Ամեն տեսակ բարի պարգև և ամեն տեսակ կատարյալ նվեր վերևից է իջնում լույսերի Հորից, որի մոտ չկա ոչ մի փոփոխություն և ոչ էլ ստվեր՝ շրջվելու պատճառով։ – Հակոբոս 1:17
One of our Church Fathers remarked that when facing the Sun, we see no shadows. It is only when we turn away from the sun that we notice shadows.
The Sun is the source of light and energy for our planet. Even in the shadows there is enough light to energize us and all of life. This is a testament to the power of the Sun.
Jesus is the Light of the World. He illuminates the darkness. We find no shadows nor places to hide when we turn toward him. And on those moments when we turn away, and so notice the shadows, He is still energizing us and all of life.
Fast today, from all that brings darkness. And practice charity by turning toward the light of Sun, and the Light of the Son. They both illuminate and they both offer warmth. At that point, think of the words of the Psalmist, “Be still and know that I am God.” (46:10)
It sounds simple, as is today’s recipe of roasted veggies, found in the show notes.
From Gregory of Narek, we pray (18): O kind Son of God, have compassion upon my misery. Hear the sobbing of my agitated voice. Bring me back to life with the dew of your blessed eyes as you brought back your friend from breathless death. In a dungeon of infirmities, I am captive, bitter and in doubt. Give me your hand, sun that casts no shadows, Son on high, and lift me into your radiant light. (translated Thomas J. Samuelian)
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/03/a-woman-standing-facing-the-sun-with-a-long-shadow-cast-behind-her.jpg10241024Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-03-08 00:01:322025-03-07 18:03:34Ստվերները հեռու. 40 օրերից 6-րդ օրը
The Ash Wednesday custom is the beginning of Lenten Season in the West, two days after its start in the Armenian Church. The ash cross that is smeared on a person’s forehead is an outward sign and reminder that the Lenten season is a period of contemplation, a time to reflect on life. As the ashes are administered, the officiant clergy says, “Dust to dust, ashes to ashes,” as a reminder of our mortality. In the Armenian Church Tradition, at the burial service the priest blesses the earth with similar words pointing to the creation story in Genesis (3:19), “for you are dust and to dust you shall return.”
So today, the Christian world of the West joins us in the season of Lent. And whether it was the ashes, or the practice of one act of charity, one expression of the fast and one prayer, as we prescribed, the tone has been set for Lent.
Today’s act of charity is the simplest you will do this entire season. It’s a monetary donation. Make a donation to charity – a check or an offering in a collection plate, moving your treasure, grounds your heart for Jesus says, “For where your treasure is, there shall your heart be also.” (Matthew 6:21)
Try Spicy Peanut Noodles for your meal today and realize that there is goodness in less.
Welcoming our brothers and sisters from the Western traditions, we offer this prayer on today, “Almighty and everlasting God, you hate nothing you have made and forgive the sins of all who are penitent: Create and make in us new and contrite hearts, that we, worthily lamenting our sins and acknowledging our wretchedness, may obtain of you, the God of all mercy, perfect remission and forgiveness; through Jesus Christ our Lord, who lives and reigns with you and the Holy Spirit, one God, for ever and ever. Amen.” (Book of Common Prayer)
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/03/Ashes-1.jpg11251125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-03-05 00:01:102025-03-05 22:46:58Մոխիր – 40 օրից 3-րդ օրը
One act of charity, one suggestion for fasting, and one prayer make up the Lenten Trilogy, for this 40 day period.
St. Gregory of Narek, one of the mystics of the Armenian Church, is known for his prayers which reach into the depths of the heart in talking with God. In 2015, Pope Francis declared him a Doctor of the Roman Catholic Church, for his profound theological confession of faith, making him only the 36th designee of that title.
St. Gregory of Narek, or Narekatsi writes, Faith is honored in a glorious trinity with charity and hope. For if you view these three as distinct aspects of one and the same mystery, you shall forever be magnified in God. And if you believe, you shall love and through love have hope in his unseen rewards. (Lamentations Prayer 10, Translation: Thomas J. Samuelian)
Charity is love expressed. We begin with this definition, only to build on this foundation in the days to come.
Likewise, fasting can simply be expressed as abstinence, which, again, will be more meaningful in the days and weeks ahead. We lay these foundations today so that the Lenten journey we are on will have sound footing on which to grow.
Try mushroom fried rice, according to the recipe linked below.
We pray, the morning hymn of St. Nersess Shnorhali. Aravod Looso
Morning Light, Sun of Righteousness, shine into my soul. You that flows from the Father, flow from my soul, words that are pleasing to you. Amen.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/03/Foundation-pouring.jpg11251125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-03-04 00:01:312025-03-05 22:47:35Հիմքեր՝ 40 օրից 2-րդ օրը
Welcome to Lent. Today begins a forty-day period of self-examination and introspection that prepares you for the awesome Resurrection of our Lord Jesus at Easter, and in so doing, to live life more fully as Christ intends us to. At Epostle.net we have several Lenten programs that are available in our archives. This year, we present to you the “Lenten Trinity” – Forty days of simple guidance of a prayer, an act of charity and an element of fasting, based on the Instruction given to us by Jesus Christ.
Let’s read Matthew chapter 6, excerpts from the Sermon on the Mount.
Take heed that you do not do your charitable deeds before men, to be seen by them. When you do a charitable deed, do not sound a trumpet before you… do not let your left hand know what your right hand is doing, that your charitable deed may be in secret…
And when you pray… go into your room, and when you have shut your door, pray to your Father who is in the secret place… Do not use vain repetitions as the heathen do. For they think that they will be heard for their many words… For your Father knows the things you have need of before you ask Him…
When you fast, do not be like the hypocrites, with a sad countenance. For they disfigure their faces that they may appear to men to be fasting. When you fast, anoint your head and wash your face, so that you do not appear to men to be fasting…
This passage is read in its entirety at the beginning of Lent in the Armenian Church. In its direction, it dispels the common misconception that Lent is a time of “giving up” foods and/or behaviors. The Church Fathers point us to this passage on the Sunday before Lent to direct us to heighten our Prayer life, engage more fully acts of charity and the discipline of fasting.
