The dialogue between the Christ and his disciples was a necessary preface for the Transfiguration. What took place that day on that mountain top was a Theophany, God was revealed. Armodoxy attests that God is beyond our words and our understanding, just as the events of Transfiguration, namely, Christ radiating the Light of Eternity. In the exchange of words between Christ and his disciples we are given a background to the power of love and sacrifice, because the Transfiguration was not merely a demonstration of the supernatural, rather a demonstration of what is possible through the power of love and sacrifice.
The significance of the Transfiguration as a major Feast Days of the Church is that God reveals what is possible when the theoretical (that is conceptual love) comes alive through sacrifice. In this hurting world, where life is defined by material wealth, and harmony with others is the least of concern for villagers, city dwellers and countries, the Transfiguration is a bit of hope as to the potential for peace and harmony of life.
Cover: Chapel of Transfiguration in Grand Teton National Park
https://epostle.net/wp-content/uploads/2026/07/Transfiguration-Chapel-at-the-Tetons.jpg600450Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2026-07-17 00:10:272026-07-17 07:26:14Պայծառակերպություն հանուն խաղաղության
The conversation that takes place before the Transfiguration, includes an invitation by Jesus. “If anyone desires to come after Me,” he says, “Let him deny himself, and take up his cross, and follow Me. For whoever desires to save his life will lose it, but whoever loses his life for My sake will find it.”
It is not necessarily an attractive invitation. In fact, it has a rather painful call in it: the cross. Here Jesus is calling us to a higher standard by which to live, a life of sacrifice, which can only be achieved once the ego is in check. With self-denial, we open ourselves to the joy of living. It might not have been an appealing offer for the disciples, but those who took him up on the offer saw in the Transfigured Jesus, salvation from the cares of this world.
In the context of the lessons of this past week, Jesus remarks, bring it all into focus: “For what profit is it to a man if he gains the whole world, and loses his own soul? Or what will a man give in exchange for his soul?” (Matthew 16)
A set of conversations between Jesus and his disciples took place before the Transfiguration. This week we are looking at the sayings of Jesus as a preface to the Revealtion of God at this Event.
According to Matthew’s Gospel (16) Jesus asks his disciples, about the buzz on the streets of Jerusalem. “Who do people say that I, The Son of Man, am?”
The disciples gave some interesting answers – “Some say John the Baptist; others say Elijah; and still others, Jeremiah or one of the prophets.”
“But what about you?” Jesus asks. “Who do you say I am?”
This dialogue has been an ongoing one for two thousand years with people describing Jesus as a good man, a holy man, a teacher, a politician, a religious fanatic, or, as Simon Peter answered, “You are the Messiah, the Son of the living God.”
People continue to dissect, analyze and try to understand Jesus. The important question has always been the same: What about you? Who do YOU say that I am?
https://epostle.net/wp-content/uploads/2026/07/Faceless-Jesus-who-do-you-say-that-I-am.jpg900600Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2026-07-14 00:10:012026-07-14 20:17:20Պայծառակերպության տեքստեր, մաս 2
Armodoxy for Today: The Words that triggered the Transfiguration
This week the Armenian Church celebrated the Transfiguration of Jesus Christ. This event, which is recorded in the synoptic Gospels, is akin to the Theophany, in that God is revealed to humanity during the Transfiguration. On a mountain top, Scripture tells us, Jesus stands radiating the Light. “His face shone like the sun, and his clothes became as white as the light.” In the witness of three of his disciples, Peter, James and John, two characters from history appear, Elijah representing the Prophets and Moses as a symbol of the Law. Jesus stands between the Law and the Prophets, the Voice of God the Father expresses that Jesus is His Beloved Son. Jesus is the completion of the Law and the Prophets.
The Light that Jesus radiates is the Divine Essence. The Transfiguration as a singular event in human history is prefaced by a series of statements made by Jesus. This week, on Armodoxy for Today we will explore, what I call, the Transfiguration Transcripts – the words leading to God’s Revelation in our midst, each day, with “one-minute-for-Summertime.”
https://epostle.net/wp-content/uploads/2026/07/Digital-Jesus-pt1.png450300Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2026-07-13 00:10:442026-07-14 20:18:15Պայծառակերպության տեքստեր, մաս 1
Armodoxy for Today, one minute for Summertime: Peter and the Tent
At the Transfiguration event, recorded in Matthew, Mark and Luke, Jesus is shining the Christ Light. * As I shared over the past few days, this is the Light that transcends a source, such as the sun, star or even reflective light such as the moon. The event is singular in nature, it is extra-ordinary, extra-sensational, mystical and supernatural.
