Մեծ պահքն ավարտվել է, և այժմ Հայ եկեղեցում սկսվում է Ավագ շաբաթը՝ Ղազարոսի հիշատակությամբ, ով Հիսուսի մտերիմ ընկերն էր և մահացավ հիվանդությունից։ Նրա վշտահար քույրերը Հիսուսին ասում են, որ եթե Նա այնտեղ լիներ, Ղազարոսը չէր մահանա։ Հիսուսը հռչակում է. «Ես եմ հարությունը և կյանքը. ով հավատում է Ինձ, թեպետ և մեռնի, կապրի։ Եվ ով ապրում է ու հավատում է Ինձ, հավիտյան չի մեռնի»։ Նա հարցնում է քույրերին. «Հավատո՞ւմ եք այս բանին»։ Այս հարցով, որ ամենևին էլ պարզ չէ, սկսվում է ճանապարհորդությունը Ավագ շաբաթվա ընթացքում՝ քրիստոնեական տարվա ամենասուրբ և հոգեպես ոգեշնչող ժամանակահատվածում։ Հիսուսի՝ Երուսաղեմ մուտքից մինչև Վերջին ընթրիք, Նրա չարչարանքները, խաչելությունը, թաղումը և Հարության հաղթանակը, մենք միասին կանցնենք այս ճանապարհը՝ օր առ օր։ Եվ ամեն ինչ սկսվում է մի հարցից, որը պահանջում է Ձեր պատասխանը. «Հավատո՞ւմ եք այս բանին»։
Ինչ հրաշալի օր է այսօր։ 40-րդ օրն է. քառասուն օր առաջ Դուք սկսեցիք այս Մեծ պահքի ճանապարհորդությունը։ Դուք ձեռքբերման զգացում ունեք։ Սա լավ զգացողություն է։ Սա եղել է ծոմապահության 40 օր՝ որոշակի կերակուրներից հրաժարվելով։ Սա եղել է աղոթքի կյանքի ինտենսիվացման 40 օր։ Սա եղել է բարեգործության 40 օր, ոչ միայն չեկեր գրելով, այլ մեր էության մի մասը նվիրելով։ Մենք հաշվել ենք մեր օրհնություններն ու տաղանդները՝ խորհրդածելով կյանքում և մեր աշխարհում մեր նպատակի ու գործառույթի մասին։ Սա խորհրդածության ժամանակ էր։
Մեզ համար միանգամայն բնական է այսօր հետ հայացք նետելը, գուցե նույնիսկ վերանայելը այն թեմաները, որոնք մենք ուսումնասիրել ենք այս շրջանում։ Սակայն այդ հետադարձ հայացքը կարող է, իրականում, հակասել այն ամենին, ինչ մենք սովորել ենք Մեծ պահքի այս ճանապարհորդության ընթացքում։
Այսօր, երբ մենք հավաքվում ենք Մեծ պահքի 40-րդ օրը, մենք գալիս ենք որպես նոր արարածներ։ Մենք վերափոխվել ենք։ Մենք փոխվել ենք, գուցե ոչ հենց այն կետում, որտեղ կցանկանայինք լինել, բայց փոփոխությունը նկատելի է։ Մենք նոր հայացք ունենք։ Մենք մեզ այլ կերպ ենք տեսնում՝ որպես անհատներ և մեր ընտանիքների, մեր համայնքների ու աշխարհի կառուցվածքի մեջ։
Միակ թեման, որը բնականաբար հաջորդում է, «Երկրպագությունն» է։ Սա այն ոլորտն է, որը մենք դեռ չենք ուսումնասիրել։ Այն ամենաարտասովորն ու բնականն է։ Սա վերջին քայլն է, որը մենք պետք է կատարենք Մեծ պահքի այս շրջանում։
Երկրպագության մեջ Դուք Ձեզ հասկանում եք Աստծո հետ հարաբերության մեջ՝ բավականին յուրահատուկ կերպով։ Երկրպագությունը աղոթք չէ, այլ գովաբանություն։ Երկրպագությունը խնդրելը չէ, այլ տալը։ Դա Ձեզ տալն է և խոնարհվելը այն ամենի առջև, ինչը Ձեզանից մեծ է։ Այսպիսով, երկրպագությունը Մեծ պահքի շրջանի վերջին քայլն է։
Այս տարի հրաշալի ճանապարհորդություն էր, քանի որ մենք աճել ենք՝ թե՛ անհատապես, թե՛ միասին։ Լսելով, խոսելով, կիսվելով, մեզ նվիրաբերելով, այսինքն՝ Սիրելով։ Մի պահ մտածեք այդ մասին։ Սերը, որով մենք կիսվում ենք ուրիշների հետ, սահմանում է, թե ով ենք մենք կյանքի մեջ, կյանքի համար և կյանքի շուրջ։ Եվ մենք ունենք նոր սահմանում։ Մենք այսօր կյանքի նոր հնարավորություն ունենք։ Մենք հնարավորություն ունենք դեմ առ դեմ հանդիպելու այս սուրբ շրջանին, նոր աչքերով նայելու հարությանը։ Մեր հայացքը կենտրոնանում է Խաչելությունից այն կողմ, և մենք տեսնում ենք Դատարկ գերեզմանը։ Մենք վկայում ենք և դառնում ենք Գերեզմանի մի մասը։
Պատկերացրեք դա... նստած լինել Հիսուսի գերեզմանում։ Պատկերացրեք՝ արթնանալ խաչելության տանջանքներից հետո։ Պատկերացրեք՝ արթնանալ թաղումից հետո։ Այժմ Դուք կարող եք պատշաճ կերպով կիսել այն, ինչ ի սկզբանե նախատեսված էր կիսել՝ դառնալ փրկության գործընթացի մասնակից։ Հարցը փրկվելը չէ, այլ մասնակից լինելը։ Եվ հենց այստեղ է, որ երկրպագությունը Ձեզ կատարյալ օրինակ է տալիս։
Հայ եկեղեցում երկրպագությունը մասնակցություն է։ Դա մասնակցության գործողություն է։ Դա միայն վկա լինելը չէ, այլ Ձեր ողջ էությամբ ու զգայարաններով դրա մեջ ընկղմվելը։ Տեսողությամբ ընկալել այն, ինչ Ձեր շուրջն է՝ տեսողական հրճվանքները, գույները, մոմերը, ծաղիկները։ Զգալ խորանի ծաղիկների բույրը, ինչպես նաև խունկը, որը Ձեր աղոթքները երկինք է հասցնում։ Լսել հրեշտակների գեղեցիկ հնչյուններն ու երանգները։ Չասել՝ «ես չեմ հասկանում, ուստի թող հրեշտակները գան ինձ մոտ», այլ հարցնել՝ «ինչպե՞ս կարող եմ ես թռչել հրեշտակների հետ»։ «Ինչպե՞ս կարող եմ մասնակցել»։ Ձեր շոշափելիքի զգացումը նույնպես կարևոր է երկրպագության արարողությունների ժամանակ։ Դուք պետք է հպվեք միմյանց։ Դուք պետք է ֆիզիկապես սիրեք միմյանց։ Դուք պետք է համբուրեք միմյանց՝ ասելով. «Դուք իմ կյանքում նույնքան կարևոր եք, որքան ես կցանկանայի կարևոր լինել Ձեր կյանքում»։ Այդ հպման գործընթացում Դուք սկսում եք հասկանալ, թե ինչ է նշանակում Ձեզ դնել ուրիշների տեղում։ Ձեր եղբայրների ու քույրերի, Ձեր ժողովրդի, դժվարությունների մեջ գտնվող այլ մարդկանց տեղում։ Դուք Ձեզ դնում եք նրանց տեղում և հասկանում նրանց դժվարությունները։ Գուցե աշխատանքի կորո՞ւստը։ Հարազատի կորո՞ւստը։ Գուցե նրանք չե՞ն կարողանում ընկալել հոգևորը, ընկալել այն սերը, որ Աստված դրել է Ձեր սրտում։ Եվ այսպես, Դուք ֆիզիկապես ձեռք եք մեկնում միմյանց։
Վերջապես մենք դիմում ենք մեր ճաշակի զգացողությանը։ Մենք մասնակցում ենք հաղորդակցվելով, Սուրբ Հաղորդության միջոցով՝ Հիսուս Քրիստոսի թանկագին մարմնի և արյան հետ միաբանվելով։
Այսպիսով, մենք տեսնում ենք, որ երկրպագությունը իսկապես Մեծ պահքի ուղևորության վերջին քայլն է։ Սա մի քայլ է, որը թույլ է տալիս մեզ դուրս գալ Մեծ պահքի սահմաններից, որպեսզի վերցնելով այն, ինչ սովորեցինք այս 40 օրվա ընթացքում, կարողանանք կիրառել և իրականություն դարձնել մեր կյանքում՝ ամեն օր և ամեն պահ, միմյանց հետ մեր հարաբերություններում, օգտվել անցյալում սովորածից, բայց չմնալ անցյալում, և ասել, որ իմ առջև բացվող կյանքն այնքան գեղեցիկ է, որ ես պատրաստ եմ քայլել։ Ես պատրաստ եմ դիմակայել մարտահրավերներին։ Ես զորացած եմ Աստծով։ Ինձ տրվել է կյանքի նոր հնարավորություն՝ Հիսուս Քրիստոսի՝ որպես իմ փրկչի հետ։