This Lent, I will present you with daily messages that accent each of these areas. Each day, I will share with you a Prayer, an act of charity you can engage in, and a fasting exercise, including a recipe for a vegan meal which will be linked to the show notes. Today’s first meal is “Cream” of Asparagus Soup, and before you hit the buzzer claiming “cream” implies animal product, take a look at the recipe and try it. Each of the Lenten recipes are provided by Deacon Varoujan, carefully manicured for your taste.
Welcome to the first day of Lent. I ask you to read the entire sixth chapter of Matthew that I excerpted. You’ll find the prayer that was taught to us by our Lord Jesus,
Our Father in heaven, Hallowed be Your name. Your kingdom come. Your will be done On earth as it is in heaven. Give us this day our daily bread. And forgive us our debts, As we forgive our debtors. And do not lead us into temptation, But deliver us from the evil one. For Yours is the kingdom and the power and the glory forever. Amen.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/03/Lent-2025-Day-1-Lenten-Trinity.jpg11251125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-03-03 00:01:262025-03-05 22:48:03Պահքի Երրորդություն – Մեծ պահքի 1-ին օր
This week we’ve been taking a look at time and timing. Directly connected with the measurement of time is one of the virtues, patience. Patience is understood as an essential quality for leading a fulfilling and balanced life and tops the list of virtues.
Expectations are the cause of our disappointments. Expectations are built on our perception of time. We expect certain things to happen – to get something, to be accepted into a school, to fall in love, to receive a promotion, to have a wrong corrected – and when those expectations are not realized we, at the very least, are disappointed. Expectations are built on our self-imposed time-tables and patience is thrown out the door when we impose those restrictions. If you think about it, it is the disappointment and the discouragement that leads to the large numbers of depression and mental anguish in our day, caused from a society that is based on immediate gratification. Walk into a store, or go up to a vending machine, put your money in or hand it over, and you are gratified. And note, that I didn’t say satisfied. As we develop patience, expectations are reduced, hence disappointment and frustrations are eliminated from our life.
Next week, the Lenten Season begins. It is a time to grow in Faith and to strengthen out of our weaknesses. It is a time where patience can be developed through the dietary and disciplinary practices imposed on us by the Church.
Lent begins on Monday. The Sunday before Lent, this coming Sunday, is referred to as “Poon Paregetan” or “Boon Barekendan” depending on which side of Ararat you come from. The word translates to Good Life or Good Living. It is a day of indulging before the Lenten practices kick in.
The duration of Lent is forty days. But the real purpose of Lent are the 325 days that follow the forty. The skills, the discipline and patience that are learned in Lent are what help us in our everyday life. Armodoxy is about training the self to be at peace with his or her world, developing the virtues that build relationships that are cornerstone for a world of peace and understanding.
Celebrate the Day of Good Living this Sunday and then join me on Monday as we begin the Lenten Season.
We pray, Lord Jesus Christ, you gave yourself for the salvation of the world. On the Holy Cross you endured the suffering and persecution of your Creation. Your patience on the Cross was defined by Your Love for us. Help me to understand my limitations and build the virtue of patience to overcome my challenges with the tool of Love. Amen.
Մեծ պահքի ուղեգրության 27-րդ օրը՝ Ընկերություն Հայ եկեղեցին Մեծ պահքի շաբաթ օրերից մեկի ընթացքում նշում է Սեբաստիայի 40 մանկանց հիշատակը: Թեև Սեբաստիան հայկական քաղաք է, ողջ քրիստոնյա աշխարհը ոգեկոչում է այնտեղ տեղի ունեցած նահատակությունը՝ որպես քրիստոնեության, տոկունության, զոհաբերության և ընկերության դաս:
