Արմոդոքսիան այսօր. Աստվածաշնչի ծագումը

Հայ եկեղեցու օրացույցով մենք գտնվում ենք քառօրյա մի շրջանում, որը կոչվում է Առաջավորաց պահք։ Այս պահքը յուրահատուկ է Հայ եկեղեցուն։ Շարունակելով երեկվա մեր դասը՝ կապված այս չորս օրվա համար սուրբգրային հատուկ ընթերցումների բացակայության հետ, այսօր մենք կանդրադառնանք Աստվածաշնչի կառուցվածքին և կազմությանը։

Պենտեկոստեի օրը՝ Քրիստոսի Հարությունից 50 օր անց (Գործք 2:1 և հաջորդ.), Սուրբ Հոգին իջավ Առաքյալների վրա, և ծնվեց Եկեղեցին։ Առաքյալները առաջին քրիստոնեական համայնքն էին, առաջին քրիստոնեական Եկեղեցին։ Նրանք «Աստվածաշունչ» չունեին։ Ավետարանը կամ «Բարի լուրը», որը նրանք քարոզում էին, այն էր, որ Քրիստոսը հարություն է առել։ Սա ցնցող փորձառություն էր Առաքյալների կյանքում, և նրանց առաքելությունն էր տարածել Բարի լուրը՝ Քրիստոսը հարություն է առել՝ հնարավորություն տալով ողջ մարդկությանը մասնակից դառնալու այս նոր կյանքին։ Սա էր առաջին Ավետարանը, և այն փոխանցվում էր բանավոր կերպով։

Առաջին քրիստոնյաները զգում էին, որ Քրիստոսի վերադարձը մոտալուտ է։ Իրականում, ողջ առաջին դարի ընթացքում նրանք ապրում էին այն սպասումով, որ Քրիստոսի Երկրորդ գալուստը շատ մոտ է։ Նրանք իրենց կյանքը համապատասխանեցնում էին դրան։ (Տե՛ս Ա Թեսաղոնիկեցիս 4:13-18)։

Առաքյալները Ավետարանը տարածեցին աշխարհի տարբեր ծայրերում։ Նոր քրիստոնեական համայնքներ ձևավորվեցին։ Ժամանակի ընթացքում համայնքներում խնդիրներ առաջացան՝ առօրյա խնդիրներ, որոնք ավելի բարդացան Քրիստոսի մոտալուտ վերադարձի սպասումների պատճառով։ Համայնքները բախվում էին այնպիսի հարցերի, ինչպիսիք են. «Արդյո՞ք պետք է հնազանդվենք տեղական իշխանություններին, եթե Քրիստոսը ցանկացած պահի կարող է վերադառնալ»։ Կամ՝ «Տեղի՞ն է արդյոք ամուսնանալը, եթե Քրիստոսը շուտով վերադառնալու է»։ Կամ՝ «Ի՞նչ կլինի նրանց հետ, ովքեր մահանում են մինչ Քրիստոսի վերադարձը»։

Այս խնդիրները լուծելու համար Առաքյալները, որոնք արդեն ցրված էին հայտնի աշխարհով մեկ, պատասխաններ գրեցին համայնքներին՝ տալով կոնկրետ հրահանգներ, թե ինչպես վարվել մինչև Քրիստոսի վերադարձը։ Ամենահայտնի նամակներից էին Պողոս առաքյալի գրածները։ Նոր Կտակարանի այն գրքերը, որոնք հաջորդում են Ավետարաններին, այն նամակներն են, որոնք Սուրբ Պողոսը գրել է Հռոմի, Կորնթոսի, Թեսաղոնիկեի, Եփեսոսի և այլ քաղաքների քրիստոնյաներին։ Այս նամակներից առաջինը (Ա Թեսաղոնիկեցիս) գրվել է 40-ական թվականներին։

Եկեղեցին գոյություն ուներ առանց Աստվածաշնչի։ Եկեղեցին ուներ իր պաշտամունքային արարողությունները, որոնք ներառում էին Սուրբ Հաղորդության մասնակցությունը, Հին Կտակարանի սաղմոսների կամ մարգարեական գրականության ընթերցումը և աղոթքը։ Նամակները, որոնք նրանք ստանում էին, օրինակ՝ Պողոս առաքյալից, ընթերցվում էին հավատացյալների հավաքների ժամանակ և համարվում են թղթեր, այսինքն՝ համայնքին ուղղված ընդհանուր նամակներ։