Հիսուս Քրիստոս։ Մարմնացյալ Սեր։ Դուք Հիսուսի, սիրո միջոցով կյանքի նոր հնարավորություն եք ստացել։
Մենք եզրափակում ենք Հովհաննեսի 15-րդ գլխի՝ Հիսուսի՝ Ճշմարիտ Որթատունկի մասին խորհրդածությամբ։ Հիսուսն ասում է. «Ես եմ որթատունկը, իսկ դուք՝ ճյուղերը։ Ով մնում է ինձանում, և ես՝ նրանում, նա է, որ շատ պտուղ է տալիս, որովհետև առանց ինձ դուք ոչինչ չեք կարող անել։ Եթե մեկը ինձանում չի մնում, նա դուրս է նետվում ճյուղի պես և չորանում, իսկ ճյուղերը հավաքում, կրակի մեջ են գցում և այրում։ Եթե մնաք ինձանում, և իմ խոսքերը մնան ձեզանում, խնդրեք ինչ որ կամենաք, և կկատարվի ձեզ համար։ Դրանով է փառավորվում իմ Հայրը, որ դուք շատ պտուղ տաք և ապացուցեք, որ իմ աշակերտներն եք»։
«Ինչպես Հայրը սիրեց ինձ, այնպես էլ ես սիրեցի ձեզ։ Մնացեք իմ սիրո մեջ։ Եթե պահեք իմ պատվիրանները, կմնաք իմ սիրո մեջ, ինչպես ես պահեցի իմ Հոր պատվիրանները և մնում եմ նրա սիրո մեջ։ Այս բաները խոսեցի ձեզ, որպեսզի իմ ուրախությունը ձեզանում լինի, և ձեր ուրախությունը կատարյալ լինի։
«Սա է իմ պատվիրանը, որ սիրեք միմյանց, ինչպես ես սիրեցի ձեզ։ Ոչ ոք ավելի մեծ սեր չունի, քան այն, որ մեկը իր կյանքը դնի իր բարեկամների համար։ Դուք իմ բարեկամներն եք, եթե անեք այն, ինչ ես պատվիրում եմ ձեզ։
Ամեն։
Շնորհակալություն այս տարվա Մեծ պահքի ճանապարհորդությանը մեզ միանալու համար։ Հրավիրում ենք Ձեզ հետևելու հատուկ շարքին Ավագ շաբաթվա ընթացքում։ Սրանով ավարտվում է Մեծ պահքի ճանապարհորդությունը։
Ամենօրյա ուղերձները վաղը շարունակվում են Ավագ շաբաթվա շարքով՝ Epostle.net կայքում
https://epostle.net/wp-content/uploads/2013/03/DSC04073.jpg12001600Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-22 00:01:562024-03-21 23:04:18Երկրպագություն – Մեծ պահք, օր 40
Փոփոխություն։ Դուք փոխվել եք Մեծ պահքի ընթացքում։ Իրականում, մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը փոփոխության հեղինակն է։ Նա քարոզում էր փոփոխության մեր կարիքը։ Նրա հետ Ձեր աճող շփումը Ձեզ դրել է փոփոխության ուղու վրա։ Այդ փոփոխությունը ձևակերպվում է ապաշխարության միջոցով, այսինքն՝ փոխվելու գիտակցված ցանկությամբ։ Իր խոսքերի և կյանքի միջոցով Հիսուսը սովորեցրեց, որ պարզության մեջ մենք կարող ենք գտնել երջանկություն և ներքին խաղաղություն։ Մեծ պահքը այդ պարզության ուղու առաջին քայլերն է առաջարկում։
Քրիստոսն ունի չարը բարու վերածելու կարողությունը։ Անշուշտ, Խաչի վրա Նա Հարության զորությամբ չար Խաչելությունը վերածեց «Ավագ» ուրբաթ օրվա իրադարձության։ Հիսուսը նաև փոխում է բառերի և հասկացությունների իմաստը, որպեսզի մենք հասկանանք բարու զորությունը։ Օրինակ՝ Նա վերցրեց դատապարտման բառերը և դրանք վերածեց փրկության բառերի։ Առաջին մարդը լսեց «Առե՛ք և կերե՛ք, սա Ձեզ Աստծո պես կդարձնի» խոսքերը և դատապարտվեց։ Հիսուսը վերցրեց նույն այդ բառերը և դրանք վերածեց փրկության խոսքերի՝ «Առե՛ք և կերե՛ք», սա Ձեզ Աստծո պես կդարձնի, քանզի սա է իմ մարմինը և սա է իմ արյունը։
Հիսուսն է Նա, ով փոխակերպում է մեզ, և Նրա մեջ մենք տեսնում ենք պայծառակերպություն։ Մեր կյանքի նորոգում։ Լեռան քարոզում Հիսուսը մեզ երջանկության բանաձև է տալիս։ Երանիների մեջ մեզ ասվում է, թե ինչն է իրականում կարևոր կյանքում։ Հույս և վաղվա օրվա հանդեպ հավատ ներշնչելով՝ Նա եզրափակում է Երանիները՝ կրկին փոխելով մեզ և հնարավորություն տալով հաղորդակից լինել Աստվածային բնությանը։ Նույն Ինքը, ով ժամանակին ասել էր. «Ես եմ աշխարհի լույսը», այժմ դառնում է մեզ և ասում. «Դուք եք աշխարհի լույսը», մեզ հնարավորություն տալով, ինչպես պայծառակերպության ականատես աշակերտներին, ովքեր տեսան Նրա փառքը, հնարավորություն տալով տեսնելու Աստծո լրությունը։
Ըստ Հին Կտակարանի՝ առաջին բանը, որ Աստված կամենում է, լույսն է. «Թող լույս լինի»։ Սա անկախ է որևէ երկնային մարմնից։ Սա մաքուր լույս է։ Սա ճառագող լույս է։ Սա բուժիչ լույս է։ Սա այն լույսն է, որ ժամանակի սկզբից է և շարունակվում է հավիտյան։ Այո՛, Հիսուսն այժմ Ձեզ դնում է այդտեղ. «Դուք եք աշխարհի լույսը»։
Հիսուսը Լեռան քարոզում շարունակում է ասելով. «Դուք եք երկրի աղը։ Բայց եթե աղը համը կորցնի, ինչո՞վ այն նորից աղ կդառնա։ Այն այլևս ոչնչի պիտանի չէ, բացի դուրս նետվելուց և մարդկանց կողմից ոտնակոխ լինելուց»։
Օգտագործելով աղի հատիկի պես փոքր և աննշան թվացող մի բան՝ Հիսուսն ընդգծում է, թե որքան կարևոր է Ձեր կյանքը մեծ պատկերի մեջ։ Տերը հռչակում է, որ Դուք կարևոր եք, քանի որ Դուք եք երկրի այդ աղը։ Այդ աղն օգտագործվում է կյանքին համ տալու, կյանքին իր իմաստը և բովանդակությունը հաղորդելու համար, այն է՝ ներքին երջանկություն, ներքին ուժ, ներքին խաղաղություն։ Հայ եկեղեցական ավանդության մեջ քահանան օրհնում է իր ծխականների տները, և այդ ծեսի մի մասը ներառում է ջրի օրհնություն՝ ընտանիքի հոգևոր կարիքների համար, և հացի օրհնություն՝ ընտանիքի ֆիզիկական կարիքների համար։ Ոչ պակաս կարևոր է, որ քահանան օրհնում է աղը, քանի որ կյանքում համն անհրաժեշտ է։ Մենք կոչված ենք կյանքի երջանկությանը, մասնակից լինելու Աստծո սիրուն, Աստծո արքայությանը, այն բարությանը, որ շրջապատում է մեզ։ Պատկերացրեք՝ «Դուք եք երկրի աղը», որովհետև Դուք իմաստ եք հաղորդում այն ամենին, ինչ մենք գիտենք որպես կյանք։ Այս պարգևի հետ գալիս է պատասխանատվություն՝ չկորցնել համը։
Նույն կերպ, այն լույսի վերաբերյալ, որ Դուք եք, Նա ասում է. «Դուք եք աշխարհի լույսը։ Լեռան վրա կառուցված քաղաքը չի կարող թաքնվել։ Մարդիկ ճրագը չեն վառում և դնում թասի տակ, այլ դնում են աշտանակի վրա, և այն լույս է տալիս տան բոլոր մարդկանց։ Նույն կերպ թող Ձեր լույսը փայլի մարդկանց առաջ, որպեսզի նրանք տեսնեն Ձեր բարի գործերը և փառավորեն Ձեր երկնային Հորը»։
Լույս լինելու հետ գալիս է պատասխանատվություն։ Լույսը պետք է փայլի։ Ձերն է աշխարհը լուսավորելը։ Դուք իրավունք չունեք թաքցնելու լույսը։