Սեբաստիայի 40 նահատակների պատմությունը տեղի է ունեցել 4-րդ դարում, երբ Հիսուս Քրիստոսի հանդեպ հավատքով զինված հռոմեական բանակի 40 զինվորներ փորձության են ենթարկվում՝ կա՛մ հրաժարվել հավատքից, կա՛մ կորցնել կյանքը: Նրանք հրաժարվում են դավաճանել կամ ուրանալ Քրիստոս Հիսուսի հանդեպ իրենց հավատքը: Նրանց դատապարտում են տանջալից մահվան՝ ձմեռվա կեսին սառցե լիճը նետելով: Քառասուն տղամարդիկ ձեռք են մեկնում միմյանց: Նրանք ամուր բռնում են միմյանց՝ ստեղծելով կենդանի լաստ: Ջուրը հրաշքով տաքանում է: Աստված հնարավորություն է ստեղծում, որ սառցե ջուրը ջերմություն և կյանք տա: Այդպիսով՝ նրանք նաև հնարավորություն են ստանում սրբերի պսակ ստանալու:
Այս պատմությունը բազմաշերտ է: Հրավիրում եմ Ձեզ ընթերցելու դրա մասին, քանի որ այն հանդիպում է բազմաթիվ գրքերում և հոդվածներում: Այժմ ցանկանում եմ կենտրոնանալ այն ընկերության վրա, որ գոյություն ուներ այդ զինվորների միջև, հատկապես այն պատճառով, որ նրանք ունեին նույն նպատակը և հավատքի նույն հիմքը: Ավելին, նրանք պատկանում էին մի համայնքի, որը միավորում էր նրանց:
Մենք հարաբերություններ ենք կառուցում այն մարդկանց հետ, ում հետ հաստատում ենք այսպես կոչված «ընկերություն»: Հաճախ դրանք սահմանափակ գործընկերություններ են. այսինքն՝ մենք կարող ենք խոսել ամեն ինչի մասին, բացի հավատքի հարցերից: Մենք գուցե խուսափենք հավատքի կամ կրոնի մասին խոսելուց: Ինչո՞ւ: Որովհետև մեզ պայմանավորել են, մեզ սովորեցրել են, որ քաղաքավարի չէ կրոնի մասին քննարկումներ ծավալել խառը հասարակության մեջ: Ի վերջո, քաղաքականությունն ու կրոնն այն երկու բաղադրիչներն են, որոնք երբեք չեք ցանկանա ներառել ընկերության մեջ: Մեզ ասում են, որ քաղաքականության և կրոնի պատճառով ավելի շատ վեճեր են ծագում, քան որևէ այլ թեմայից:
Մեծ պահքի այս ճանապարհորդության ընթացքում Դուք նայել եք ներս և դուրս: Դուք կառուցել եք Ձեր աղոթքի կյանքը՝ որակով և քանակով: Դուք Ձեզ ընկալում եք որպես կարգապահ էակներ՝ օժտված պահքի և ժուժկալության պրակտիկայով: Ձեր քրիստոնեական ողորմածությունը սահմանվում է պատասխանատվությամբ և հոգատարությամբ: Այս չորրորդ շաբաթվա ավարտին Դուք հասկանում եք, որ քրիստոնեությունը բնավ այն աղավաղված պատկերացումը չէ, որի մասին շատերն են խոսում, այլ քրիստոնեության մեջ մաքրություն կա: Քրիստոնեությունը ոչ միայն սիրով է սահմանվում, այլև այն մաքուր սիրո արտահայտությունն է: Այն կոչ է անում Ձեզ ընդլայնվել և նվիրվել միմյանց: Դա զոհաբերություն է, որը դրսևորվում է ընկերության և հարաբերությունների մեջ: Դուք սիրում, պատվում, հարգում և փայփայում եք միմյանց:
Քանի որ Քրիստոսի պատգամն այնքան մաքուր է, այն մեզանից յուրաքանչյուրին հնարավորություն է տալիս աճելու այդ նույն մաքրության մեջ:
Քառասուն նահատակները գտան այդ մաքրությունը միմյանց մեջ: Նրանք կարողացան բռնել միմյանց ձեռքը և մնալ ջրի երեսին այդ լճում: Նրանք կարողացան ուժ քաղել միմյանցից: Մենք նույնպես ուղևորության մեջ ենք, որը կոչվում է կյանք: Մենք փնտրում ենք ընկերներ և երբեմն հեռու ենք մնում, քանի որ զգում ենք, որ մյուսները գուցե չհասկանան մեր դիրքորոշումը: Իսկական ընկերությունը նշանակում է, որ մենք կարող ենք անկեղծ լինել միմյանց հետ: Այն նշանակում է, որ մենք կարող ենք ապավինել միմյանց: Մենք կարող ենք հենվել ուրիշների վրա և ակնկալել, որ նրանք նույնպես կհենվեն մեզ վրա: Դրան հասնելու համար մեզ անհրաժեշտ է բաց երկխոսություն: Այդ երկխոսության համար գոյություն ունի բանաձև: Այն սկսվում է կյանքի հիմնական էության մասին խոսելով, ներառյալ մեր հավատքը, մեր հոգևորությունը, թե ով ենք մենք, ինչպես ենք հասկանում ինքներս մեզ և ինչ նվիրվածություն ունենք սիրո հանդեպ: Մենք այժմ արագորեն հասկանում ենք, որ հավատքի հարցերում ամաչելու ոչինչ չկա: Այժմ մեր էության անբաժանելի մասն է դառնում հպարտորեն կանգնել և ասել. «Այո՛, ես քրիստոնյա եմ, որովհետև Քրիստոսի ընտանիքի անդամ եմ»: Պարզ ասած՝ մենք ասում ենք. «Այո՛, ես կոչված եմ սիրելու»: Ոչ ավելին, և անշուշտ՝ ոչ պակաս:
Սիրել, կարողանալ ոտքի կանգնել և օգնել: Կարողանալ նստել դժվարության մեջ հայտնված ընկերոջ կողքին: Կարողանալ ձեռք մեկնել կարիքավորին: Եվ կարողանալ առաջարկել ուժ ու քաջություն՝ բարձրացնելու ընկածին: Տեսնում եք, քրիստոնեությունը հենց այն է, որ շարունակենք այն, ինչ սկսեց Քրիստոսը:
Սեբաստիայի քառասուն մանկունք Քրիստոսի պատգամը հասկանում էին որպես համայնքի դրսևորում։ Տոնի անունն իսկ հուշում է համայնքի մասին։ Մենք հիշում ենք ոչ թե մեկ նահատակի, այլ քառասուն։ Սա հավաքականություն է՝ մարդիկ, որոնք կառչած են միմյանց, պահում են իրար և չեն ընկրկում կյանքի դժվարությունների առաջ։ Երբ մենք գիտակցում ենք սա, սկսում ենք ձեռք մեկնել միմյանց։ Մենք այլևս չենք վախենում վստահել մեր ընկերներին։ Փոխարենը՝ ձևավորում ենք առողջ ու անկեղծ հարաբերություններ և դառնում իսկական բարեկամներ։ Ձեռք մեկնել, կառչել միմյանց, մնալ կյանքի ջրերի երեսին... Հասկացե՛ք, որ հենց այսպես են կատարվում հրաշքները, քանի որ հենց այդ պահերին է Աստված տաքացնում ջրերը։ Մենք ևս մեկ հնարավորություն ունենք իսկապես նավարկելու և իրականացնելու այն երազանքները, որոնք միայնակ անհնար են, բայց միանգամայն հասանելի՝ համայնքային միասնության շնորհիվ։
Մեծ պահքի այսօրվա առաջադրանքը պարզ է. կապ հաստատեք Ձեր ընկերների, Ձեր ընտանիքի հետ: Ներգրավեք նրանց հավատքի մասին զրույցի մեջ: Օգնեք նրանց հասկանալ, թե որքան կարևոր է այդ հավատքը Ձեզ համար, և իսկապես բացատրեք, թե որոնք են այդ հավատքի չափումները: Ոչ թե պարզապես պատմություններ կամ առասպելներ, այլ իրական պատմություն՝ հույսի, հավատքի, միմյանց ձեռք մեկնելու և միմյանց ոտքի կանգնելուն օգնելու մասին: Միասին: Աստծո օրհնությամբ Դուք կհասնեք Ձեր առջև դրված նպատակներին և երազանքներին:
Նույն ոգով աղոթենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու հետ. Փառավորյալ Տեր, ընդունիր Քո ծառայի աղաչանքները և բարեհաճորեն կատարիր իմ խնդրանքները՝ Աստվածածնի, Հովհաննես Մկրտչի, Սուրբ Ստեփանոս նախավկայի, մեր Լուսավորիչ Սուրբ Գրիգորի, սուրբ առաքյալների, մարգարեների, վարդապետների, նահատակների, հայրապետների, ճգնավորների, կույսերի և երկնքում ու երկրի վրա եղող Քո բոլոր սրբերի բարեխոսությամբ: Եվ Քեզ, ո՛վ անբաժանելի Սուրբ Երրորդություն, փառք և երկրպագություն հավիտյանս հավիտենից: Ամեն: (24/24)
Լուսանկարը՝ 2009 թ., Տեր Վազգեն Մովսեսյան
https://epostle.net/wp-content/uploads/2013/03/DSC04355.jpg12001600Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-09 00:01:392024-03-06 22:02:48Սեբաստիայի 40 մանկունք – Մեծ պահքի 27-րդ օր
Մեծ պահքի ընթացքում Դուք գիտակցեցիք կյանքի խորանի առջև իջեցված վարագույրի մասին։ Այդ վարագույրը այն խոչընդոտն է, որը թույլ չի տալիս Ձեզ տեսնել Աստծո հրաշքներն ու գեղեցկությունը, այն խոչընդոտները, որոնք խանգարում են Ձեզ առավելագույնս իրացնել Ձեր ներուժը։ Այդ վարագույրն իջել է Ձեր վախերի պատճառով, և այն բարձրացնելու, այն բացելու միակ միջոցը Ձեր վախերը քաջությամբ հաղթահարելն է։
Քանի որ Աստված բնակվում է Ձեր մեջ, Դուք գիտեք, որ քաջության ներուժը Ձեր մեջ է։ Քաջությունը գալիս է ներսից, որտեղ Աստված այն դրել է։
Վերջին ընթրիքի ժամանակ Հիսուսը խնդրեց Իր աշակերտներին նայել ներս։ Հովհաննեսի Ավետարանում Դուք կարդում եք Հիսուսի վերջին քարոզը (գլուխ 16 և հաջորդիվ)։ Հիսուսը խնդրում է Իր աշակերտներին գործել սիրով և խոնարհությամբ նույնիսկ աներևակայելիի առջև, ամենասարսափելի վախճանի ժամանակ։ Վերջին ընթրիքին Նա բացահայտում է Իր աշակերտներին, որ Ինքը կրելու է աներևակայելի տառապանքներ։ Նա նվաստացվելու է մարդկության առաջ։ Նույն արարածը, որն իր կյանքը ստացել է Քրիստոսից, այժմ սպանելու է Քրիստոսին։ Նույն կյանքը, որը ձևավորվել է այդ ձեռքերից, այժմ վերցնելու է հենց այդ ձեռքերը և մեխեր անցկացնելու դրանց միջով։ Եվ այնուամենայնիվ, Հիսուսն ասում է՝ քաջ եղեք։ Նա աներկբա պահանջում է դա յուրաքանչյուրից, ով նստած է Նրա դիմաց՝ սեղանի շուրջ։ Նրա խոսքերը՝ «Քաջությո՛ւն։ Հաղթանակն Իմն է։ Ես հաղթեցի աշխարհին», այն խոսքերն են, որոնք պետք է հնչեն, պետք է արձագանքեն Ձեր հոգու ամենախորքերում։
Ձեր վարագույրները պետք է բացվեն։ Խոչընդոտները պետք է վերացվեն։ Ամեն ինչ Ձեր ձեռքերում է։ Դուք կարող եք դա անել, եթե ունեք քաջություն։ Ուստի եկեք գտնենք այդ քաջությունը։ Դա հեշտ է։ Ահա մի փոքրիկ պահքային վարժություն այսօրվա համար։ Պատկերացրեք Ձեզ Տեր Հիսուս Քրիստոսի դիմաց՝ Վերջին ընթրիքի սեղանի շուրջ։ Ինչպես Նա խոսեց Իր աշակերտների հետ 2000 տարի առաջ, այնպես էլ այսօր Նա խոսում է Ձեզ հետ նույն լեզվով՝ իմանալով, որ Իր առջև խաչն է, և հաստատելով հարության անխուսափելիությունը։ Այժմ ուշադիր լսեք Նրա խոսքերը. «Քաջությո՛ւն։ Հաղթանակն Իմն է։ Ես հաղթեցի աշխարհին»։
