Պաշտամունք, որն ուղղված է ում.

Հայկական ուղղափառությունն այսօր. Պաշտամունք

Պաշտամունքը հաճախ դիտարկվում է որպես քրիստոնեական կյանքի լրացուցիչ կրոնական տարր։ Պաշտամունքի և դրա լեզվի մեջ հաճախ ենթադրվում է նպատակասլացության զգացում, այն է՝ հաճեցնել Աստծուն։ Հին Կտակարանի մեծ մասը նպաստում է այս զգացողությանը, որն իր մեջ պարունակում է հեթանոսական ծեսերի հետքեր՝ աստվածներին հաճեցնելու և նրանց զայրույթից խուսափելու համար։

Պաշտամունքը Քրիստոսի հրավերն ընդունելն է՝ կյանքին մասնակցելու համար։ Հայ եկեղեցում պաշտամունքը, ի հեճուկս այն ամենի, ինչ Դուք գուցե լսել կամ զգացել եք, տոնախմբություն է։ Այն տեղի է ունենում Աստծո և բոլոր սրբերի ներկայությամբ և մեզ միավորում է աշխարհի բոլոր այն մարդկանց հետ, ովքեր մասնակցում են պաշտամունքին՝ որպես մեկ քրիստոնյա ընտանիք։ Այստեղ մենք կորցնում ենք «ես»-ը և հասկանում մեզ որպես ավելի մեծ հավաքականության մաս՝ պատասխանատվություն կրելով մեր ընտանիքների, համայնքների և աշխարհի հանդեպ։

Այսօրվա մեկ րոպեն՝ ամառային ժամանակի համար։

Շապիկ. Էջմիածնի միաբանություն, Գրեգորի Բեյլերյան, 2014 թ.