Այսօր Դուք ավելի շատ հնարավորություններ եք գտնում Աստծո Արարչագործության մեջ Ձեր պատասխանատվությունն արտահայտելու համար։ Դուք կոչված եք աղ լինելու եզակի պատասխանատվությանը՝ կյանքի համը։ Դուք այն լույսն եք, որ լուսավորում է խավարը և լուսավորում է դեպի Ձեր երկնային Հայրը տանող ուղին։ Մինչ Մեծ պահքի գիշերը վրա է հասնում, մեզ տրվում է պատասխանատվություն՝ լույս սփռելու մի աշխարհի վրա, որը լուսավորության կարիք ունի։
Արևը ամեն օր մայր է մտնում մեր կյանքում, բայց շատերի համար նոր արևածագի հույսի շողը գոյություն չունի։ Պատկերացրեք՝ դուրս եք գալիս սենյակից, անջատում լույսերը, և սենյակն այնքան է մթնում, որ այնտեղ գտնվողները չեն տեսնում լույսի անջատիչը։ Նրանք չգիտեն՝ որտեղ փնտրել։ Նրանք չգիտեն՝ ինչպես հասնել լույսը վառելուն։ Դուք աշխարհի լույսն եք։ Փայլեք։ Վառեք լույսը։ Տվեք հույս, հավատ և սեր։ Այսօր Աստված կանչում է Ձեզ՝ դառնալու աշխարհի լույսը, ոչ թե թաքնվելու սեղանի տակ, այլ դնելու Ձեզ լույսի աշտանակի վրա։ Որպես մեկը, ով անցել է այս Մեծ պահքի շրջանը, Դուք այժմ նոր պատասխանատվություն ունեք՝ լուսավորելու խավարը և այդպիսով դառնալու Քրիստոսի գործակիցը, դառնալու հույսի սյուն այնտեղ, որտեղ հույս չկա։ Դուք երկրի աղն եք՝ կյանքին համ տալու համար, Դուք աշխարհի լույսն եք՝ խավարի մեջ լույս բերելու համար։
Այսօրվա աղոթքի համար ես առաջարկում եմ Սուրբ Ներսես Շնորհալու (Նորաստեղծյալ) շարականը՝ Ի սկզբանե Բանն Աստված նորաստեղծեց երկինքն ու երկինքները ոչնչից, և երկնային զորքերին՝ հսկողներին, հրեշտակներին և տարրերին, որոնք հակառակ են միմյանց, սակայն համաձայն են, որոնցով անպատմելի Երրորդությունը միշտ փառավորվում է։
Եռասուրբը, տիրապետությունն ու Աստվածությունը մեկ բնության մեջ, չարարված լույսը, որ արարում է, հրամայեց, որ լինի արարված լույսը, որը Նա ստեղծեց փայլելու առաջին Տերունական օրը՝ կիրակի օրը, որով անպատմելի Երրորդությունը միշտ փառավորվում է։
Ո՛վ Սեր, սիրով Դուք խոնարհվեցիք և մարդկային կերպարանք առաք մեր փրկության համար, նույն մարմնով, որ խաչվեց և դրվեց մահվան գերեզմանում, այսօր Դուք հարություն առաք որպես Աստված, և հրեշտակները հռչակեցին. եկե՛ք դուք, ովքեր փրկված եք, երգեք հրեշտակի հետ գովասանքներ Նրան, ով հարություն է առել։ Ամեն։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2013/03/FRICE081.jpg600900Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-21 00:01:212024-03-20 22:25:58Լույս և աղ. Մեծ պահքի 39-րդ օր
Մեծ պահքի ուղին՝ օր 38. Երջանկություն և օրհնություններ
Միացյալ Նահանգների Անկախության հռչակագիրը հռչակում է, որ մարդիկ իրենց Արարչի կողմից օժտված են երջանկության ձգտելու անօտարելի իրավունքով: Շատերի համար երջանկության ձգտումը կարող է թանկ արժենալ: Ոմանք մոռանում և լքում են ամեն ինչ՝ հանուն երջանկության: Հաճախ մենք երջանկությունը դիտարկում ենք որպես ինքնանպատակ՝ մոռանալով, որ այն կարող է ծառայել ավելի մեծ նպատակի, և այդ նպատակը մենք կոչում ենք կյանք:
Լեռան քարոզում մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը երջանկության մի ծրագիր է առաջարկում, որը հաճախ հակասում է աշխարհի առաջարկած տեսակետին: Փոխանակ հպարտության վրա կենտրոնանալու՝ Հիսուսը խորհուրդ է տալիս լինել խոնարհ: Փոխանակ հաճույքների կամ ունեցվածքի հետևից ընկնելու՝ Քրիստոսն ասում է, որ իսկական ուրախությունը գտնվում է ուրիշներին օգնելու մեջ: Փոխանակ ուրիշներին մեր ճանապարհից հեռացնելու՝ Հիսուսը պատվիրում է ծառայել նրանց: Երջանկության Նրա բաղադրատոմսը կարծես թե հակասում է մնացած աշխարհին:
Այսօր, երբ մենք ավարտին ենք մոտեցնում մեր մեծ պահքի ճանապարհը՝ կատարելով վերջին քայլերը դեպի Ավագ շաբաթ, մենք սկսում ենք միավորել մասնիկները: Դրանք մեր աչքի առաջ կարծես բախվում են միմյանց: Մենք նորովի ենք հասկանում, թե ինչ է իրականում երջանկությունը:
Դուք այս բաղադրատոմսը ստացել եք դեռ վաղ տարիքում, հավանաբար բազմիցս կարդացել և լսել եք այն, բայց երբեք չեք կապել այն բաղադրատոմսի գաղափարի հետ: Սա յուրահատուկ բժշկություն է մեզանից յուրաքանչյուրի համար: Սա հնարավորություն է՝ կապվելու մեզանից ավելի մեծ մի բանի հետ: Սա երջանկության բաղադրատոմս է: Մենք այն կոչում ենք «Երանիներ»:
Լեռան քարոզում (Սուրբ Մատթեոսի Ավետարանի 5-րդ գլուխ) Հիսուսն արտասանում է այս խոսքերը և դիմում տառապող մարդկանց սրտերին: Նա խոսում է այն մարդկանց հոգու հետ, ովքեր բժշկության կարիք ունեն: Այս մարդիկ որևէ կոնկրետ էթնիկ խմբի անդամներ չեն: Իրականում, այդ մարդիկ մենք բոլորս ենք՝ Դուք և ես: Դարերի ընթացքում մենք բացել ենք այս էջերը, ոգեշնչվել և հույս գտել վաղվա օրվա հանդեպ: Մեր երազանքներում, և անշուշտ, այդ երազանքների իրականացման մեջ է այն երջանկությունը, որը Դուք և ես փնտրում ենք:
Այսօր, երբ Դուք և ես ավարտում ենք Մեծ պահքի այս շրջանը, եկեք կարդանք Երանիները՝ երջանկության այս բաղադրատոմսը: Կարդալիս ժամանակ տրամադրեք խորհելու, թե ինչպես են այս խոսքերը խոսում Ձեզ հետ: Խորհեք այսօր այդ բառերի իմաստի շուրջ և այն մասին, թե ինչպես դրանք կարող էին մեկնաբանվել նախքան Մեծ պահքի ճանապարհը սկսելը: Մենք փորձել ենք հեռանալ առօրյա կյանքի տեմպից և գտել ենք մի կյանք, որը լի է և հարուստ: Այն լի է զոհաբերությամբ, ինչպես ասում է մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը. «Ով ուզում է հետևել ինձ, թող վերցնի իր խաչը և հետևի ինձ»: Ավելին, Նա աճի համար գեղեցիկ այգեգործական փոխաբերություն է օգտագործում՝ ասելով. «Եթե ցորենի հատիկը հողի մեջ չընկնի ու չմեռնի, ապա մնում է միայնակ, իսկ եթե մեռնի, շատ բերք է տալիս»: Խոսելով Իր հարության մասին՝ Հիսուսը մեզ հրավիրում է մասնակցելու տալու և սիրելու կյանքին: Սա կիսվելու կյանք է, որը դարձնում է այն լիարժեք, որտեղ իրական երջանկությունը սերմանվում է մեր սրտում և երբեք չի կարող խլվել:
Երանիները այն հույսն են, որ Հիսուսը տալիս է մեզ:
Դուք, ովքեր Մեծ պահքի 38 օրերն անցկացրել եք ուժեղացված աղոթքով, ծոմապահությամբ և ողորմությամբ, առաջին անգամ այս խոսքերը կլսեք նորովի՝ որպես զոհաբերության, սիրո և երջանկության բաղադրատոմս ու բանաձև: Եկեք աղոթենք Երանիները.