Կարևոր չէ, թե ինչ դժվարություններ են սպասվում Ձեզ։ Կարևոր չէ, թե ինչպիսի խոչընդոտներ կան։ Գուցե լինեն խաչեր, որոնք հսկայական են ու տանջալից։ Գուցե լինեն խաչեր, որոնք Դուք դժվարանում եք բարձրացնել։ Գուցե լինեն խաչեր, որոնք պարզապես գայթակղության քարեր են։ Դա կարևոր չէ։ Քաջությամբ Դուք կարող եք կրել այդ խաչերը։ Եվ Դուք կարող եք գտնել հարությունները։ Ինչպես կտեսնեք, դրանք գտնվում են Ձեր վարագույրների մյուս կողմում։ . Բացե՛ք վարագույրները։ Վերացրե՛ք խոչընդոտները։ Մի կողմ դրեք վախը։ Ունեցե՛ք քաջություն՝ քաջություն, որը գալիս է ներսից և դրսից։ Ընկալե՛ք Ձեզ որպես Աստծո արարչագործություն, որը կանգնած է Նրա կողքին խաչի վրա Նրա փորձությունների և տառապանքների ժամանակ, որովհետև, ինչպես գիտեք, Նա կանգնած է Ձեր կողքին Ձեր փորձությունների և տառապանքների ժամանակ՝ երաշխավորելով Ձեզ հարություն։
Աղոթենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթքով. Դու, որ ետ ես դարձնում մոլորյալներին, ինձ ևս դարձրո՛ւ չար ճանապարհներից դեպի բարին և իմ հոգու մեջ տպավորի՛ր մահվան ահավոր օրվա հիշատակը, դժոխքի երկյուղը և Քո արքայության սերը, որպեսզի ապաշխարեմ իմ մեղքերից և արդարություն գործեմ։ Ողորմի՛ր Քո բոլոր արարածներին և ինձ՝ մեծ մեղավորիս։ Ամեն։ (Հավատով խոստովանիմ, 17/24)
https://epostle.net/wp-content/uploads/2013/03/SDSEA017.jpg600900Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-08 00:01:342024-03-06 21:58:58Քաջություն – Պահքի 26-րդ օր
Մեծ պահքի 25-րդ օրը՝ Վախ Մեծ պահքի այս 25-րդ օրը մենք գիտակցում ենք, որ մեր կյանքում շատ բան է փոխվել: Մեզ կարող է թվալ, թե մեր շրջապատն է փոխվել, մինչդեռ իրականում մենք ենք սկսել ամեն ինչ այլ կերպ ընկալել: Մենք ավելի լայն պատկերացում ունենք մեր աղոթական կյանքի մասին: Մենք հաղորդակցվում ենք Աստծո և ինքներս մեզ հետ: Մենք հասկանում ենք մեր պահեցողությունը որպես կարգապահության միջոց, և իհարկե, մեր ողորմածությունը՝ կարեկցանքով ուրիշներին ձեռք մեկնելը, որպես հավատքի դրսևորում: Մեծ պահքի այս 25-րդ օրը մենք հասկանում ենք, որ այս 40 օրերից այն կողմ կյանքի ճանապարհն է: Այն, ինչ մենք ձեռք ենք բերում Մեծ պահքի ընթացքում, մենք կկրենք մեր ողջ կյանքի ընթացքում: Վերջին մի քանի օրվա ընթացքում մենք ուսումնասիրել ենք Անիրավ տնտեսի առակը և խորհրդածել տնտեսության թեմայի շուրջ, այն է՝ մեկ ուրիշի կողմից ունեցվածքը վերահսկելու վստահված լինելը: Աստված մեզ է վստահել Իր ամենամեծ պարգևը՝ մեր ապրած կյանքը: Մենք այդ կյանքի տնտեսներն ենք: Հիշեք, որ Անիրավ տնտեսի առակում մենք հանդիպում ենք մի մարդու, որին գովում են իր խորամանկության համար: Խորամանկությունը մարդու տաղանդներից մեկն է, մինչդեռ ոմանք կարող են խուսափել նման դրսևորումներից վախի պատճառով: Այդ վախն էլ, իր հերթին, խանգարում է մեզ առավելագույնի հասցնել մեր ներուժը: Անհայտի հանդեպ վախը վախերի ցանկում առաջին տեղերում է, սեփական անձի հանդեպ վախի, նվաստացվելու վախի հետ մեկտեղ: Վախը բազմաչափ է, և ինչպիսին էլ այն լինի, մենք գիտակցում ենք, որ վախը խանգարում է մեզ իրացնել մեր ներուժը: Վախը հաղթահարելի արգելք է: Կյանքի մրցավազքում հաղթելու համար խոչընդոտները շատ են: Վախի հաղթահարումը մեր առաջին քայլն է: Մտածեք ձեր կյանքի մասին. բոլոր այն երազանքները, որ Դուք ունեք, իրագործելի են, ուստի ի՞նչն է խանգարում Ձեզ հասնել այդ նպատակներին, եթե ոչ վախը: Մեր եկեղեցիներում Մեծ պահքի ընթացքում մենք ծածկում ենք խորանը: Այդ վարագույրը խորհրդանշում է մեղքը՝ մեր և Աստծո միջև մեղքի պատճառով առաջացած բաժանումը: Մեր անկատարության պատճառով մենք մեղանչում ենք: Եվ այնուամենայնիվ, գուցե այդ վարագույրը լավագույնս կարելի է նկարագրել որպես վախ, որպես այն վախը, որն իրականում խանգարում է մեզ տեսնել մեր շուրջը գտնվող գեղեցկությունը: Տեսնել այն ներուժը, որ մենք ունենք մեր մեջ:
Անհավատարիմ տնտեսի առակից անդին՝ Հիսուսը մեզ տնտեսության մասին բացատրելու համար օգտագործում է այլ առակներ։ Դրանց թվում Նա խոսում է երկչոտ տնտեսների մասին. մարդկանց, ովքեր վստահված են կյանքով, սակայն վախենում են բացահայտել այն։ Այդպիսի մի առակ պատմում է երեք մարդու մասին, որոնց վստահվում են տարբեր չափի գումարներ։ Առաջինին տրվում է 10,000 դոլար, երկրորդին՝ 5,000, իսկ երրորդին՝ 1,000։ Երբ հաշվետվություն է պահանջվում՝ «Ի՞նչ արեցիր այն գումարի հետ, որը ես տվեցի քեզ», առաջինն ասում է. «Ես վերցրեցի 10,000 դոլարը և ներդրեցի այն։ Որոշակի ռիսկերի դիմեցի, բայց ահա այն. ես ստացել եմ լրացուցիչ 10,000 դոլար»։ Երկրորդ մարդը նույնը արեց։ Նա վերցրեց 5,000 դոլարը, բազմապատկեց այն և վերադարձրեց 10,000 դոլար. «Ահա քո 5,000-ը, և ահա ևս 5,000-ը, որը ես ներդրեցի և վերադարձնում եմ քեզ»։ Սակայն այս տնտեսներից երրորդը երկչոտ էր։ Նրան տրվել էր 1,000 դոլար։ Եվ նա վախեցավ։ Նա վախեցավ նվաստացումից։ Նա վախենում էր, որ կդատապարտվի, եթե այդ գումարին ինչ-որ բան պատահի։ Փոխարենը հասկանալու, որ գումարը գործիք է, նա վերցրեց և պահեց այն իր գրպանում, կարծես այն ինքնին արժեք ունենար։ Երբ նրանից պահանջեցին հաշվետվություն իր տնտեսության մասին, նա ձեռքը մտցրեց գրպանը և վերադարձրեց 1,000 դոլարը։ Ոչինչ չէր կորել։ Ոչ մի կոպեկ։ Բայց նա դատապարտվեց։ Նա դատապարտվեց, որովհետև այն, ինչ տրվել էր իրեն, պահվեց և չօգտագործվեց։ Նա վախենում էր օգտագործել այն։ Նա ուներ այն վախը, որը յուրաքանչյուրս ունենք՝ հաջողության հասնելու վախը։ Այդ վախերի պատճառները բազմաթիվ են։ Դրանք գալիս են մեր մանկությունից և այն մարդկանց հետ մեր հարաբերություններից, ովքեր պահանջներ են դրել մեր առջև։ Որոշները պայմանավորված են ֆիզիկական անկարողությամբ, հաշմանդամությամբ կամ հիվանդություններով։ Դրանք բոլորն էլ նույնն են, և յուրաքանչյուրը համապատասխանաբար խոչընդոտում է մեզ իրականացնել մեր երազանքները, հասնել այն նպատակներին, որոնք մենք դնում ենք մեր առջև, և, որ ավելի կարևոր է, հասնել այն նպատակներին, որոնք Աստված է ցանկանում, որ մենք դնենք մեր առջև։ Այս պատմության տնտեսներից յուրաքանչյուրին տրվում են տարբեր չափի գումարներ՝ հիշեցնելու մեզ, որ կյանքը տարբեր մարդկանց տարբեր հնարավորություններ է տալիս։ Ոմանք կարող են ավելին ունենալ, ոմանք՝ պակաս, բայց յուրաքանչյուր դեպքում մենք պատասխանատվություն ունենք վերցնելու այն, ինչ տրված է Ձեզ, և առավելագույնի հասցնելու այն։ Ես հրավիրում եմ Ձեզ այսօր իսկապես մտածել այն տնտեսության մասին, որը Աստված վստահել է մեզ՝ Ձեր ունեցած կյանքի մասին, որպեսզի վերջ դնեք այն վախերին, որոնք խանգարում են Ձեզ իսկապես իրականացնել Ձեր սրտի խորքում եղած երազանքները։ Ձեր շուրջը կան այնքան գեղեցիկ բաներ, և ես հրավիրում եմ Ձեզ նայել նյութական ձեռքբերումներից այն կողմ։ Սա բարեկեցության վարժություն չէ, այլ Ձեր սրտի երազանքներն իրականացնելու և Ձեր ունեցած ներուժին հասնելու վարժություն է։ Այս Մեծ պահքի ճանապարհորդության ընթացքում մենք հասկանում ենք, որ մեր առջևի վարագույրները պետք է բացվեն, և որ մենք իսկապես ցանկանում ենք տեսնել կյանքի գեղեցկությունը։ Քանի որ մենք ցանկանում ենք դա, մենք գիտենք, որ Աստված է այդ ցանկությունը դրել մեր սրտերում։ Եկեք փնտրենք այն գեղեցկությունը, որը Աստված ստեղծել է մեր շուրջը, և իմացեք, որ Նրա օգնությամբ այդ ներուժը կարող է իրականանալ և կյանքի կոչվել։ Այժմ մենք աղոթում ենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթքը։ Պահապան ամենեցուն, Քրիստոս, աջ քո հովանի լիցի ի վերայ իմ ի տուէ և ի գիշերի, ի նստել ի տան և ի գնալ ի ճանապարհ, ի ննջել և ի յառնել, զի մի երբէք սասանեցայց. և ողորմեա քո արարածոց և ինձ բազմամեղիս։ Ամեն։ (Հաւատով խոստովանիմ, 14/24)
Սա տնտեսի շաբաթն է։ Երեկ մենք ընթերցեցինք Ղուկասի Ավետարանի (16) անիրավ տնտեսի մասին պատմությունը, որտեղ Հիսուսն օգտագործում է այդ փոխաբերությունը՝ մատնանշելու մեր կյանքի պատասխանատվությունը։ Մենք կոչված ենք լինելու այն կյանքի և տաղանդների կառավարիչները, որոնք Աստված շնորհել է մեզ։ Նա պատվիրում է մեզ օգտագործել այդ տաղանդները՝ ծառայելով մեր եղբայրներին ու քույրերին այս աշխարհում։
Տնտեսության փոխաբերությունն օգտագործելով՝ Հիսուսը հստակեցնում է, որ մենք պատասխանատու ենք մեր կյանքի համար։ Մի օր, ինչպես տնտեսը, մենք ևս հաշվետվություն ենք տալու մեր տնտեսության համար։ Ի՞նչ արեցինք մենք այն ամենի հետ, ինչ Աստված տվել է մեզ։ Արդյոք Աստված տվե՞լ է մեզ տաղանդներ։ Տվե՞լ է մեզ կարողություն։ Տվե՞լ է մեզ ժպիտ։ Տվե՞լ է մեզ սրտի զարկ և շնչառություն։ Ի՞նչ արեցինք մենք այդ պարգևի հետ։ Ի՞նչ արեցինք մեր կյանքի հետ։
Պատկերացրեք, որ նվեր եք մատուցում ընկերոջը կամ հարազատին։ Արդյոք չէի՞ք ցանկանա իմանալ, որ նա հաճույքով է ընդունել այն։ Վաղ թե ուշ չէի՞ք հարցնի ձեր հարազատին. «Ի՞նչ արեցիր իմ տված նվերի հետ։ Քեզ դո՞ւր եկավ այն»։ Եվ, անշուշտ, որքա՜ն ցավալի կլիներ իմանալը, որ այդ մարդը նվերը պահել է պահարանում կամ, ավելի վատ, նետել է աղբարկղը՝ երբեք ուշադրություն չդարձնելով դրան։ Նույն կերպ, Աստված ցանկանում է իմանալ, որ այն պարգևը, որը Նա շնորհել է մեզ՝ այդ ամենաթանկարժեք հարստությունը՝ մեր շնչած օդը, բաբախող սիրտը, մեր հոգուց բխող ժպիտը, օգտագործվում է և օգտագործվում է իմաստությամբ։ Վերջին հաշվով, արդյոք այն ծառայո՞ւմ է ուրիշներին Աստծո սերը տարածելուն։ Սա է այն պահանջը, որ դրված է մեզ վրա՝ որպես Աստծո պարգևների տնտեսների։ Մենք մեր կյանքի տնտեսներն ենք։ Մենք պատասխանատու ենք մեզ տրված տաղանդների համար՝ դրանք կիսելու, օգտագործելու և հաշվետու լինելու համար, թե ինչպե՞ս, որտե՞ղ և ի՞նչ արեցինք այն ամենի հետ, ինչ Աստված տվել է մեզ։
