Անհանգստություն

Արմոդոքսին այսօր

Անհանգստություն

Անհանգստությունը մի թեմա չէ, որը կքննարկվի միայն մեկ անգամ՝ ո՛չ Գալստյան տոների ընթացքում, ո՛չ էլ տարվա մնացած ժամանակահատվածում։ Անհանգստությունը նույնքան հաճախակի կրկնվող թեմա է, որքան առողջության համար վտանգավոր երևույթ։ Այն նպաստում է սթրեսին, որը հոգեկան և մարմնական հիվանդությունների պատճառ է դառնում։ Քրիստոսի ժամանակներում և, իհարկե, դրանից առաջ էլ իրավիճակը նույնն էր։ Ժամանակների սկզբից ի վեր, երբ մարդը խորհում էր իր մահկանացու լինելու մասին, նա տրվում էր անհանգստությանը։ Անկախ նրանից՝ դա վայրի կենդանու հարձակումից խուսափելն էր, թե քաղցկեղի ախտորոշումից խուսափելը, անհանգստությունը միշտ եղել է մարդկային կեցության մի մասը։

Մենք սկսում ենք դիտարկել անհանգստությունը մեր Գալստյան ճանապարհորդության համատեքստում՝ ընթերցելով մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի խոսքերը, ինչպես գրի է առել Սուրբ Ղուկասը (12)։

Հիսուսն ասաց իր աշակերտներին. «Ուրեմն ասում եմ ձեզ, մի՛ հոգացեք ձեր կյանքի համար, թե ի՛նչ պիտի ուտեք, կամ ձեր մարմնի համար, թե ի՛նչ պիտի հագնեք։ Քանզի կյանքն ավելին է, քան կերակուրը, և մարմինը՝ ավելին, քան հագուստը։ Նայե՛ք ագռավներին. նրանք ո՛չ ցանում են, ո՛չ հնձում, ո՛չ շտեմարան ունեն, ո՛չ էլ ամբար, և Աստված կերակրում է նրանց։ Որքա՜ն ավելի արժեքավոր եք դուք թռչուններից։ Եվ ձեզանից ո՞վ կարող է անհանգստանալով իր կյանքի տևողությանը մեկ ժամ անգամ ավելացնել։ Եթե, ուրեմն, այդքան փոքր բան անել չեք կարող, ինչո՞ւ եք հոգում մնացածի մասին։ Նայե՛ք շուշաններին, թե ինչպե՛ս են աճում. ո՛չ աշխատում են, ո՛չ մանում, բայց ասում եմ ձեզ, նույնիսկ Սողոմոնն իր ամբողջ փառքի մեջ չհագնվեց նրանցից մեկի պես։ Իսկ եթե Աստված այսպես է հագցնում դաշտի խոտը, որն այսօր կա, իսկ վաղը կրակն է նետվելու, որքա՜ն ավելի պիտի հագցնի ձեզ, թերահավատնե՛ր։ Եվ դուք մի՛ փնտրեք, թե ի՛նչ պիտի ուտեք կամ ի՛նչ պիտի խմեք, և մի՛ անհանգստացեք։ Քանզի աշխարհի ազգերն են փնտրում այս ամենը, և ձեր Հայրը գիտի, որ դուք դրանց կարիքն ունեք։ Փոխարենը՝ փնտրե՛ք Նրա արքայությունը, և այս ամենը կտրվի ձեզ նաև»։

Նրա արքայությունը փնտրելը անհանգստությունից ազատվելու առաջին քայլն է։ Գեղեցիկ խոսքեր են, և հնչում է բավականին պարզ, բայց ի՞նչ է նշանակում հենց Նրա արքայությունը փնտրելը։ Եվ ինչպե՞ս ենք մենք դա անում։ Հայ եկեղեցին երգել է արքայության գովերգը այն ժամանակներում, երբ աշխարհիկ իշխանություններն ու պետությունները պարտադրել են իրենց կամքը ժողովրդին։ Հաղթանակի օրհներգը հնչել է եկեղեցու պատերի ներսում, մինչդեռ դրսում ատելության և անհանդուրժողականության ձայներն էին հնչում։ Արքայությունը փնտրելու պարզությունը պահպանված է հայկական ուղղափառության մեջ, և Գալստյան ճանապարհորդությունը մեզ տանում է դեպի այն։

Մենք աղոթում ենք. Տե՛ր, իմ սիրտը հաստատի՛ր Քո Արքայության մեջ։ Մինչ անհանգստություններն ու վախերը շատանում են, ես նայում եմ երկնքի թռչուններին և դաշտի ծաղիկներին ու գիտեմ, որ Դու մեզ բոլորիս պահում ես Քո ձեռքում։ Թո՛ւյլ տուր ինձ զգալ Քո սիրո հաստատունությունը։ Ամեն։

Անհամբերությամբ սպասում եմ հաջորդ անգամ Ձեզ հետ Գալստյան ճանապարհորդությունը շարունակելուն։