Երանի՜ հոգով աղքատներին, որովհետև նրանցն է երկնքի արքայությունը: Երանի՜ սգավորներին, որովհետև նրանք պիտի մխիթարվեն: Երանի՜ հեզերին, որովհետև նրանք երկիրը պիտի ժառանգեն: Երանի՜ նրանց, որ քաղցն ու ծարավն ունեն արդարության, որովհետև նրանք պիտի հագենան: Երանի՜ ողորմածներին, որովհետև նրանք ողորմություն պիտի գտնեն: Երանի՜ սրտով մաքուրներին, որովհետև նրանք Աստծուն պիտի տեսնեն: Երանի՜ խաղաղարարներին, որովհետև նրանք Աստծու որդիներ պիտի կոչվեն: Երանի՜ նրանց, որ հալածվում են արդարության համար, որովհետև նրանցն է երկնքի արքայությունը: Երանի՜ ձեզ, երբ ինձ համար ձեզ նախատեն, հալածեն և ձեր մասին ամեն տեսակ չար բան ստությամբ ասեն: Ցնծացե՛ք և ուրախացե՛ք, որովհետև երկնքում ձեր վարձը շատ է, քանի որ այսպես հալածեցին ձեզանից առաջ ապրած մարգարեներին: Ամեն:
Աղոթենք Սուրբ Պատարագի ընթացքում (Ողջույնի համբույր)
Քրիստոս ի մեջ մեր յայտնեցաւ, Որն է Աստուած՝ այստեղ նստեցաւ: Խաղաղութեան ձայն հնչեց, Սուրբ ողջոյն հրամայեց: Եկեղեցիս մի անձն եղեալ, Համբոյրն տուաւ ի սէր կապեալ: Թշնամութիւնն ի բաց վերացաւ, Եւ սէրն ի վերայ մեր սփռեցաւ: Արդ պաշտօնեայք բարձրացուցէք, Զձայնս ձեր ի միասին օրհնեցէք: Անձնաւորեալ Աստուածութեանն, Որում Սերովբէքն երգեն փառաբանութիւն: Ամէն
https://epostle.net/wp-content/uploads/2013/03/Nancy.jpg904720Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-20 00:01:062024-03-20 09:26:20Երջանկություն և օրհնություններ. Մեծ պահքի 38-րդ օր
Մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի երկրային կյանքի երեկոներից մեկին Նիկոդեմոս անունով մի մարդ մոտեցավ Նրան՝ կարծես թե գովեստի խոսքեր ասելով։ Ըստ Սուրբ Հովհաննու Ավետարանի՝ Նիկոդեմոսը Հիսուսին ասաց. «Գիտենք, որ Դու Աստծուց եկած մի ուսուցիչ ես, որովհետև ոչ ոք չի կարող կատարել այն նշանները, որ Դու ես անում, եթե Աստված նրա հետ չլինի»։ Հիսուսը Նիկոդեմոսին պատասխանում է բավականին անսովոր և տարօրինակ կերպով։ Սովորաբար նման գովեստին կսպասեիք բարի շնորհակալություն կամ գոնե ընդունում։ Փոխարենը՝ Հիսուսը դառնում է դեպի Նիկոդեմոսը և մի պայման է առաջ քաշում. «Եթե մեկը վերստին չծնվի, չի կարող տեսնել Աստծու արքայությունը»։
«Վերստին ծնվել» արտահայտությունը կարելի է թարգմանել մի քանի ձևով։ Բառացիորեն այն նշանակում է «ծնվել վերևից», բայց նաև ենթադրում է նորոգում։ Հիսուսի խոսքերը նշանակում են ծնվել վերևից, ծնվել նորից, վերածնվել։ Անկախ նրանից, թե ինչպես ենք մենք դա մեկնաբանում կամ արտահայտում, Հիսուսը մեզանից պահանջում է նոր սկիզբ մեր կյանքի համար։
Մեծ պահքի այս ողջ ընթացքում մենք բազմաթիվ փորձությունների ենք ենթարկվել՝ բացահայտելու մեր մասին ճշմարտություններ, որպեսզի 40 օրվա ավարտին մենք իսկապես վերածնված լինենք, այսինքն՝ ծնված լինենք նորից, թարմացած, վերուստ։
Վերածնվելը մեր կյանքի մեկանգամյա իրադարձությամբ չի սահմանափակվում։ Նիկոդեմոսը դառնում է Հիսուսին և ասում. «Ինչպե՞ս կարող է սա լինել։ Ինչպե՞ս կարող է մարդը, երբ արդեն ծեր է, երկրորդ անգամ մտնել իր մոր արգանդը և նորից ծնվել»։
Հիսուսն ասում է. «Եթե մեկը չծնվի ջրից և Հոգուց, չի կարող մտնել Աստծու արքայությունը»։ Ջրից և Հոգուց ծնվել ասելով՝ Հիսուսը նկատի ունի մկրտությունը։ Այս նոր ծնունդը մեր նոր մորից՝ Սուրբ Եկեղեցուց է։ Սուրբ ավազանը այդ մոր՝ Եկեղեցու արգանդն է։
Մկրտության խորհրդից անդին՝ մեր ողջ կյանքի ընթացքում, այն ժամանակահատվածում, որ Աստված շնորհում է մեզ, մենք բազմաթիվ հնարավորություններ ենք ստանում վերագտնելու մեր զգայարաններն ու մեր էությունը։ Անկասկած, Մեծ պահքի այս ճանապարհը հենց այդպիսի փորձառություն է, որտեղ մենք մի կողմ ենք դնում մեր «ես»-ը, հետաձգում ենք մեր բազմաթիվ ցանկությունները, որպեսզի կարողանանք հասկանալ ինքներս մեզ և մեր ներքին հոգևոր էությունը՝ ապրելով նոր ծնունդ։ Քրիստոնյան հնարավորություն ունի ծնվելու կրկին ու կրկին։ Մկրտությունը Քրիստոսով նոր կյանքի մուտքն է, բայց այն չի ավարտվում ջրի չորանալուն պես։ Իրականում՝ այն նոր է սկսվում։ Քրիստոնյան կոչված է գտնելու այդ նորությունը։ Վերստին ծնվելը իսկապես վերևից եկող հայտնություն է։ Սա հնարավորություն է նորովի ծնվելու մի կյանքի, որը լի է սիրով և ըմբռնումով՝ ոչ միայն մեր, այլև մեր շրջապատի մարդկանց, մեր միջավայրի և, անշուշտ, ամբողջ աշխարհի հանդեպ։
Քրիստոնյան հրավիրված է Քրիստոսով նոր կյանքի։ Այդ քրիստոնեական ուղին երկար է ու գեղեցիկ, սակայն հաճախ կյանքի դժվարությունները ստիպում են մեզ շեղվել այդ ճանապարհից։ Մեծ պահքի ընթացքում մենք կանգ ենք առնում, նկատում մեր շեղումը և հնարավորություն ստանում վերադառնալու այդ ուղու վրա։ Մեծ պահքը կորցրածը վերականգնելու մասին է, և այս ճանապարհի ավարտին՝ վերջին օրերին, մենք հասկանում ենք, որ վերածննդի փորձառությունը մի բան է, որը մենք պետք է ողջունենք մեր կյանքում։
Կյանքի մարտահրավերները բթացնում են մեր զգայարանները մեր շուրջը գտնվող գեղեցկության հանդեպ։ Մենք պետք է ողջունենք այս փորձառությունը որպես կյանքի վերաստեղծման գործընթացի էական մաս։ «Վերաստեղծում» բառը սկսվում է Աստծու հետ հաղորդությամբ։ Սուրբ Հաղորդությունը յուրաքանչյուր քրիստոնյայի համար վերածննդի նոր փորձառություն է, քանի որ Սուրբ Հաղորդության մեջ մենք քայլում ենք Քրիստոսի հետ, խոսում Քրիստոսի հետ, ճաշակում ենք Քրիստոսին և վայելում Նրան։ Այսինքն՝ մենք վերստին ծնվում ենք մի նոր կյանքի, որը ծնված է վերևից, և տեսնում ենք, որ անկախ նրանից, թե ինչպես ենք այն արտահայտում, յուրաքանչյուրիս համար կա նոր սերունդ և նոր ծնունդ։
Ահա Մեծ պահքի ավարտին հնարավորություն՝ Քրիստոսի հետ նոր կյանք մտնելու։ Սա մի կյանք է, որը սահմանվել է Աստծու կողմից, որը հաստատվել և սրբագործվել է Աստծու կողմից, մի կյանք, որը պահանջվել է Աստծու կողմից։ Մենք քայլում ենք Քրիստոսի հետ։ Պարզապես՝ մենք քայլում ենք սիրո, ներդաշնակության և խաղաղության ուղիով։
Աղոթենք. Առաջնորդիր մեզ, Տե՛ր մեր Աստված, և սովորեցրու մեզ քայլել Քո արդարության ուղիներով։ Պահպանի՛ր մեր կյանքը խաղաղության մեջ և մեր ընթացքը՝ Քո աչքին հաճելի։ Առաջնորդիր մեզ՝ Քո ծառաներիս, մեր երկրային և երկնային ուղու վրա։ Թող մենք մնանք մաքրության ճանապարհին՝ առաջնորդվելով Քո Միածին Որդու՝ մեր Տեր և Փրկիչ Հիսուս Քրիստոսի կողմից, ով մեր փրկության հույսն է, ում հետ Դու օրհնյալ ես, ո՛վ Ամենակալ Հայր, միասին կենարար և ազատարար Սուրբ Հոգու հետ, այժմ և միշտ և հավիտյանս հավիտենից։ Ամեն։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2013/03/George-Baptism-033a.jpg245272Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-19 00:01:392024-03-18 22:35:30Վերածնունդ – Մեծ պահք, օր 37
Տեղին կլիներ Մեծ պահքի այս ուղևորությունը սկսել աշակերտության թեմայով: Ես միտումնավոր թողել եմ այն ուղևորության վերջին, քանի որ, վստահ եմ, Դուք կհամաձայնեք, որ աշակերտությունն այսօր այլ բան է նշանակում Ձեզ համար, քան 35 օր առաջ:
«Աշակերտ» բառը նշանակում է սովորող կամ որևէ մեկին հետևող անձ: Աստվածաշնչում աշակերտներ էին նրանք, ովքեր գտնվում էին Հիսուսի կողքին և սովորում էին Նրանից: Այդ խմբից ոմանք հետագայում դարձան առաքյալներ: «Առաքյալ» նշանակում է ուղարկված: Հիսուսից սովորելուց հետո աշակերտներին պատվիրվեց գնալ աշխարհ՝ ուսուցանելու և քարոզելու:
Քրիստոսի աշակերտ լինելը նշանակում է, որ Դուք սովորում եք Նրա վարդապետությունը: Դուք փառաբանում եք Նրան, քանի որ կիրառել եք Նրա ուսմունքները Ձեր կյանքում, և Ձեր կյանքի որակի բարելավումը ակնհայտ է: Մեծ պահքի այս ուղու սկզբում ես Ձեզ խնդրեցի գույքագրել Ձեր կյանքի բազմաթիվ ասպեկտները. ի՞նչն է անհրաժեշտ ապրելու համար: Ի՞նչն է իսկապես կարևոր Ձեր կյանքում: Գույքագրման միջոցով Դուք կարող եք վերահսկել կարևորության մակարդակները: Դուք կունենաք հենակետ, կկարողանաք նկատել արժեքների և վերաբերմունքի փոփոխությունները:
Այսօր մենք փոխում ենք մոտեցումը: Մենք հասել ենք մի կետի՝ աշակերտության, որտեղ տեսությունից անցնում ենք գործնականի: Մեծ պահքն այլևս բեռ չէ, այլ մի բան, որին անհամբերությամբ եք սպասում՝ որպես փոփոխության, խորհրդածության և աճի ժամանակ: Համարձակվում եմ ասել, որ Դուք հասել եք մի կետի, որտեղ Ձեր հայացքն ու վերաբերմունքը նկատելիորեն փոխվել են: Հավանաբար, դա կանվանեիք հասուն հայացք և ինքնաճանաչում ու ինքնանպատակի ըմբռնում: Ինչպե՞ս ենք մենք գոյատևում: Ինչպե՞ս ենք փոփոխություն մտցնում մեր կյանքում: Իսկ մեր համայնքի՞ կյանքում: Մեր ընտանիքի՞: Եվ նույնիսկ՝ աշխարհի՞: Սրանք այն հարցերն են, որոնք մենք սկսում ենք տալ հիմա: Մենք ունենք հավատքի ավելի հասուն ըմբռնում. ավելի քիչ «ես, ես» և ավելի շատ՝ «ի՞նչ կարող եմ անել ուրիշներին օգնելու համար»: «Ինչպե՞ս կարող է իմ զոհաբերությունը ազդել կյանքի մեծ պատկերի վրա»: «Ինչպե՞ս կարող եմ իմ ներդրումն ունենալ այն մեծ հավաքածուի մեջ, որը մենք կոչում ենք կյանք»: Այս ըմբռնման և հասունացման գործընթացում աշակերտությունն այժմ այլ իմաստ ունի, քանի որ խնդիրը միայն Հիսուսին հետևելը չէ: Խնդիրը նույնիսկ Նրա ասածները սովորելը չէ: Խնդիրը իրականում դառնալն է, այդ հավատքով ապրելը, այն անձը և ժողովուրդը դառնալը, որ Աստված ցանկանում է տեսնել մեզանում:
Այն պատգամը, որ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը բերեց մեզ 2000 տարի առաջ, պարզ էր՝ Աստված հասանելի է, Աստված այստեղ է: Եվ կարևոր չէ, թե ով եք Դուք: Կարևոր չէ, թե որ սոցիալական խավից եք սերում: Կարևոր չէ, թե ինչ է պարունակել Ձեր անցյալը: Այլևս արդարացումներ չկան: Աստված հայտնվել է, և այդ հայտնության մեջ Նա այժմ հասանելի է: Մենք չենք կարող շոշափել Նրան, բայց կարող ենք հասկանալ Նրան նոր լույսի ներքո: Մենք հասկանում ենք Նրան որպես մաքուր սեր՝ մի բան, որ հպվում է մեզ, և մի բան, որով մենք հպվում ենք ուրիշներին: Սա զոհաբերության, հավատքի, հույսի և սիրո պատգամն է: Ամենակարևորը՝ սա ամբողջական պատգամ է, որ Քրիստոսի աշակերտ լինելն այսօր մեզ համար այլ բան է նշանակում, քանի որ մենք Քրիստոսին մոտենում ենք ամբողջականությամբ: Մենք միայն Նրա պատգամի վրա չենք կենտրոնանում, մենք միայն Քրիստոսի անձին չենք նայում, այլ հավաքականորեն՝ անձը, պատգամը, զոհաբերությունը, տալը, Աստվածային բնույթը՝ ամեն ինչ այստեղ է մեզ համար: Այսպիսով, որպես Քրիստոսի աշակերտներ՝ Դուք օգտագործում եք Ձեր բոլոր զգայարանները:
Մենք լսում ենք Նրա պատգամը: Մենք կարդում ենք պատգամը մեր աչքերով, բայց նաև վկայում ենք այն պատգամի մասին, որը մեր շուրջն է: Մենք տեսնում ենք օվկիանոսի ալիքները, լեռները, գեղեցիկ ծաղիկները և մեր երեխաների ժպիտը: Մենք օգտագործում ենք մեր հոտառությունը՝ Նրա արարչագործության բույրը, Աստծո հրաշքի գեղեցիկ բուրմունքները զգալու համար: Մենք դիմում ենք մեր շոշափելիքի զգայարանին: Մենք ձեռք ենք մեկնում այն մարդկանց, ովքեր գրկախառնության, օգնության կարիք ունեն: Մենք նաև հայտնաբերում ենք, որ այն ձեռքերի հետ, որոնք մեկնված են մեզ, կան մարմիններ, որոնք սպասում են գրկախառնության, համբույրի, սպասում են այդ սերը ամբողջությամբ արտահայտելուն: Վերջապես, մենք դիմում ենք մեր համի զգայարանին Սուրբ Հաղորդության մեջ: Դա այն վերջնական ճանաչումն է, որ մենք աշակերտներ ենք, ինչպես մեր հայրերն են սովորեցնում մեզ՝ եկեք և ճաշակեք Տիրոջը, քանզի Տերը իսկապես քաղցր է:
Մենք Քրիստոսի աշակերտներն ենք: Մենք սովորել ենք սերը: Մենք այժմ ապրում ենք սիրով: Մենք պետք է կիսվենք այդ սիրով: «Դրանով կիմանան, որ իմ աշակերտներն եք», - ասում է մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը, - «եթե սիրեք միմյանց»:
Այսօրվա աղոթքը հիմնված է նեոօրթոդոքս աստվածաբան Դիտրիխ Բոնհյոֆերի՝ աշակերտության մասին մտքի վրա.