Peter, who is a witness to this event, asks Jesus if he would like a tent constructed for himself, Moses and Elijah. In the face of this extraordinary, mystical, supernatural event, Peter is preoccupied with the mundane. Sure, the gesture is a most hospitable one, but it deprives him of fully engaging in this singular event.
The action, or inaction, of Peter serves as a reminder of our own worldliness. Often we become consumed with the mundane while the true beauty and extraordinary events of life pass us by.
Today’s one minute for Summertime.
*Matthew 17:1–8, Mark 9:2–13, Luke 9:28–36, 2 Peter 1:16–18
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/07/Mundane-note-750-e1753848924800.jpg9641118Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-07-30 00:01:422025-07-29 21:15:54Սենսացիոնն ու առօրեականը
Armodoxy for Today, one minute for Summertime: Fulfilling the Law and Prophets
At the Transfiguration, Jesus is surrounded by two Old Testament characters, Moses and Elijah. They represent the Law and the Prophets respectively. God’s voice is heard saying, “This is my beloved Son, with whom I am well pleased. Listen to Him.” *
In the Armenian Church tradition, Jesus is the fulfilment of the Law and the Prophets, a pronouncement which is made every Sunday at the conclusion of the Divine Liturgy in every Armenian Church. Indeed, the Kingdom of God is at hand. It is enacted.
God gave the Law, He gave the prophets, but He so loved the world, that He gave His only begotten Son. (John 3:16)
Today’s one minute for Summertme.
*Matthew 17:1–8, Mark 9:2–13, Luke 9:28–36, 2 Peter 1:16–18
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/07/Jesus-Law-and-Prophets-e1753760282671.jpg7731125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-07-29 00:01:232025-07-28 21:02:57Օրենքի և մարգարեների կատարումը
The Transfiguration which was celebrated by the Armenian Church this weekend is described in the Gospels of Matthew, Mark and Luke, and also in the Letter of Peter. It is a spectacular event where Jesus physically radiates the Divine Light.* “His face shone like the sun, and His clothes became as white as the light,” says Matthew.
Take a quick trip to the beginning of time. In the first chapter, the first few verses of Genesis we hear God say, “Let there be Light.” And there is Light, a few days before the Sun or the stars were created. This is the God Light, the stand-alone Light that is the foundation of the Universe. And for a few minutes, Jesus radiated this Light in the witness of three disciples, but also in the witness of all of us who engage in this story.
Today’s one minute for Summertime.
*Matthew 17:1–8, Mark 9:2–13, Luke 9:28–36, 2 Peter 1:16–18