Յոթ մահացու մեղքերի շարքում կա «ծուլություն» կոչվող մեղքը, որը թերևս ամենաթյուրիմացվածն է, քանի որ այն մատնանշում է անգործությունը, մինչդեռ մյուս մեղքերը պահանջում են մեզանից ակտիվ լինել, ներգրավվել մեղքի մեջ։ Այս մեղքը սահմանվում է պարզապես ծույլ լինելով, ինչ-որ բան չանելով։ Այժմ մի պահ մտածեք այդ մասին։ Ինչո՞ւ պետք է դա մեղք լինի։ Ինչպե՞ս կարող է ինչ-որ բան չանելը մեղք լինել։
Աստված ձեզ պարգև է տվել։ Դուք իրավունք չունեք այն պահելու պահարանում։ Դուք իրավունք չունեք վերցնելու Աստծո պարգևը և աղբը նետելու։ Այն սուրբ է։ Այն նվիրական է։ Ահա թե ինչ է ձեր կյանքը։ Յուրաքանչյուր օրհնություն, յուրաքանչյուր պահ, որ ունեք ձեր կյանքում, Աստծուց տրված սուրբ պարգև է։
Մեծ պահքի այս շրջանում մենք գույքագրում ենք այն տարբեր օրհնությունները, որ ունենք կյանքում։ Մենք տեսնում ենք, որ կարող ենք կյանքը հասցնել նվազագույնի՝ այն ամենով, ինչն անհրաժեշտ է ապրելու և գոյատևելու համար։ Այդպես վարվելով՝ հասկանում ենք, որ այդ փոքրիկ, կյանքի համար խիստ էական տարրը հենց այն օրհնությունն է, որ Աստված տվել է մեզ։ Հետաքրքիր է, որ Մեծ պահքի այս ճանապարհին մեր տեսակետը փոխվում է։
Հիշո՞ւմ եք, մի քանի շաբաթ առաջ, երբ կարդացինք, որ Հիսուսն ասում է. «Մարդ միայն հացով չի ապրում, այլ Աստծո բերանից ելած ամեն խոսքով», մենք դա ընկալեցինք որպես կենսական նվազագույն պահանջ։ Բայց այսօր դա փոխվել է, քանի որ մենք փոխվել ենք այդ հատվածը վերջին անգամ կարդալուց ի վեր։ Մարտահրավերն այսօր՝ Մեծ պահքի 22-րդ օրը, հենց նույն խոսքերին՝ «…Աստծո բերանից ելած ամեն խոսքով…» նայելն է որպես օրհնություն, որպես Աստծո լիության խոսք, որն ուղղված է մեր սրտերին, մեր ներքին լսողությանը, և այժմ՝ գործողությանը։ Մենք ասում ենք՝ եթե Աստված խոսում է մեզ հետ, եթե Աստված ուղղորդում է մեր ուղիները, կարո՞ղ ենք մենք սխալվել։ Հնարո՞ր է արդյոք մեզ սխալ ուղղությամբ առաջնորդել։ Հնարո՞ր է արդյոք մտածել, որ մեր՝ որպես տնտեսների, որպես Աստծո կողմից տրված այդ կյանքի կառավարիչների գործողությունները կարող են լինել ոչ արդյունավետ։ Դա կլինի գեղեցկությամբ, ներդաշնակությամբ, սիրով և այս կյանքի համար անհրաժեշտ բոլոր դինամիկաներով լի կյանք։ Այն կյանքը, որով ապրում ենք այսօր, առատ է։ «Ես եկա, որպեսզի կյանք ունենաք,- ասաց Տերը,- և այն առատությամբ ունենաք»։ Քրիստոսի հետ կյանքը սիրո մեջ ապրվող կյանք է։ Այն առատության կյանք է, որտեղ ունեք այն ամենը, ինչ ձեզ հարկավոր է։
Մենք Աստծո կողմից մեզ տրված ամենաթանկարժեք պարգևի կառավարիչներն ենք։ Դա մեր դրամապանակում կամ բանկային հաշվին պահվող բան չէ, այլ մի բան, որ բնակվում է մեր էության կենտրոնում՝ մեր սրտում։ Դա կյանքն է, որը սահմանվում է մեր ժպիտով, ջերմությամբ և սիրով, որ բխում է մեզանից։
Դուք տնտեսն եք։ Ձեր հագուստի վրա չկա «Կառավարիչ» գրությամբ պիտակ, քանի որ Աստված ձեզ վրա դրել է բոլորից մեծ պիտակը։ Նա ձեզ անվանել է Իր զավակը։ Օգտվեք դրանից այսօր։ Արդյո՞ք կա որևէ բան, որ ավելի շատ է խոսում ձեր սրտի հետ, քան ձեր ունեցած երազանքները՝ հարուստ և լիարժեք կյանքի հասանելիությունը։ Այն ձերն է։ Այն ձերն է, որովհետև Աստված ձեզ է վստահել այդ կյանքի ղեկը։ Դուք իրավունք չունեք այն պահելու պահարանում։ Դուք իրավունք չունեք այն աղբանոցը նետելու։ Ձեր միակ իրավունքը այն վայելելն է։ Թողեք այն ծաղկի։ Թողեք այն պտղաբեր լինի։ Թողեք այն փառք բերի Աստծուն։
Մենք կշարունակենք տնտեսության այս թեման այս շաբաթվա ընթացքում։ Այսօր եկեք եզրափակենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթքով. Հիսուս, Հոր իմաստություն, ինձ իմաստություն տուր, որ միշտ մտածեմ, խոսեմ և գործեմ այն, ինչ բարի է Քո առաջ։ Փրկիր ինձ չար մտքերից, խոսքերից և գործերից։ Ողորմիր Քո բոլոր արարածներին և ինձ՝ մեծ մեղավորիս։ Ամեն։ (Հավատով խոստովանում եմ 11/24)
https://epostle.net/wp-content/uploads/2013/03/DSC04647.jpg12001600Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-04 00:01:252024-03-03 16:30:22Կառավարման հմտությունների զարգացում – Մեծ պահքի 22-րդ օր
