Չափազանց շատ խնդիրներ

Մերօրյա թարգմանիչներ. ՄԵԿ ԿՅԱՆՔ, ՄԵԿ ԱՇԽԱՐՀ, ՉԱՓԱԶԱՆՑ ՇԱՏ ԽՆԴԻՐՆԵՐ

Սուրբ Թարգմանչաց տոնին հաջորդող այս շաբաթվա ընթացքում ես ներկայացնում եմ այն մարդկանց, ովքեր այսօր մեզ համար թարգմանում են հավատքը։ Լսե՛ք, թե ինչպես է Գրիգոր Տիրան Ավագյանը կիսվում իր պատգամով՝ որպես «Armodoxy Today»։ Այն ընթերցում է սարկավագ Քրիստափորը։

Երբ կանգ եմ առնում կարմիր լույսի տակ, հաճախ եմ դիտում կողքիս գտնվող վարորդներին։ Ձախ կողմում գտնվող սպիտակ «Տակոմայի» վարորդը, կարող եմ ասել, այգեգործ է։ Նա օգտագործում է կարճատև կանգառը՝ սպիտակ պոլիստիրոլե տուփից իր նախաճաշի բուրիտոն ավարտելու համար։ Նա, հավանաբար, զբաղված օրակարգ ունի։ Աջ կողմում գտնվող բորդո գույնի «Քեմրիի» վարորդը «Մակդոնալդսի» իր սուրճն է ըմպում՝ զգուշանալով, որ այն չթափվի իր սպիտակ վերնաշապիկի վրա։ Նա խորը մտքերի մեջ է, դա ակնհայտ է։

Մեր հայացքը, դեմքի արտահայտությունները, վարքագիծն ու գործողությունները շատ բան են պատմում այն մասին, թե ինչի միջով ենք անցնում ցանկացած պահի։ Եվ մենք բոլորս էլ ինչ-որ բանի միջով ենք անցնում։ Չափազանց շատ խնդիրներ, հարցեր և տրավմաներ՝ անձնական, մասնագիտական և նույնիսկ սերնդային։

Կարելի է զարմանալ, թե ինչպես է այս գեղեցիկ աշխարհը դիմանում այսքան շատ խնդիրների։ Մեկ կյանք, մեկ աշխարհ, չափազանց շատ խնդիրներ։

Մեր անհանգստությունները միայն ապագայի կամ անհայտության հանդեպ վախի մասին չեն։ Մեր խնդիրները նաև արմատավորված են այն բաների մեջ, որոնք ցավեցրել են մեզ անցյալում և շարունակում են ցավեցնել այսօր՝ վերքեր, որոնք սպիացել են կամ շարունակում են արյունահոսել։

Ճիշտ է, որ տառապանքը կարող է անտանելի դառնալ։ Մենք բոլորս ունենք մեր համբերության սահմանը, անկախ նրանից, թե որքան ուժեղ ենք ձևանում։ Մենք կարող ենք ինչ-որ պահի պայթել՝ հետևանքներով, որոնք կարող են կործանարար լինել մեզ և ուրիշների համար։ Իսրայել թռչող «Flydubai» ինքնաթիռում տեղի ունեցած վերջին դանակահարությունը մի պայթյունի օրինակ է, որը կարող էր արժենալ բազմաթիվ անմեղ մարդկանց կյանքեր, եթե չլինեին ուղևորների և անձնակազմի հերոսությունը։

Մեր տառապանքը, որքան էլ ցավալի լինի, երբեք չի կարող արդարացնել ուրիշներին տառապանք պատճառելը։ Մեր հուսահատության մեջ, երբ ամեն ինչ անհնար է թվում, մենք պետք է հիշենք, որ այս մեկ կյանքը, այս մեկ և միակ աշխարհում, չափազանց թանկ է այն ոչնչացնելու համար՝ թե՛ մեզ, թե՛ ուրիշների համար, անկախ այն խնդիրներից, որոնք կրում ենք։ Քանի որ, ինչպես ասում է Ժողովողը. «Իմացա, որ ոչինչ ավելի լավ չէ, քան ուրախանալը, բարիք գործելը կյանքում, նաև ուտելը, խմելը և մեր աշխատանքի բարիքը վայելելը. դա Աստծո պարգևն է» (Ժողովող 3:12–13)։

Թերևս մենք պետք է հավասարակշռենք մեզ և չկենտրոնանանք այն խնդիրների վրա, որոնք չենք կարող լուծել։ Միգուցե սա է այն իմաստությունը, որը մեզ անհրաժեշտ է, երբ կյանքը դառնում է ճնշող. ճանաչել մեր սահմանափակումները, գնահատել կյանքի պարգևը, անել հնարավորինս լավագույնը մեր հնարավորությունների սահմաններում և մնացածը հանձնել Աստծուն։

Գրիգոր Տիրան Ավագյանը Հայոց եկեղեցու Արևմտյան թեմի զարգացման տնօրենն է։ Միացե՛ք մեզ վաղը՝ «Մերօրյա թարգմանիչներ» շարքի հաջորդ թողարկմանը։