Վաղվա հոգսերը. Մեծ պահքի 33-րդ օր

Պահքի բաղադրատոմս

Բաղադրատոմս 33. Գրիլ արված կարմիր պղպեղով և սմբուկով սենդվիչներ

Մեծ պահքի ուղին՝ օր 33. Վաղվա մասին անհանգստանալը 

Մեծ պահքի հինգերորդ շաբաթը եզրափակում ենք ապագայի հանդեպ տագնապի, անհանգստության և մտահոգության մասին խորհրդածությամբ։ Անշուշտ, անհանգստությունը ծագում է, երբ բախվում ենք անորոշության։ Ավելին, գալիք կիրակին Գալստյան կիրակին է, երբ խորհում ենք Տիրոջ երկրորդ գալստյան մասին, ինչն իր հերթին ծնում է նոր տագնապներ ու վաղվա օրվա նոր մտահոգություններ։

Հիսուս մեզ զգուշացնում է չանհանգստանալ։ Նա ուղղակիորեն դեմ է արտահայտվում անհանգստությանը և վաղվա օրվա մասին մտահոգվելուն։ Անհանգստությունը և այն առաջացնող վախը հավատքի հակապատկերն են։ Եթե հավատք ունենք, ուրեմն վստահություն ունենք։ Եթե վստահություն ունենք, ապա նվազեցնում ենք անհանգստության զորությունը և լիովին հանձնվում Աստծուն, որպեսզի մեր կյանքում կատարվի «Քո կամքը»։ Իհարկե, սա ասելն ավելի հեշտ է, քան անելը։

Եկեք ուղղակիորեն նայենք այն պատվիրանին, որը մեզ տվել է մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը։ Սրա մեջ է հավատքի վերաբերյալ մեր ստացած մեծագույն դասը։ Այն մեզ է հասնում Լեռան քարոզից՝ Սուրբ Մատթեոսի Ավետարանից, որտեղ Հիսուսն ասում է.

«Ձեզ համար երկրի վրա գանձեր մի՛ դիզեք, որտեղ ցեցն ու ժանգը ոչնչացնում են, և որտեղ գողերը պատը ծակում ու գողանում են։ Այլ ձեզ համար երկնքում գանձեր դիզե՛ք, որտեղ ոչ ցեցը, ոչ էլ ժանգը չեն ոչնչացնում, և որտեղ գողերը պատը չեն ծակում ու չեն գողանում։ Որովհետև որտեղ որ ձեր գանձն է, այնտեղ էլ կլինի ձեր սիրտը...»

«Դրա համար ձեզ ասում եմ՝ մի՛ հոգացեք ձեր կյանքի համար, թե ի՛նչ պիտի ուտեք կամ ի՛նչ պիտի խմեք, կամ ձեր մարմնի համար, թե ի՛նչ պիտի հագնեք։ Մի՞թե կյանքը կերակուրից ավելի չէ, և մարմինը՝ հագուստից։ Նայե՛ք երկնքի թռչուններին. նրանք ո՛չ ցանում են, ո՛չ հնձում, ո՛չ էլ շտեմարաններում հավաքում, և ձեր երկնավոր Հայրը կերակրում է նրանց։ Մի՞թե դուք նրանցից ավելի արժեքավոր չեք։ Ձեզանից ո՞վ կարող է իր հոգսերով իր կյանքին թեկուզ մեկ ժամ ավելացնել»։

