Թագադրման ծախսեր

Armodoxy-ն այսօր. Թագադրում

Ինչպես շատերը

մարդիկ, ես ևս շաբաթ օրը առավոտյան Ամերիկայի արևմտյան ափին հետևում էի Չարլզ III թագավորի թագադրմանը։ Այո, ես ասացի՝ շատ մարդիկ։ Մոտավորապես 19,3 միլիոն մարդ դիտել է BBC One-ով, 11,7 միլիոնը՝ ITV-ով, իսկ համաշխարհային լսարանը, ըստ որոշ տվյալների, հասել է 2,5 միլիարդի։ Սա երկրագնդի բնակչության մոտ մեկ երրորդն է։ Ակնհայտ է, որ միապետությունը հետաքրքրում է շատ ավելի մեծ թվով մարդկանց, քան միայն Միացյալ Թագավորության քաղաքացիներին։ Թագադրմանը հետևելը Ձեզ հնարավորություն կտա հասկանալ, թե ինչու։

Գրեթե 70 տարի անցավ այն օրվանից, երբ տեղի ունեցավ Չարլզ թագավորի մոր՝ Եղիսաբեթ II թագուհու թագադրումը (1953թ. հունիսի 2)։ Չարլզ թագավորի թագադրումը առաջինն էր, որը աշխարհի բնակչության մեծ մասը տեսավ այս արարողությունը՝ 4K և 8K հստակությամբ, հիանալի գույներով, երդումները հետ տալու, զարդերի վրա կանգ առնելու և հետին պլանի արտահայտությունները խոշորացնելու հնարավորությամբ։ Ինձ համար հուզմունքը ամբողջի մեջ էր, հատկապես այն խոսքերի, որոնք այս ծառայությունը կիսում էին հասարակ մարդու հետ։

Ինձ զարմացրեցին թագադրման և Հայ եկեղեցում քահանայի ձեռնադրման արարողությունների նմանությունները։ Զգեստներից մինչև դրանց վրա կարդացվող աղոթքները և ոսկե աղավնուց կաթող սրբազան յուղը՝ ես անընդհատ մտածում էի՝ ո՞վ ումից է վերցնում։ Ո՞վ է որդեգրում կամ հարմարեցնում մյուսի փորձը։
Բացման հայտարարությունը թագադրման արարողությանը տվեց համապատասխան երանգ և գրավեց ինձ. «Ձերդ Մեծություն», - ասացին թագավորական հագուստով երկու երիտասարդներ, - «որպես Աստծո թագավորության զավակներ՝ մենք ողջունում ենք Ձեզ թագավորների Թագավորի անունով»։

Արարողության ընթացքում շեշտը դրված էր ծառայության վրա, որ Չարլզ թագավորը եկել է ծառայելու, ոչ թե ծառայություն ստանալու։ Սուրբգրային ընթերցումը Ղուկասի ավետարանի 4-րդ գլխից էր, որտեղ Հիսուսը հռչակում է իր առաքելությունը։ Այն կարդացվում է Հայ եկեղեցու յուրաքանչյուր քահանայի ձեռնադրման ժամանակ, այն եղել է իմ ծառայության հիմքը, և հիմա ես լսում էի այն թագավորի և միլիոնավոր ունկնդիրների հետ միասին։

«Տիրոջ Հոգին Իմ վրա է,
որովհետև Նա Ինձ օծեց
աղքատներին ավետարանելու համար.
Ինձ ուղարկեց բժշկելու սրտով կոտրվածներին,
գերիներին ազատություն քարոզելու
և կույրերին՝ տեսողություն,
ճնշվածներին ազատ արձակելու
և Տիրոջ ընդունելի տարին հռչակելու»։

Ծառայել ուրիշներին։ Հեղինակություն։ Կառուցվածք։ Գեղեցկություն։ Փառահեղություն։ Վեհություն։ Հանդիսավորություն։ Սրբազնություն։ Սրբություն։ Ամենօրյա փորձառությունից առանձնացված լինելը։ Այս ամենը եկավ մտքիս, թե ինչու էր այս տեսարանը, որը հեռարձակվում էր մեր տներում, հեռախոսներով ու պլանշետներով, այդքան գրավիչ ինձ և շատ ուրիշների համար։ Բայց եկեք չխաբենք ինքներս մեզ։ Այն ունի իր գինը՝ գին, որը սահմանվում է եկեղեցու և պետության հարաբերություններով։

Քենթերբերիի արքեպիսկոպոսը օծեց Անգլիայի թագավորին։ Իր հերթին թագավորը Անգլիայի եկեղեցու գլուխն է։ Հայ եկեղեցում մենք ունեցել ենք եկեղեցու և պետության միջև նման սերտ կապեր, հատկապես քրիստոնեացման պատմության մեջ՝ Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի և Տրդատ թագավորի հետ 4-րդ դարում։ Այսօր Արևմուտքում, հատկապես այստեղ՝ Միացյալ Նահանգներում, եկեղեցու և պետության տարանջատումը մեր սահմանադրության մասն է։ Այդ տարանջատումը նույնպես ունի իր գինը՝ գին, որը մենք հաճախ պատրաստ ենք վճարել՝ հրաժարվելով ազատության սրբազնությունից։

«Իմ երկիր, քեզ համար», մի երգ, որը մենք սովորում ենք այստեղ՝ Նահանգներում, «Ամերիկա» հիմնն է, որը հարմարեցված է «Աստված պահպանի թագավորին» երգի բառերին։ Երբ լսեցի այն թագադրման ժամանակ, պետք է խոստովանեմ, որ հուզվեցի և լցվեցի զգացմունքներով, մի՛ հարցրեք՝ ինչու։ Բայց դա դեռևս հիշեցում է, որ կար պատճառ, թե ինչու տեղի ունեցավ Ամերիկյան հեղափոխությունը։ Կար պատճառ, թե ինչու հռչակվեց անկախությունը, և դա կապված էր ընտրելու հիմնարար ազատության հետ, այո՛, սեփական ճակատագիրն ու ուղին ընտրելու հետ։

Ես նույնիսկ չեմ կարող պատկերացնել պետության ղեկավար, որը դե ֆակտո հանդիսանում է եկեղեցու գլուխը։ Նախագահ կամ վարչապետ, որը եկեղեցու առաջնո՞րդն է։ Հայաստանի քրիստոնեացման դեպքում դա գեղեցիկ և բանաստեղծական պատմություն է. Հայաստանը դարձավ առաջին քրիստոնյա ազգը։

Հավատքը երբեք չի կարող պարտադրվել կամ օրենքով սահմանվել։