Որքան ժամանակն անցնում էր, և Քրիստոսը դեռ չէր վերադարձել, նոր խնդիրներ էին առաջանում։ Նախ՝ Երկրի վրա Քրիստոսի կյանքի բոլոր ականատեսները հեռանում էին կյանքից։ Ո՞վ էր փոխանցելու Քրիստոսի կյանքի պատմությունները գալիք սերունդներին։ Ավելին, համայնքներն ու եկեղեցիները հարցնում էին Քրիստոսի կյանքի մանրամասների մասին, օրինակ՝ Նրա ծննդյան, դաստիարակության, մկրտության և այլնի մասին։ Այդ պատճառով էլ գրվեցին Ավետարանները՝ Հիսուսի կյանքի մանրամասները ներկայացնելու համար։ Կրկին պետք է ընդգծել, որ դրանք գրվել են բացառապես քրիստոնեական եկեղեցու օգտագործման համար։ Եկեղեցին պահանջեց դրանք, և հետևաբար, դրանք ստեղծվեցին։

Սուրբ Մատթեոսի, Սուրբ Մարկոսի և Սուրբ Ղուկասի Ավետարանները, ներառյալ Գործք Առաքելոցը (կոչվում են համատես Ավետարաններ), գրվել են մ.թ. 60-80 թվականների միջև։ Սուրբ Հովհաննեսի Ավետարանը գրվել է ավելի ուշ։ Թեև այս գրքերը գրված էին, դրանք դեռևս չէին միավորվել «Աստվածաշնչի» ձևաչափի մեջ։

Գոյություն ունեին նաև այլ գրքեր Հիսուսի կյանքի մասին։ Օրինակ՝ Թովմասի Ավետարանը, կամ ինչպես հեղինակն էր անվանել իր գիրքը՝ «Գաղտնի խոսքերը, որ ասաց Կենդանի Հիսուսը և գրի առավ Հուդա Թովմասը»։ Այն կարելի է դիտարկել որպես Լեռան քարոզի ավելի ամբողջական տարբերակ։ Գոյություն ուներ նաև «Հիսուս Քրիստոսի մանկության Ավետարանը» կոչվող գիրքը։ Այն Նոր Կտակարանի այսպես կոչված «ապոկրիֆների» կամ «թաքնված գրքերի» ամենահետաքրքիր գրքերից է։ Մի պատմություն պատմում է, թե ինչպես Հիսուսը, դեռ օրորոցում լինելով, նայում է մորը և ասում. «Մարիամ, ես Աստծո Որդին եմ»։ Մեկ այլ պատմություն ծագում է Մարիամ Մագդաղենացու կողմից Հիսուսին օծելու դրվագից։ Պատմությունը պնդում է, որ մի ծեր կին պահել էր Հիսուսի պորտալարը հին նարդոսի յուղի ալաբաստրե տուփի մեջ։ Հենց այդ տուփից էլ Մարիամը վերցրել էր յուղը՝ Հիսուսին օծելու համար։ Մեկ այլ պատմություն էլ պատմում է, թե ինչպես Հիսուսը և այլ տղաներ կավից կենդանիների արձանիկներ էին պատրաստում։ Հիսուսի հրամանով կավե արձանիկները սկսում են քայլել և թռչել։ Ամբողջ գիրքը լի է նմանատիպ հրաշագործ պատմություններով։ Սա այն բազմաթիվ գրքերից մեկն էր, որոնք շրջանառվում էին 2-րդ դարում։

Հենց Եկեղեցին էր, որ որոշեց, թե որ գրքերը պետք է համարվեն «Աստվածաշունչ»՝ դրանք նշանակելով որպես սուրբգրային կանոն։ Այն բոլոր գրքերը, որոնք այսօր մենք գիտենք որպես Աստվածաշնչի մաս, ներառված են 2-րդ դարում կազմված ցանկում, բացառությամբ Հայտնության գրքի։ Միայն մ.թ. 419 թվականին Կարթագենում տեղի ունեցած տարածաշրջանային ժողովում Հայտնության գիրքը ընդունվեց որպես կանոնական։ Այսպիսով, մինչև 5-րդ դարը Եկեղեցին գոյություն ուներ առանց այն Աստվածաշնչի, որը մենք այսօր գիտենք։

Վաղը մենք կշարունակենք մեր ճանապարհորդությունը Առաջավորաց պահքի ընթացքում՝ ավելի մոտիկից ճանաչելու Քրիստոսի և քրիստոնեական հավատքի գեղեցկությունը։

Աղոթենք. աղոթք քրիստոնեության նախապատրաստվողների համար՝ հռոմեական կաթոլիկ ավանդույթից. Շնորհակալություն ենք հայտնում Ձեզ այս նախապատրաստվողների համար, որոնց Դուք կանչել եք։ Ամրապնդեք նրանց հավատքի մեջ, որպեսզի նրանք ճանաչեն Ձեզ՝ միակ ճշմարիտ Աստծուն, և Հիսուս Քրիստոսին, որին Դուք ուղարկել եք։ Պահեք նրանց սրտերը մաքուր և աճեցրեք նրանց առաքինության մեջ, որպեսզի նրանք արժանի լինեն ստանալու մկրտություն և մուտք գործելու սուրբ խորհուրդների մեջ։ Ամեն։