«Եվ հագուստի համար ինչո՞ւ եք հոգում։ Տե՛ս, թե ինչպես են աճում դաշտի շուշանները. ո՛չ աշխատում են, ո՛չ էլ մանում։ Բայց ասում եմ ձեզ, որ Սողոմոնն անգամ իր ամբողջ փառքի մեջ նրանցից մեկի պես չհագնվեց։ Եթե Աստված դաշտի խոտը, որ այսօր կա, իսկ վաղը կրակը կնետվի, այսպե՛ս է հագցնում, որքա՜ն ավելի՝ ձեզ, թերահավատնե՛ր։ Մի՛ հոգացեք, ուրեմն, և մի՛ ասեք՝ ի՞նչ պիտի ուտենք, կամ ի՞նչ պիտի խմենք, կամ ի՞նչ պիտի հագնենք։ Հեթանոսներն են այդ ամենը փնտրում, և ձեր երկնավոր Հայրը գիտի, որ այդ ամենը ձեզ պետք է։ Նախ փնտրե՛ք Աստծու արքայությունը և նրա արդարությունը, և այդ ամենը կտրվի ձեզ։ Ուրեմն մի՛ հոգացեք վաղվա օրվա համար, որովհետև վաղվա օրը հոգ կտանի իր մասին. բավական է օրվա չարիքը»։

Մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը պարզորոշ բացատրում է, որ Աստծուն վստահելը նշանակում է լիովին հանձնվել Նրա կամքին։ Նշանակում է թույլ տալ Նրան լինել Աստված։ Նշանակում է վայելել այն կյանքը, որը Նա տալիս է մեզ, թռչել թռչունների հետ և հագնվել դաշտի շուշանների պես։ Վայելե՛ք այն ամենը, ինչ Աստված տվել է մեզ։ Սա պահանջում է Նրա հանդեպ ունենալ լիակատար և ամբողջական հավատք՝ թույլ տալով Նրան լինել Հայր։ Հիշե՛ք, Հին ուխտում Աստված ճանաչվում էր որպես Տեր, բայց Հիսուսը հաստատեց մի նոր հարաբերություն, որը նման չէր որևէ այլ բանի, որպեսզի մենք համարձակվենք Աստծուն կոչել «Հայր»։ Հայր մեր, որ երկինս ես... Եթե հավատում ենք, որ Նա մեր Հայրն է, ապա որպես երկնավոր Հայր՝ Նա հոգ է տանում տիեզերքի յուրաքանչյուր մասնիկի և ասպեկտի մասին։

Անշուշտ, մենք միշտ էլ ունենալու ենք վաղվա օրվա հանդեպ վախեր ու մտավախություններ, բայց պետք է նվազեցնենք դրանք, և դրա միակ միջոցը, միակ դեղամիջոցը հավատքն է։ Մեր հավատքն ամրապնդելու, Նրա տված օրինակներին իսկապես նայելու համար եկե՛ք փնտրենք բոլոր այն օրինակները, որոնք պարզորոշ մեր շուրջն են։ Երկնքի թռչունների և դաշտի շուշանների կողքին մեր երեխաների պարզ ժպիտներն են, մեր սիրելիների ջերմ գրկախառնությունները, լեռների հուժկու նշանները, ալիքների բախումը, լուսինն ու աստղերը. դրանցից յուրաքանչյուրը մեզ ասում է, ինչպես Ալբերտ Այնշտայնն է ասում. «Աստված տիեզերքի հետ զառ չի խաղում»։ Կյանքը պատահականորեն չի առաջացել։ Մենք այստեղ պատահաբար չենք։ Աստված սիրում է մեզ և հոգ է տանում մեր մասին։

Նվազեցրե՛ք ձեր անհանգստությունը, վերացրե՛ք ձեր վախերը և վստահե՛ք Աստծուն։

Այսօր եզրափակում ենք ռուս գրող Ալեքսանդր Սոլժենիցինի աղոթքով.

Որքա՜ն հեշտ է ինձ ապրել Քեզ հետ, Տե՛ր։ 
Որքա՜ն հեշտ է ինձ հավատալ Քեզ։ 
Երբ մտքերս խռովված են 
և բանականությունս դավաճանում է, 
երբ ամենախելացի մարդիկ ավելի հեռուն չեն տեսնում, 
քան այս երեկոն, և չգիտեն, 
թե վաղը ի՞նչ պետք է արվի՝