Թանկարժեք շնորհը ավետարանն է, որը պետք է փնտրել կրկին ու կրկին, այն պարգևը, որը պետք է խնդրել, այն դուռը, որը մարդ պետք է թակի: Այդպիսի շնորհը թանկ է, որովհետև այն կանչում է մեզ հետևելու, և այն շնորհ է, որովհետև կանչում է հետևելու Հիսուս Քրիստոսին: Այն թանկ է, որովհետև մարդուց պահանջում է իր կյանքը, և այն շնորհ է, որովհետև մարդուն տալիս է միակ ճշմարիտ կյանքը: Այն թանկ է, որովհետև դատապարտում է մեղքը, և շնորհ է, որովհետև արդարացնում է մեղավորին: Ամենակարևորը՝ այն թանկ է, որովհետև Աստծո համար արժեցավ Իր Որդու կյանքը. «Դուք գնված եք գնով», և այն, ինչ Աստծո համար շատ է արժեցել, չի կարող էժան լինել մեզ համար: Ամենից առաջ, դա շնորհ է, որովհետև Աստված Իր Որդուն չափազանց թանկ չհամարեց մեր կյանքի համար վճարելու համար, այլ մատնեց Նրան մեզ համար: Թանկարժեք շնորհը Աստծո մարմնացումն է:
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/03/P1011889-scaled.jpg19202560Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-18 00:01:162024-03-17 16:13:55Աշակերտություն – Մեծ պահքի 36-րդ օր
Այսօրվա մեծ պահքի խորհրդածությունը յուրօրինակ հանելուկ է։ Այն սկսվում է շատ պարզ հարցադրմամբ. ինչպե՞ս կարող եք Դուք պատրաստ լինել Հիսուս Քրիստոսի երկրորդ գալստյանը։ Խորանալով՝ մենք բացահայտում ենք եզակի պատգամ և հստակ քայլեր, որոնք անհրաժեշտ են աղետալի իրադարձությանը նախապատրաստվելու համար։ Հուշում. այս հրահանգները, սակայն, ավելի շատ վերաբերում են այսօրվան, քան վաղվան։ Մեծ պահքի այս վերջին կիրակին Հայ Եկեղեցում կոչվում է Գալստյան կիրակի։ Նիկիական հավատո հանգանակում, որն ամեն կիրակի արտասանում եք Սուրբ Պատարագի ժամանակ, Դուք դավանում եք Երկրորդ գալուստը։ Դուք ասում եք, որ Հիսուսը վերադառնալու է դատելու ողջերին և մեռելներին։ Սուրբ Գրքում կան հղումներ «ժամանակների նշանների» մասին։ Մասնավորապես, երկրաշարժերը, սովը և պատերազմները նշվում են որպես վախճանի գալուստին նախորդող իրադարձություններ։ Ցավոք, հետաքրքրասիրությունը հաճախ հաղթում է Ձեզ, և փոխանակ պատրաստվելու այդ վերջին օրերին, Դուք տարվում եք որտեղ, երբ և ինչպես հարցերով։
Մեր Տեր Հիսուսը պատվիրում է, որ ոչ ոք չգիտի այդ հարցերի պատասխանը՝ ոչ երկնքի հրեշտակները, ոչ էլ անգամ Որդին, այլ միայն Հայրը։ Սակայն հետաքրքրասիրությունը մեծ ուժ ունի։ Հայտնության գիրքը հաճախ է ուսումնասիրվում այդ ծարավը հագեցնելու համար։ Հայտնությունը մարգարեությունների գիրք է, և քչերը կարող են հասկանալ մարգարեությունը, քանի որ հաճախ պատգամը խեղաթյուրվում է ենթադրություններով։ Եկեղեցին նույնիսկ չի նախատեսում այս գրքի ընթերցումը (այն շաբաթական ընթերցումների ցանկում չէ), այնուամենայնիվ, մարդիկ կարդում են այն և սեփական մեկնաբանություններ տալիս։ Նրանք մատնանշում են փոթորիկները, սովը և պատերազմները որպես ժամանակների նշաններ և ենթադրում, որ վերջին ժամանակները եկել են։ Հիսուսը զգուշացրել է մարգարեությունների նման սխալ մեկնաբանությունից։ Իրականում, պատմության համառոտ ընթերցումը ցույց է տալիս, որ յուրաքանչյուր ժամանակաշրջան ունեցել է իր փոթորիկները, սովը և պատերազմները։
Այդ դեպքում ի՞նչ պետք է անեք Դուք։ Ինչպե՞ս պատրաստվեք երկրորդ գալստյանը։ Ո՞րն է Եկեղեցու պատգամը պատրաստվածության վերաբերյալ։
Այս օրվա Ավետարանի ընթերցումը պատասխանն ունի։ Փոխանակ դիմելու մարգարեությունների գրքին, Եկեղեցին դիմում է ավելի մեծ բանի՝ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի խոսքերին։ Այս օրվա Ավետարանի ընթերցումը Սուրբ Մատթեոսի Ավետարանի 22-րդ գլխից է։ Պատմությունը սկսվում է նրանով, որ փարիսեցիները մոտենում են Հիսուսին՝ փորձելով նրան խաբել մի հարցով, թե որն է «ամենամեծ» պատվիրանը։ Մտածելով, որ Հիսուսը կարող է ընտրել մեկը, նրանք հնարավորություն կունենան ցույց տալու նրա սխալը։ Հիսուսը պատասխանում է. «Ամենամեծ պատվիրանն այն է, որ սիրես Տիրոջը՝ քո Աստծուն, քո ողջ սրտով, մտքով և հոգով, իսկ երկրորդ պատվիրանն այն է, որ սիրես մերձավորիդ քեզ պես»։ Հիսուսն ասում է, որ այս երկու պատվիրանների վրա են հիմնված մնացած բոլոր օրենքներն ու մարգարեությունները։ Այլ կերպ ասած, Աստծո հանդեպ սերը և մերձավորի հանդեպ սերը գերակայում են բոլոր մյուս պատվիրաններին։
Քանի որ այս հատվածը նախատեսված է որպես Գալստյան կիրակվա ընթերցում, այն հասկացվում է որպես Քրիստոսի երկրորդ գալստյանը պատրաստվելու հրահանգ։ Հանելուկը լուծված է։ Երկրորդ գալստյանը պատրաստվելու լավագույն միջոցը առաջին գալստյան պատգամն ընդունելն ու այն ապրելն է։ Սիրեք Տիրոջը՝ Ձեր Աստծուն, և Ձեր մերձավորին Ձեր ողջ մտքով, մարմնով, հոգով և սրտով։
Մեծ պահքի այս ճանապարհին Դուք խորհրդածել եք տարբեր ուժերի մասին, որոնք ազդում են Ձեզ վրա։ Դուք ընդունել եք հասկացություններ և գաղափարներ, որոնք բարելավում են Ձեր անձը և կյանքը վերադարձնում պարզության։ Պատասխանելով այն հարցին, թե ի՞նչն է էական Ձեր գոյատևման համար։ Ի՞նչն է իսկապես անհրաժեշտ այն երջանկության համար, որը գալիս է ոչ թե դրսից, այլ ներսից։
