Ուժը և Խաչը

Այսօրվա թարգմանիչները. Ուժ

Սուրբ Թարգմանչաց տոնին հաջորդող այս շաբաթվա ընթացքում ես ներկայացնում եմ այն մարդկանց, ովքեր այսօր մեզ համար թարգմանում են հավատքը: Այսօր Վահե Սարգսյանը կիսվում է պատգամով՝ Epostle-ի «Թարգմանիչներ՝ այսօրվա համար» շարքի շրջանակում: Այն ընթերցում է սարկավագ Քրիստափորը:

Ի՞նչ կլինի, եթե այն ամենը, ինչ մենք ուժ ենք անվանում, իրականում ընդամենը ցուցադրություն է:

Նախորդ հոդվածում մենք դիտարկեցինք Խաչը որպես հաղթանակի նշան: Սակայն Խաչը նաև ցույց է տալիս, թե ինչպիսին է իրական ուժը: Աշխարհի աչքին Քրիստոս պարտված էր թվում: Նրան ծաղրում էին, ծեծում և խաչում: Այնուամենայնիվ, այդ թվացյալ տկարության միջոցով Նա հաղթեց մահը: Խաչը չի փառաբանում տկարությունը, այլ բացահայտում է ուժի մի այլ տեսակ:

Մենք հաճախ ուժը շփոթում ենք բարձրաձայնության, ագրեսիայի, հպարտության կամ իշխելու կարողության հետ: Զայրույթը կարող է քաջության պես թվալ: Ամբարտավանությունը կարող է վստահության պես թվալ: Ներողություն խնդրելուց հրաժարվելը կարող է ամրության պես թվալ: Սակայն Սուրբ Գիրքը մեզ ավելի խիստ չափանիշ է տալիս. «Զայրույթի մեջ դանդաղը հզորից լավ է, և իր հոգին կառավարողը՝ քաղաք նվաճողից» (Առակաց 16:32): Իրական ուժը սկսվում է ինքնատիրապետումից:

Քրիստոս սա կատարելապես ցույց տվեց: Երբ Նրան ձերբակալեցին, Նա ասաց Իր աշակերտներին, որ կարող է կանչել Իր Հորը և ստանալ «տասներկու լեգեոնից ավելի հրեշտակներ» (Մատթեոս 26:53): Նա ուներ զորություն, բայց կարիք չուներ այն ապացուցելու: Սա է տարբերությունը ուժի և ցուցադրության միջև: Ցուցադրությունը հանդիսատեսի կարիք ունի: Իրական ուժը՝ ոչ:

Քրիստոս նաև փոխեց այն, թե ինչպես պետք է մտածենք մեծության մասին: Նա ասաց. «Ով ձեր մեջ ուզում է մեծ լինել, թող ձեր սպասավորը լինի» (Մարկոս 10:43): Քրիստոնեական ուժը ուրիշներից վեր կանգնելու մասին չէ: Այն ուրիշների համար պատասխանատվություն կրելու մասին է: Այն նշանակում է պաշտպանել՝ առանց ճնշելու, առաջնորդել՝ առանց նվաստացնելու, ճշմարտությունը խոսել՝ առանց դաժանության, և ծառայել՝ առանց ճանաչման ակնկալիքի:

Սուրբ Հովհան Ոսկեբերանն ասում է. «Հաճախ պարտվելն ավելի լավ է, և սա հաղթանակի լավագույն եղանակն է»: Ժամանակակից մի օրինակ է բերում Ջոկո Ուիլինկը՝ ԱՄՆ ռազմածովային ուժերի պաշտոնաթող սպա և բրազիլական ջիու-ջիցուի սև գոտի: Խոսելով փողոցային բախումների մասին՝ նա ասում է. «Եթե ինչ-որ մեկը պարզապես ուզում է հարվածել ինձ, ես պարզապես կհեռանամ կամ կփախչեմ նրանից»: Նրա միտքը պարզ է. ոչ բոլոր բախումներն են արժանի արձագանքի: Երբեմն ամենաուժեղ բանը, որ կարող եք անել, իրավիճակը մեղմելն է, հեռանալը և ուժերը պահելը այն բանի համար, ինչն իրականում կարևոր է:

Սա չի նշանակում տկարություն կամ բախումից խուսափել: Լինում են պահեր, երբ պետք է խոսել վճռականորեն, պաշտպանել ճշմարտությունը, պաշտպանել ուրիշներին և հրաժարվել փոխզիջումներից: Սակայն տարբերություն կա քաջությունից բխող գործողության և եսասիրությունից բխող արձագանքի միջև: Եթե զայրույթն է ինձ կառավարում, արդյո՞ք ես իսկապես ուժեղ եմ: Եթե հպարտությունը թույլ չի տալիս ներողություն խնդրել, ո՞վ է իրականում ղեկավարում: Եթե յուրաքանչյուր վիրավորանք պահանջում է պատասխան, արդյո՞ք ես ինքս ինձ եմ տիրապետում, թե՞ ուրիշի խոսքերն են ինձ տիրապետում:

Սուրբ Պողոսը մեզ հստակ հավասարակշռություն է տալիս. «Արթո՛ւն կացեք, հավատքի՛ մեջ հաստատ մնացեք, քաջացե՛ք, զորացե՛ք: Ձեր բոլոր գործերը թող սիրո՛վ կատարվեն» (Ա Կորնթացիս 16:13–14): Ուժը և սերը հակադրություններ չեն: Առանց սիրո ուժը դառնում է ագրեսիա: Առանց խոնարհության վստահությունը դառնում է ամբարտավանություն: Առանց ծառայության իշխանությունը դառնում է տիրապետում:

Խաչը մեզ ցույց է տալիս, որ իրական ուժը հաճախ լուռ է: Այն դրսևորվում է զսպվածությամբ, պատասխանատվությամբ, զոհաբերությամբ, կարգապահությամբ, քաջությամբ և ինքնատիրապետմամբ: Դա նշանակում է պահել խոսքը, երբ դա անհարմար է դառնում, ընդունել սխալը և ընտրել ճիշտը նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ոչ ոք չի տեսնում:

Ուստի, գուցե հարցը ոչ թե «Ես ուժեղ տեսք ունե՞մ»-ն է:

Այլ՝ «Արդյո՞ք ես բավականաչափ ուժեղ եմ ինքս ինձ կառավարելու համար»:

Վահե Սարգսյանը քրիստոնյա մանկավարժ է և Արևմտյան թեմի մեդիա բաժնի տնօրենը: