Արմոդոքսիան այսօր. Գալուստ, ձմեռային արևադարձ և անօթևանություն

Մենք հասել ենք ձմեռային արևադարձին՝ տարվա ամենակարճ օրվան Հյուսիսային կիսագնդում։

Ձմեռային արևադարձը մի օր է, որը ես անձամբ նշում եմ ամեն տարի՝ մի շարք պատճառներով, որոնցից գլխավորը օրվա տոնական բնույթն է։ Այն ազդարարում է ձմռան սկիզբը, օրերի երկարումը և Սուրբ Ծննդյան տոների մեկնարկը։ Ինձ նաև հետաքրքրում է մեր մոլորակի շարժումը Արեգակի շուրջ, այն ճշգրտությունը, որով երկնային այս մարմինները պարում են երկնքում։

Այս տարի տոնակատարությունը ստվերվեց մի հրավերով, որը ստացել էի՝ Անօթևանների հիշատակի արարողության ժամանակ բացման աղոթքն ասելու համար։ Եթե սա տարվա ամենակարճ օրն է, ապա հետևում է, որ սա նաև տարվա ամենաերկար գիշերն է, և ուստի, տեղին է, որ այս երեկոն հնարավորություն է՝ կենտրոնանալու անօթևանության լուրջ խնդրի վրա։ Անցած տարի ավելի քան 2000 անօթևան մարդ մահացավ փողոցներում։ Ամբողջ երկրում հիշատակի միջոցառումներ են անցկացվում՝ ոգեկոչելու նրանց կյանքը, ովքեր այլապես ոչ մի տեղ չէին հիշվի։

Մենք հավաքվել էինք Կալիֆոռնիայի Գլենդել քաղաքի տեղական գերեզմանատան սրբավայրում։ Ես իմ ընկերների հետ էի «Ասսենսիա» (Ascencia) կազմակերպությունից, որտեղ մենք արդեն երկու տասնամյակ է՝ պատիվ ունենք կերակրելու նրանց անօթևան հաճախորդներին։ «Ասսենսիայի» կարգախոսը պարզ է՝ մարդկանց դուրս բերել անօթևանությունից։ Նրանք էին կազմակերպել այս հավաքը՝ որպես ազգային մեծ հիշատակի միջոցառման տեղական մաս։ Մենք պատիվ ունեցանք հրավիրվելու։

Մենք «Ասսենսիայում» կերակուր ենք մատուցում հայկական մատաղի ավանդույթով՝ որպես օրհնությունների համար գոհաբանության ընծա։ Մենք դա անում ենք, որովհետև զգում ենք, որ անօթևաններին կարեկցանք պետք չէ, նրանց հարկավոր է կարեկցող սեր, այսինքն՝ մենք պետք է կարեկից լինենք նրանց կանչին։ Այս մարդիկ, որոնց մենք կերակրեցինք, մեր հարևաններն էին։ Նրանք մեր եղբայրներն էին, քույրերը, հայրերը, մայրերը և զավակները։ Որպես հայ՝ իմ պապիկներն ու տատիկները անօթևան էին՝ Ցեղասպանության ժամանակ Հայաստանից վտարված։ Այնպես որ, նրանց տեղում լինելը պարզապես փոխաբերություն չէ, այլ ըմբռնում, որ նրանք մեր ընտանիքն են, և իր հերթին, մենք նրանց առաջարկում ենք իրենց զավակների մի պատկեր՝ իմանալու, որ կա հույս օրվա դժվարություններից անդին։

Եվ այսպես, արարողության ժամանակ մենք անուն առ անուն հիշեցինք նրանց, ովքեր հեռացան՝ Կարլա Բեյրդ, Մայքլ Բլեյզեն, Պատրիսիա Դոու, Ադամ Հոլինգ, Դանիել Լիմա, Վարդան Մարուտյան, Արթուրո Վիլյեգաս Պալոմո, Հիլարիո Ռոդրիգես, Նիկոլ Ռոդրիգես, Խոսե Վերա Սարմիենտո, Ուոլթեր Սմիթ և Ֆիլիպ Սթիլ, որոնց կյանքն ընդհատվեց Գլենդելի փողոցներում։ Ես նշում եմ նրանց անունները, որովհետև շատ հեշտ է նրանց մի խմբի մեջ միավորելը։ Նրանք ունեին անուններ, անհատականություններ, ծնողներ և ընտանիք։

Հիշատակի միջոցառմանը մեզ միացան մի քանի պետական պաշտոնյաներ։ Ոչ բոլորն են ցանկանում մասնակցել մի միջոցառման, որտեղ ձայներ հնարավոր չէ հավաքել, բայց նրանք, ովքեր ներկա էին, միացան անօթևանության դեմ պայքարի երդմանը, այդ թվում՝ սենատոր Սաշա Պերեսը, ով հուզմունքով հիշեց իր ընտանիքի անդամներին, որոնք տեղի էին տվել անօթևանությանը։

Այս գիշեր մենք աղոթում ենք. «Երկնային Հայր, այս սուրբ շրջանում, երբ հիշում ենք Քո Որդու ծնունդը, ով Ծննդյան գիշերը մատնվեց անօթևանության, բաց մեր ականջները՝ ուշադրությամբ լսելու հրեշտակների կանչը, որոնք հռչակեցին մեր հավատքի պատճառն ու նպատակը՝ Խաղաղություն երկրի վրա և բարի կամք մարդկանց միջև։ Թող երբեք չհեռանանք այդ կոչումից։ Թող դառնանք խաղաղության և բարի կամքի գործիքներ՝ մեկս մյուսին ձեռք մեկնելով, ծառայությամբ, զոհաբերությամբ և մեր ռեսուրսներն ու տաղանդները կիսելով։ Ամեն»։