Այսօրվա պատգամը, այսօրվա հրահանգը հենց դրա կենտրոնում է։ Այն Ձեզ ավելի է մոտեցնում կյանքի էությունը հասկանալուն։ Երբ Դուք սիրում եք Տիրոջը՝ Ձեր Աստծուն, Ձեր ողջ սրտով, մտքով և հոգով, այսինքն՝ ամեն ինչով, ինչ ունեք, Դուք չեք կարող չսիրել Ձեր մերձավորին, չեք կարող չսիրել ինքներդ Ձեզ, չեք կարող ձեռք չմեկնել կարիքավորներին՝ լինեն նրանք ընկերներ, ընտանիքի անդամներ, անծանոթներ կամ նույնիսկ նրանք, ովքեր Ձեզ չար են կամենում։ Այլ կերպ ասած, Դուք բարձրանում եք Ձեր մարդկայնության մեջ և նայում այլ տեսանկյունից՝ Աստծո հայացքով, գիտակցելով, որ Ձեր շրջապատի բոլոր մարդիկ իսկապես հարազատ են Ձեզ։ Նրանք Ձեր եղբայրներն են, քույրերը, հայրերը, մայրերը, Ձեր երեխաները։ Այս իմաստով Դուք միանում եք Մեծ Կամքին, տիեզերքի Մեծ Կամքին, Աստծո Կամքին, Ով ժամանակների սկզբից Իր Սիրո՝ Իր անսահման սիրո շնորհիվ կամեցավ այս գոյությունը։
Այսօր Դուք ստանում եք այս եզակի հեռանկարը։ Սիրել Տիրոջը՝ Ձեր Աստծուն, Ձեր ողջ սրտով, մտքով և հոգով, նշանակում է պատրաստ լինել ոչ թե ապագա ինչ-որ օրվա, այլ այսօրվա համար։ Քրիստոնյան կոչված է միշտ պատրաստ լինել՝ միշտ սիրելով։ Դա Աստծո ճանապարհն է։ Նա միշտ սիրում է։
Երկրորդ գալստյանը պատրաստվելու լավագույն միջոցը Առաջին գալստյան ուսմունքը գործնականում կիրառելն է։
Այսօրվա աղոթքը մեզ է հասնում Մատթեոսի Ավետարանի 25-րդ գլխից։ Սա վերջին օրվա աղոթքն է։ Այն մեզ է ներկայացվում մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի կողմից որպես առակ։
«Երբ Մարդու Որդին գա իր փառքով, և բոլոր հրեշտակները նրա հետ, այն ժամանակ նա կնստի իր փառքի աթոռին։ Նրա առաջ կհավաքվեն բոլոր ազգերը, և նա կզատի մարդկանց մեկը մյուսից, ինչպես հովիվն է զատում ոչխարները այծերից։ Եվ ոչխարներին կդնի իր աջ կողմում, իսկ այծերին՝ ձախ։ Այն ժամանակ Թագավորը կասի իր աջ կողմում գտնվողներին. «Եկե՛ք, իմ Հոր օրհնյալնե՛ր, ժառանգե՛ք աշխարհի սկզբից ձեզ համար պատրաստված թագավորությունը։ Քանզի քաղցած էի, և ինձ կերակրեցիք, ծարավ էի, և ինձ խմեցրիք, օտար էի, և ինձ հյուրընկալեցիք, մերկ էի, և ինձ հագցրիք, հիվանդ էի, և ինձ այցելեցիք, բանտում էի, և ինձ մոտ եկաք»։ Այն ժամանակ արդարները կպատասխանեն նրան՝ ասելով. «Տե՛ր, ե՞րբ տեսանք քեզ քաղցած և կերակրեցինք, կամ ծարավ և խմեցրինք։ Եվ ե՞րբ տեսանք քեզ օտար և հյուրընկալեցինք, կամ մերկ և հագցրինք։ Եվ ե՞րբ տեսանք քեզ հիվանդ կամ բանտում և այցելեցինք»։ Եվ Թագավորը կպատասխանի նրանց. «Ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, քանի որ արեցիք սա իմ այս փոքր եղբայրներից մեկին, ինձ արեցիք»։
«Այն ժամանակ նա կասի իր ձախ կողմում գտնվողներին. «Հեռացե՛ք ինձանից, անիծյալնե՛ր, դեպի հավիտենական կրակը, որ պատրաստված է սատանայի և նրա հրեշտակների համար։ Քանզի քաղցած էի, և ինձ չկերակրեցիք, ծարավ էի, և ինձ չխմեցրիք, օտար էի, և ինձ չհյուրընկալեցիք, մերկ էի, և ինձ չհագցրիք, հիվանդ էի և բանտում, և ինձ չայցելեցիք»։ Այն ժամանակ նրանք էլ կպատասխանեն՝ ասելով. «Տե՛ր, ե՞րբ տեսանք քեզ քաղցած կամ ծարավ, կամ օտար, կամ մերկ, կամ հիվանդ, կամ բանտում, և չծառայեցինք քեզ»։ Այն ժամանակ նա կպատասխանի նրանց՝ ասելով. «Ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, քանի որ չարեցիք սա այս փոքրերից մեկին, ինձ էլ չարեցիք»։ Եվ նրանք կգնան հավիտենական պատժի, իսկ արդարները՝ հավիտենական կյանքի»։
Շապիկի լուսանկար՝ Լունա և Գրեգորի Բեյլերյան, 2023 թ.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/03/DSC02546.jpg6671000Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-17 00:01:452024-03-16 20:46:03Վերջին օրեր. Մեծ պահքի 35-րդ օր
Մեծ պահքի այս վերջին շաբաթ օրը Հայոց եկեղեցին հիշատակում է Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի (մոտ 290 թ.) մուտքը «Խոր Վիրապ»։ Խոր Վիրապը աքսորի և պատժի վայր էր, որտեղ Սուրբ Գրիգորը դատապարտվել էր Հայաստանում քրիստոնեական ավետարանը տարածելու ծանր հանցանքի համար։ Տասներեք երկար տարիներ նա մնաց այդ ստորգետնյա բանտում՝ սնվելով և խնամվելով քրիստոնյա դարձած մի հավատարիմ երիտասարդ աղջկա աղոթքներով ու սիրով։ Նա գտավ ուժը՝ այն ուժը, որը գալիս է ներսից՝ մարտահրավեր նետելու համակարգին և հավատարիմ մնալու քրիստոնեության հիմքում ընկած սկզբունքներին ու հավատալիքներին։ Մինչդեռ Քրիստոսի պատգամը տնկվել էր և այժմ ծաղկում էր այդ երիտասարդ աղջկա սրտում։ Ե՛վ Սուրբ Գրիգորը, և՛ այդ երիտասարդ աղջիկը՝ Խոսրովիդուխտը, ցուցաբերեցին այնպիսի ամրություն և ներքին ուժ, որն այսօր մենք հիշում ենք։
Հաճախ մենք հայտնվում ենք մեր հավատքի համար փորձությունների առջև, և միակ պատասխանը, որ ունենք՝ միակ ճանապարհը, որով կարող ենք պատասխանել, ներքին ուժն է։ Անցյալ շաբաթը սկսեցինք դատավորի մասին առակի մեր դիտարկումով։ Մինչ մենք հասկանում էինք կյանքում աղոթքի անհրաժեշտությունը, նաև հասկացանք, որ աղոթքը նշանակում է հրաժարվել անձից և կորցնել ես-ը։ Ես-ը զիջում է Աստծո մեծագույն ծրագրերին։ Մենք նաև մարտահրավեր նետեցինք ինքներս մեզ՝ իսկապես տեսնելու, թե որտեղ է թաքնված մեր ներքին ուժը։ Այն հայտնաբերելուց հետո մենք օգտագործում ենք այդ ուժը՝ մեզ առաջ մղելու և համոզվելու, որ մեր հավատքի սկզբունքները չեն սասանվում։