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/07/transfiguring-God-Light-1-minute.jpg11251125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-07-28 00:01:042025-07-27 20:52:38Աստվածային լույսի պայծառակերպումը
Այսօր մենք դիտարկում ենք Այլակերպության գործնական կիրառումը մեր կյանքում։ Այո՛, ճիշտ եք, Այլակերպությունը պատմական մի իրադարձություն է, սակայն այն հասնում է մեզ նաև այսօր՝ դեպքից երկու հազար տարի անց։
Վերհիշելով Այլակերպության ընթացքը՝ Հիսուսը ճառագում է Լույս՝ մեզ տալով Իր Աստվածության մի փոքրիկ պատկերը։ Երկրորդ օրը մենք տեսանք, որ Պետրոսի արձագանքը ոչնչով չի տարբերվում մեր արձագանքից, երբ հայտնվում ենք Հավերժի ներկայության մեջ։ Մենք հիմնավորված ենք աշխարհիկի մեջ և ընտրում ենք պղծությունը սրբության փոխարեն, ուստի մարտահրավերը մեզ կապող սահմանափակումներից վեր բարձրանալն է։ Աստծո կոչը՝ «Լսե՛ք Նրան», երրորդ օրվա կենտրոնում էր, ինչը համահունչ է անպայման և մաքուր Սիրո հետ։ Այդ կոչը վեր է մեր էթնիկ, ազգային և կրոնական նախասիրություններից, ինչպես սովորեցինք Վարդավառի կապակցությամբ։ Հրավերը ուղղված է ողջ մարդկությանը։ Չորրորդ օրը մենք իմացանք, որ Հիսուսը Լույսը Իրենից փոխանցում է մեզ՝ յուրաքանչյուրիս՝ հնարավորություն տալով մասնակից դառնալ Աստվածային բնությանը։
Այս վերջին օրը մենք ամփոփում ենք մեր սովորածը և հասկանում, որ Աստվածային բնությունը հասանելի է բոլորիս՝ երիտասարդ թե ծեր, հարուստ թե աղքատ, որպեսզի Աստծո Արքայությունը մոտ լինի։ Եթե յուրաքանչյուրս մեր մեջ կրում ենք Աստծո շնորհն ու Սերը, ապա մեր առաջին և գլխավոր պարտականությունը միմյանց հանդեպ է՝ սիրել, հարգել, պատվել, հասկանալ և գնահատել Աստծո այս պարգևը մեր մերձավորի մեջ։
Սուրբ Հովհաննեսը բացատրում է սա. Դուք Աստծուց եք, սիրելի՛ զավակներ, և հաղթել եք նրանց, որովհետև Նա, որ ձեր մեջ է, ավելի մեծ է, քան նա, որ աշխարհի մեջ է... Սիրելինե՛ր, սիրենք միմյանց, որովհետև սերը Աստծուց է, և ամեն ոք, ով սիրում է, Աստծուց է ծնված և ճանաչում է Աստծուն... Սիրելինե՛ր, եթե Աստված այսքան սիրեց մեզ, մենք էլ պարտավոր ենք սիրել միմյանց։ Աստծուն ոչ ոք երբեք չի տեսել։ Եթե սիրենք միմյանց, Աստված բնակվում է մեր մեջ, և Նրա սերը կատարելագործված է մեր մեջ... Եթե մեկն ասի՝ «Սիրում եմ Աստծուն», բայց ատի իր եղբորը, նա ստախոս է, որովհետև նա, ով չի սիրում իր եղբորը, որին տեսել է, ինչպե՞ս կարող է սիրել Աստծուն, որին չի տեսել։ Եվ մենք Նրանից այս պատվիրանն ունենք՝ որ նա, ով սիրում է Աստծուն, պետք է սիրի նաև իր եղբորը։
Հետևաբար, խաղաղությունը հնարավոր է, քանի որ խաղաղության խոչընդոտները վերացված են։ Աստծուն տեսնելով ոչ թե մեր դրսում, այլ մեր ներսում։ Հույն սուրբ Նեկտարիոսը գեղեցիկ կերպով հռչակում է. Ամեն օր փնտրե՛ք Աստծուն։ Բայց փնտրե՛ք Նրան ձեր սրտում, ոչ թե դրսում։ Եվ երբ գտնեք Նրան, կանգնե՛ք երկյուղով ու դողով, ինչպես Քերովբեներն ու Սերովբեները, քանզի ձեր սիրտը դարձել է Աստծո գահ։
Խաղաղությունը ոչ միայն հնարավոր է, այլև մոտ է։ Այլակերպությունը հիշեցում է, որ մենք Աստծուց ենք, և մեր վերադարձը դեպի Աստված այն Սիրո միջոցով է, որ մենք արտահայտում ենք միմյանց հանդեպ։ Կրկին լսե՛ք ձայնը, որ հնչում է հստակ և բարձր. Լսե՛ք Նրան։
