Շարունակելով Գալուստը չարիքի հետ
Աստվածարդարացում
Գալստյան ճամփորդության այս շաբաթը նվիրված է այն թեմային, որը աստվածաբաններն անվանում են «չարի խնդիր»։ Պարզ ասած՝ դա բարի և ամենակարող Աստծո հանդեպ հավատի և աշխարհում գոյություն ունեցող չարիքի իրականության միջև առկա անհամապատասխանությունն է։ Այլ կերպ ասած, քանի որ չարիքն իրական է՝ քաղցկեղի, պատերազմների, բռնությունների, երկրաշարժերի և սովի տեսքով, ապա կամ Աստված բարի չէ, կամ էլ՝ ամենակարող։ Ինչո՞ւ պետք է բարի և ամենակարող Աստված թույլ տա, որ չարիքը գոյություն ունենա։
Չարիքը մի խնդիր է, որը հուզել է մարդկանց դեռ այն ժամանակներից, երբ առաջին գյուղացիները ստիպված էին հաղթահարել ավերիչ երկրաշարժի հետևանքները, կամ երբ կայծակը անտառային հրդեհ էր առաջացնում՝ աղետ բերելով մարդկանց և կենդանական աշխարհի բոլոր ներկայացուցիչների համար։ Մեր օրերում, երբ մենք հասկանում ենք, որ երկրաշարժերը տեղի են ունենում տեկտոնական սալերի տեղաշարժման պատճառով, իսկ կայծակը լիցքավորված ամպերի հողակցման արդյունք է, Աստծո կարիքը հավասարման մեջ չկա։ Այնուամենայնիվ, աստվածաբանների և հոգևորականների համար, ովքեր պաշտպանում են բարի և ամենակարող Աստծո գաղափարը, պատասխան ձևակերպելը կոչվում է թեոդիցեա։ Հետևաբար, եթե Աստված թույլ է տալիս այս չարիքը, ապա հնարավո՞ր է, որ չարիքը Աստծուց եկող պատիժ է։ Բարեպաշտ մարդիկ հեշտությամբ կարող են հանգել այս եզրակացությանը և մտածել, որ հիվանդությունը կամ մահը Աստծո կողմից հատուցում են ձեր գործած մեղքերի համար։ Եվ այսպես, հարցը ներկայացվեց Հիսուսին։
Գալստյան այս կիրակի օրը Եկեղեցին առաջարկում է Ղուկասի ավետարանի 13:1-9 հատվածի ընթերցումը։ Այստեղ հիշատակվում են երկու դեպքեր, որոնք մարդիկ ընկալում էին որպես Աստծո կողմից ուղարկված պատիժներ։ Պատմությունները՝ մեկը գալիլեացիների մասին, որոնց արյունը Պիղատոսը խառնել էր նրանց զոհաբերություններին, և մյուսը՝ Սիլովամում փլված աշտարակի մասին, որը 18 մարդու մահվան պատճառ դարձավ, Հիսուսին ուղղված այս հարցադրման առանցքում էին։ Մերօրյա չափանիշներով դա նման կլիներ նրան, որ մենք Հիսուսին հարցնեինք՝ արդյո՞ք անցյալ ամիս երկրաշարժից զոհված ինդոնեզացիները մահացան, որովհետև մեղավոր էին։ Կամ արդյո՞ք ուկրաինացիների մեղքերի պատճառով էին ռումբեր ընկնում նրանց քաղաքների վրա։
Այս հատվածում Հիսուսը պատասխանում է. «Կարծո՞ւմ եք, որ նրանք ավելի մեծ մեղավորներ էին, քան մյուս բոլորը, որովհետև նրանք այսպես տառապեցին։ Ես ձեզ ասում եմ՝ ոչ։ Բայց եթե չապաշխարեք, դուք էլ բոլորդ նույնպես կկորչեք»։
Հիսուսը հստակ և աներկբա պատասխանում է, որ չարիքը Աստծո կողմից մեզ ուղարկված պատիժ չէ։ Այն գաղափարը, թե Աստված երկնքում նստած սպասում է, որ մենք սխալ քայլ անենք, որպեսզի կարողանա մեզ կայծակով հարվածել, այնքան անհեթեթ է, որքան հնչում է։ Եվ Հիսուսը վճռականորեն մեզ ասում է՝ Ո՛Չ։
Ուրեմն ինչո՞ւ կա չարիք։ Աստված չի՞ կարող վերացնել ամբողջ չարիքը, թե՞ պարզապես չի ցանկանում։ Մենք կշարունակենք այս հարցերի քննարկումը վաղը՝ Գալստյան մեր ճամփորդության ընթացքում։
Մենք աղոթում ենք Շնորհալու 15-րդ ժամերգությունը. Քրիստոս, պահապան ամենեցուն, թող Քո աջը պաշտպանի և հովանի լինի ինձ օր ու գիշեր, տանը և ճանապարհին, քնած և արթուն ժամանակ, որպեսզի երբեք չընկնեմ մեղքի մեջ։ Ամեն։
