի զորության մասին և մարդկանց բերում դեպի Հավատք։ Առաքյալներից յուրաքանչյուրը գնաց մահվան՝ Հարությունը որպես ճշմարտություն հռչակելով։ Դուք Ձեր կյանքը վտանգի չեք ենթարկի ստի համար։ Եթե Հարությունը, որին նրանք վկայեցին, սուտ լիներ, նրանք չէին մահանա տանջալից մահով։ Ճշմարտությունն ասելու համար ոչ մի հասարակական ճնշում չկար։ Առաքյալներից յուրաքանչյուրը հեռու էր միմյանցից՝ մեկը Հռոմում, մյուսը՝ Եթովպիայում, Հնդկաստանում, Հայաստանում և աշխարհի այլ վայրերում։ Նրանք գնացին մահվան հանուն ճշմարտության, յուրաքանչյուրն իր ձևով։ Սա է համոզմունքը։ Սա այն տարրն է, որը պատմաբանները չեն նշում, սակայն հայկական փորձառության ապացույցը՝ այսինքն՝ Արմոդոքսիան, այդ Հավատքի կենդանի վկայությունն է։

Այսօր մենք աղոթում ենք Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոցի աղոթքով. «Հզոր Թագավոր, ծարավների ապավեն, տառապյալների Փրկիչ, Ով իշխանավորների ձեռքով մեզ համար չարչարանքներ կրեցիր։ Արգելիր սատանային ստրկացնել նրանց, ում Դու փրկեցիր։ Թույլ մի տուր չարին ապաստան գտնել Աստծո Տան մեջ։ Քո աստվածային սիրով ողորմիր Քո արարածներին։ Ամեն»։