Մենք աղոթում ենք. Տե՛ր, ես բացում եմ իմ ընկալիչները, ականջներս, աչքերս և իմ բոլոր զգայարանները՝ Այլակերպության Լույսն ընդունելու համար։ Թող որ կիսեմ այդ Լույսը և տեսնեմ այն այս աշխարհում իմ եղբայրների ու քույրերի մեջ։ Ամեն։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/07/IMG_6677-scaled.jpeg25601920Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-07-12 00:01:302024-07-11 21:23:47Այլակերպված դեպի խաղաղություն
Մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի Պայծառակերպությունը, մաս 4
Պայծառակերպության իրադարձության ժամանակ (Մատթեոս 17:1–8, Մարկոս 9:2–8, Ղուկաս 9:28–36) մենք Աստվածային Լույսի մի շող ենք տեսնում։ Այն հզոր է։ Սա այն Լույսն է, որի միջոցով «Թող լույս լինի» (Ծննդոց 1:2) խոսքերը մեզ ստիպում են զարմանալ և խորհել Աստծո մեծության մասին։
Այդ փառքի մեջ երկնքից մի ձայն է լսվում, որ ասում է. «Դա է Իմ սիրելի Որդին…»
Սուրբ Հովհաննես Ավետարանիչը վկայում է այս Լույսի մասին իր Ավետարանում. «Սկզբից էր Բանը, և Բանը Աստծու մոտ էր, և Բանը Աստված էր։ Նա սկզբից Աստծու մոտ էր։ Ամեն ինչ նրանով եղավ, և առանց նրա ոչինչ չեղավ, որ եղել է։ Նրա մեջ կյանք կար, և կյանքը մարդկանց լույսն էր։ Եվ լույսը խավարի մեջ լուսավորում է, և խավարը նրան չընկալեց»։ (Հովհաննես 1:1-5)
Հիսուսն իր մասին ասում է. «Ես եմ աշխարհի լույսը. ով Իմ հետևից է գալիս, խավարի մեջ չի քայլի, այլ կունենա կյանքի լույսը»։ (Հովհաննես 8:12) Բայց Նա այստեղ չի կանգ առնում։ Նա փոխանցում է այդ լույսը մեզանից յուրաքանչյուրին։ «Իսկ նրանց, որոնք ընդունեցին Նրան, իշխանություն տվեց Աստծու որդիներ լինելու…» (Հովհաննես 1:12)
Լույսի այս փոխանցումը մեզ է հասցնում հենց Ինքը՝ Հիսուսը։ «Դուք եք աշխարհի լույսը։ Լեռան վրա կառուցված քաղաքը չի կարող թաքնվել։ Ոչ էլ ճրագ են վառում և դնում գրաստի տակ, այլ՝ աշտանակի վրա, և այն լույս է տալիս բոլոր նրանց, որ տան մեջ են։ Թող Ձեր լույսը այնպես փայլի մարդկանց առաջ, որ նրանք տեսնեն Ձեր բարի գործերը և փառավորեն Ձեր Հորը, որ երկնքում է»։ (Մատթեոս 5:14-16)
Խորհեք Պայծառակերպության այս ահեղ հայտնության մասին։ Սա պատմության մեջ մի պահ չէ, այլ մի իրադարձություն, որն այսօր խոսում է Ձեզ հետ։ Քրիստոսի Լույսը՝ Աստվածային Լույսը, շողաց և ականատես եղան Հիսուսի աշակերտները։ Եվ համընդհանուրության մի ժեստով՝ Հիսուսն այժմ փոխանցում է այդ Քրիստոսի Լույսը մեզանից յուրաքանչյուրին՝ այն պայմանով, որ այն օգտագործվի Ձեր կյանքի բարի գործերն ընդգծելու և Աստծուն փառք բերելու համար։ Մի պահ մտածեք այս մասին։ Լույսի նպատակը մարդկության համար է։ Այն կոչված է ամրապնդելու Ձեր վճռականությունը՝ անելու այն, ինչ ճիշտ է և բարի։ Այն կոչված է խթանելու խաղաղությունն ու արդարությունը Ձեր կյանքում։ Այլ կերպ ասած՝ Հիսուսի Ծննդյան պատգամը՝ «Խաղաղություն երկրի վրա, բարեհաճություն մարդկանց միջև», բացահայտվում է Ձեր Լույսի միջոցով։
Մենք աղոթում ենք Սուրբ Ներսեսի 21-րդ ժամի աղոթքը. «Քրիստոս, Դու ես ճշմարիտ լույսը, արժանացրու իմ հոգին ուրախությամբ տեսնելու Քո փառքի լույսը այն օրը, երբ Դու ինձ կկանչես. հանգչելու արդարների օթևաններում՝ բարիների հույսով։ Ողորմիր Քո արարածներին և ինձ։ Ամեն»
Մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի Պայծառակերպությունը, մաս 3
Պայծառակերպության դեպքի ժամանակ, որը գրի է առնվել երեք ավետարանիչների կողմից (Մատթեոս 17։1–8, Մարկոս 9։2–8, Ղուկաս 9։28–36), Պայծառակերպված Քրիստոսի կողքին հայտնվում են երկու կերպարներ։ Մովսեսը և Եղիան Հին Կտակարանի գործիչներ են։ Հրեական պատմության մեջ Մովսեսը Օրենք տվողն է և, հետևաբար, Օրենքի խորհրդանիշը, մինչդեռ Եղիան մեծագույն մարգարեներից էր և այս պատմության մեջ խորհրդանշում է մարգարեական ավանդույթը։ Նրանք Հիսուսի ժամանակակիցները չէին, այլ մահացել էին մի քանի դար առաջ։ Նրանց հայտնությունը պատումի մեջ ընդգծվում է Երկնքից հնչող խոսքերով. «Սա է Իմ սիրելի Որդին։ Նրան լսե՛ք»։ Օրենքի և Մարգարեների միջև կանգնած է Հիսուս Քրիստոսը՝ աշխարհին ճառագելով Աստվածային Լույսը։ «Լսե՛ք Նրան»՝ սա է ուղղությունը մարդկության համար։
Հայ եկեղեցու հովանավոր սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչը այս պատմությանը ևս մեկ հարթություն ավելացրեց, որպեսզի այն հասանելի լինի իր հոտի ժողովրդին։ Տրդատ թագավորին և, հետևաբար, ողջ հայ ժողովրդին քրիստոնեության դարձնելուց հետո Գրիգորը հեթանոսական բազմաթիվ տոներ փոխարինեց քրիստոնեականով։ Վարդավառ անունով հայտնի տոնը, որը նվիրված էր հեթանոսական Աստղիկ դիցուհուն, ջրի տոն էր։ Այդ օրը նշանակվեց Տիրոջ Պայծառակերպության տոնը։ Ջրի բաղադրիչը պահպանվեց որպես մեր անձնական վերածննդի հիշեցում՝ Մկրտության ավազանի միջոցով։ Այսպիսով, Աստվածային կոչն ընդլայնվեց՝ ներառելով նաև Աստղիկին։ Նա և իր հետևորդներն այժմ լսում էին պատգամը. «Նրան լսե՛ք»։
Մենք բոլորս ունենք կարգախոսներ, ուսուցիչներ, գուրուներ, փիլիսոփայություններ և, գուցե, նույնիսկ աստվածներ ու դիցուհիներ, որոնք մեզ ուղղորդում են հոգևոր աճի ճանապարհին։ Ոմանք կարող են այդ ուսմունքներին ավելի եռանդով հետևել, քան մյուսները։ Ուրիշները կարող են օրացույցից կամ հեռուստահաղորդումից մի ասացվածք քաղել և կապվել այդ պատգամի հետ։ Պայծառակերպության պատմությունը մատնանշում է հավերժական կոչը։ Հիսուս Քրիստոսը ճառագում է Աստվածային Լույսը։ Սա այն Լույսն է, որը չափվում է ոչ թե լյումեններով, այլ ջերմությամբ և մեր ըմբռնումից վեր գործոններով։ Այդ Լույսի մեջ խավարը ցրվում է, և մաքրությունը բազմանում։ Ավանդույթները՝ լինեն դրանք Օրենքը, Մարգարեները, փիլիսոփայությունները, ուսուցիչները և այլն, բոլորն էլ ենթակա են այն մեկ պատգամին, որը Հիսուս Քրիստոսը հռչակեց՝ Սեր։ Դրանից փախուստ չկա։ Եվ այսպես, մեզ պատվիրված է. Լսե՛ք Նրան։
Մենք աղոթում ենք հայոց Սուրբ Պատարագից վերցված աղոթքով. «Ճշմարտության և ողորմության Աստված, շնորհակալություն ենք հայտնում Քեզ, Ով բարձրացրեցիր մեր բնությունը, որ դատապարտված էր, օրհնյալ նահապետներից վեր. քանզի նրանց համար Դու կոչվեցիր Աստված, իսկ մեզ համար, Քո գթությամբ, հաճեցիր Հայր կոչվել։ Թող Քո անվան այս նոր և թանկագին շնորհը ճառագի և մեզ շնորհիր բացել մեր բերանը համարձակ ձայնով՝ կանչելու Քեզ, ով երկնային Հայր։ Ամեն»։