Դուք հասել եք նպատակին։ Դուք գտնվում եք Մեծ պահքի այս ճանապարհորդության կեսին։ Քսան օրը հետևում է, քսան օրը՝ առջևում։ Իմաստով՝ Դուք գագաթին եք, նայում եք լեռան գագաթից և տեսնում ամեն ինչ Ձեր ոտքերի տակ։ Դուք նկատում եք այն ուղին, որն անցել եք վերջին քսան օրվա ընթացքում։ Ձեր սննդակարգը սահմանափակված է, բայց աղոթքի կյանքը՝ ազատագրված և ավելի կենտրոնացած, քան մինչ սկսելը։ Ձեզ մարտահրավեր է նետված ընդունելու քրիստոնեությունը Քրիստոսի պայմաններով, այսինքն՝ Դուք գործի եք դնում Քրիստոսի սիրո, հոգատարության, պատվի և խոնարհության ուսմունքները։ Եվ դա միայն այն ժամանակ, երբ հետ եք նայում։ Այժմ հայացք նետեք առաջ՝ հաջորդ քսան օրվա ուղուն։ Դուք արագ գիտակցում եք, որ այդ ուղու վերջում այն պարզապես միանում է ավելի երկար ճանապարհի՝ կյանքի ճանապարհորդությանը։
Այս դիտակետից՝ վերևից, գագաթից նայելիս, Դուք տեսնում եք Ձեր անցյալն ու ապագան և գիտակցում, որ գտնվում եք ամենագեղեցիկ ու ամենավճռորոշ վայրում՝ ներկայում։ Միակ ճշմարտությունը, որ ոչ միայն կապում է Ձեզ անցյալի ու ապագայի հետ, այլև թույլ է տալիս հասկանալ այս արշավը որպես կյանքի մեծ ճանապարհորդության մի քայլ, այն ներդաշնակությունն է, որը Դուք զգում եք Ձեր շրջապատի բոլոր մարդկանց ու իրերի հետ։ Սա Աստծո հետ միավորված լինելու արտահայտությունն է։ Իրականում, Աստված հավերժական ներկան է։ Նա «Ես եմ»-ն է։ Ոչ թե «Ես էի» կամ «Ես լինելու եմ», այլ «Ես եմ», և Աստծո հետ մեր կապը մեր կապն է ժամանակի սկզբի հետ և մեր ուղեցույցը դեպի հավերժություն տանող ճանապարհին։
Մեծ պահքի այս երրորդ շաբաթ օրը եկեղեցին մեր ուշադրությունը հրավիրում է մի խումբ մարդկանց վրա, ովքեր կանգնած են ամբողջ հոգևորության գագաթին։ Սրբերից ոմանք, որոնց հիշատակում ենք անուն առ անուն, Սուրբ Հովհաննես Օձնեցին, Սուրբ Հովհաննես Որոտնեցին և Սուրբ Գրիգոր Տաթևացին են։ Երբ Մեծ պահքի ընթացքում հիշում ենք եկեղեցու այս հսկաներին, մենք տեսնում ենք նրանց թողած օրինակը՝ կապվելու ավելի բարձր կյանքի հետ։ Սրբության բարձրացվելով՝ մենք հասկանում ենք, որ նրանք մարդ են, ինչպես Դուք և ես, կյանքի տված բոլոր տկարություններով, դժվարություններով և մարտահրավերներով՝ լինեն դրանք հոգևոր, հուզական թե ֆիզիկական։ Այնուամենայնիվ, այս մարդիկ բարձրացան իրենց կոչմանը։ Նրանք հետևեցին Աստծո ուղուն և կանգնեցին գագաթին՝ նայելով լիարժեք ու առատ կյանքին։ Նայելով այն գեղեցկությանը, որն Աստված ստեղծել է իրենց շուրջը, և իրենց հոգիները նվիրաբերելով աշխարհին։ Ի վերջո, մի՞թե դա չէ մեր նպատակը։ Մենք ձգտում ենք ներդաշնակ լինել մեր շրջապատի բոլոր մարդկանց հետ, ամրապնդել մեր հարաբերությունները մարդկանց և բուն կյանքի հետ։ Այդ ներդաշնակության մեջ մենք կարող ենք գագաթից նայել մի աշխարհի, որն այնքան գեղեցիկ է, որ մենք այժմ առաջարկում ենք մեզ, մեր հոգիները՝ հավաքականին, կյանքի խառնուրդին։
Այսօրվա պատգամը թերևս ամենախորն է։ Մենք կանգնած ենք գագաթին, երբ գնահատում ենք այն ամենը, ինչ Աստված տվել է մեզ։ Գոհաբանության գործողության և ոգու մեջ մենք գիտակցում ենք, որ իսկապես ունենք կյանքի գեղեցիկ դիտակետ։ Մենք գագաթին ենք և կարող ենք նայել ամենուր։ Մենք սկսում ենք զգալ մեր սրտերով, քանի որ մեր սրտերն այժմ զգայուն են շրջապատի հրաշքների, հնչյունների, տեսարանների, բույրերի, համերի, գեղեցկության հպման նկատմամբ։ Այսօր մենք հաշտվում ենք այս ճանապարհորդության և առջևում սպասվող ճանապարհի արժեքի հետ։ Առջևում սպասվող ուղի՞ն։ Այն վայրէջք է։ Մենք հաղթահարելու ենք այն։ Մենք հաղթահարելու ենք ոչ միայն հաջորդ քսան օրը, այլև հաղթահարելու ենք կյանքը։ Որքան էլ կյանքը դժվարանա, մենք այժմ ունենք գործիքները, վստահությունը, կարգապահությունը և մենք հաղթահարելու ենք։ Սա Մեծ պահքի շրջանից մեզ եկող ամենագեղեցիկ դասերից մեկն է՝ որ Աստված իսկապես տվել է մեզ բոլոր անհրաժեշտ գործիքները՝ պայքարելու մարտերում, և տալիս է մեզ բոլոր անհրաժեշտ ուժը՝ մեր դժվարությունները հաղթահարելու համար։ Մեր գործը Նրան ապավինելն ու վստահելն է։ Մենք վստահ ենք, որ այս ուղին պարզ է, քանի որ այն կյանքի ուղին է։
Եզրափակում ենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթքով, Ամենողորմ Տեր, ողորմիր Քո բոլոր հավատացյալներին, իմ մերձավորներին և օտարներին։ Նրանց, ում ճանաչում եմ, և նրանց, ում չեմ ճանաչում, կենդանիներին և մեռյալներին։ Ներիր իմ բոլոր թշնամիներին և ինձ ատողներին այն մեղքերը, որ գործել են իմ դեմ։ Հեռացրու նրանց իմ հանդեպ տածած չարությունից, որպեսզի արժանի լինեն Քո ողորմությանը։ Ողորմիր Քո բոլոր արարածներին և ինձ՝ մեծ մեղավորիս։ Ամեն։ (Հավատով խոստովանիմ 23/24)
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/03/BLOON019.jpg600900Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-02 00:01:482024-03-01 23:01:01Հայացք վերևից – Մեծ պահքի 20-րդ օր