Սուրբ Գրիգորի Խոր վիրապ մուտք գործելու հիշատակումը պետք է հիշեցնի մեզ մեր կյանքի բազմաթիվ «փոսերի»՝ բանտերի և զնդանների մասին։ Հեշտ է մեղադրել ուրիշներին այդ անկումների համար, սակայն մենք չպետք է անտեսենք մեր դերը այդ բանտերից ոմանք ստեղծելու գործում։ Այո՛, նույնիսկ Սուրբ Գրիգորը կարող էր այլ կերպ վարվել, բայց նա չարեց դա, և հետևաբար, նա նույնպես պատասխանատու է իր դատապարտման համար։ Որքան էլ ազնիվ լինեն մեր գործողությունների դրդապատճառները, մենք մասն ենք կազմում մի հավասարման, որը հավասարման նշանի մյուս կողմում ունի իր պարգևները կամ հետևանքները։
Հավատքի մեջ հասունանալիս մենք հասկանում ենք, որ մեր կայացրած յուրաքանչյուր որոշում ունի լուրջ հետևանքներ։ Ճիշտ ինչպես Սուրբ Գրիգորի դեպքում էր, եթե մենք հավատարիմ մնանք մեր կյանքը առաջնորդող սկզբունքներին, կարող ենք բախվել մեր կյանքի «փոսերին», այսինքն՝ պատիժներին, որոնք պետք է հաղթահարել և դիմանալ։
Այսօր այստեղ նստած՝ Սուրբ Գրիգորից ավելի քան 1700 տարի հեռու, մենք ունենք առանձնահատուկ տեսանկյուն։ Մենք գիտենք պատմությունը և, հետևաբար, ունենք հեռատեսության առավելությունը։ Մենք գիտենք, որ Սուրբ Գրիգորը պատժվել է Վիրապում, բայց նաև գիտենք պատմությունը, որ նա ազատ է արձակվել, և արդյունքում տեղի է ունեցել Հայաստանի քրիստոնեացումը, ինչը դարձրեց այն աշխարհի առաջին քրիստոնյա ազգը։ Սուրբ Գրիգորի մահվան դատավճռի գործողություններից մի ժողովրդի հնարավորություն տրվեց ապրելու։
Սա կոչվում է հեռատեսություն։ Սա պատմության մի կետում կանգնելու և մյուսը տեսնելու կարողությունն է։ Մենք կանգնած ենք Ավագ Ուրբաթ օրը՝ հեռատեսությամբ նայելով Խաչին և տեսնում ենք Հարությունը։ Այդպես էլ Սուրբ Գրիգորի չարչարանքներից ծնվեց մի ազգի հարությունը։
Իրոք, հեռատեսությունը շատ հատուկ պարգև է, որ տրված է մեզ՝ որպես քրիստոնյաների, քանի որ մենք տեսնում ենք խաչելությունները այն ոսպնյակի միջով, որը բացահայտում է հարությունը։ Մենք տեսնում ենք Զատկի դատարկ գերեզմանը՝ Ավագ Ուրբաթ օրը Գողգոթայի խաչի մոտ կանգնած։ Երբեմն կյանքի փոսերը շատ, շատ խորն են։ Իրականում «Խոր վիրապ» բառը հենց դա է նշանակում՝ խորը փոս։ Մենք պայքարում ենք մեր դժվարությունները հաղթահարելու համար։ Մենք փնտրում ենք վերևից եկող լույսի մի շող՝ մի փոքր լույս, որը մեզ հույսի մեջ կպահի փոսից դուրս գալու համար։ Մենք դիմում ենք հեռատեսությանը՝ տեսնելու մեր ճանապարհին եկող լույսի ճառագայթները։
Բայց կա մի խոստում։ Մի՛ հուսահատվեք։ Սա մի խոստում է, որ տրված է մեզ Նրա կողմից, ով չի ստում։ Այն երաշխավորված է Նրա կողմից, ով եղել է Խաչի վրա և պարգևել է Դատարկ Գերեզմանը։ Մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսն ասում է. «Քաջալերվե՛ք, հաղթանակն Իմն է, Ես հաղթեցի աշխարհին»։
Այդ բանտախցում Սուրբ Գրիգորն ուներ նույն պատգամը, որ առաջնորդում էր Նրան և տալիս հեռատեսության ոսպնյակը։ «Հաղթանակն Իմն է», ասում է Տերը, և նա նույնպես գիտեր, որ իր հաղթանակը հավերժական է։ Ունենալով երիտասարդ օրիորդի աջակցությունը, ունենալով նրա աղոթքները, ունենալով ներքին ուժը և Աստծո օրհնությունը իր աշխատանքի վրա՝ նա չէր կարող ձախողվել։
Մտածեք այն օրհնությունների մասին, որ ունեք Ձեր կյանքում։ Մտածեք ընկերների, հոգևորականների և նրանց մասին, ովքեր աղոթում են Ձեզ համար։ Մտածեք այն պսակադրության և ձեռնադրության մասին, որ Աստված շնորհեց Ձեզ, որպեսզի չձախողվեք։ Գտեք Ձեր ներսում այն ուժը, որը թույլ կտա նայել հեռուն, տեսնել Ձեր առջև եղած խաչելությունից այն կողմ և գտնել սպասվող հարությունը։
Հեռատեսության այս զգացումն էր, որ ողջ պահեց Սուրբ Գրիգորին։
Մեծ պահքի մեր ուղևորության հինգերորդ շաբաթվա ավարտին մենք աղոթում ենք մի աղոթք, որը մեզ է թողել Հայոց եկեղեցու հայրը՝ Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչը. Օրհնյալ է Քո սերը մարդկության հանդեպ, իմ Տեր և Փրկիչ Հիսուս Քրիստոս։ Փրկիր ինձ իմ թշնամիներից, քանզի նրանք առյուծի պես մռնչում ու գոռում են՝ ձգտելով կուլ տալ ինձ։ Այժմ, իմ Տեր, լուսավորիր Քո լույսով և կործանիր նրանց զորությունը։ Թող նրանք երկնչեն Քեզանից և կտրվեն Քո երեսի լույսից, քանզի նրանք չեն կարող կանգնել Քո ներկայության մեջ, Տե՛ր, ոչ էլ նրանց ներկայության մեջ, ովքեր սիրում են Քեզ։
Ով կանչում է Քեզ և տեսնում Քո Խաչի նշանի զորությունը, Տե՛ր, և դողում ու հեռանում է դրանից, Տե՛ր, փրկիր և պահպանիր ինձ, քանզի ես իմ հույսը Քեզ վրա եմ դրել։ Ազատիր ինձ իմ նեղություններից, որպեսզի չարը չմատնի ինձ մոռացության, քանզի նա իր նենգ ճանապարհներով պատերազմում է ինձ դեմ։ Ողորմիր ինձ, Աստվա՛ծ, Ով իշխանություն ունես ամեն ինչի վրա, և իմ մեղավոր հոգուն շնորհիր արցունքների պարգևը, որպեսզի կարողանամ լվանալ իմ բազմաթիվ մեղքերը։
Բարձրյալ Աստված, միակ անմեղ, շնորհիր ինձ՝ մեղավորիս, Քո առատ գթությունը։ Փրկիր ինձ՝ այս չարագործիս, Քո ողորմության շնորհով ընդունիր ինձ դրախտ՝ կատարյալ արդարների հետ։ Ընդունիր Քո այս մեղավոր ծառայի աղոթքները Քեզ հաճելի սրբերի բարեխոսությամբ, Հիսուս Քրիստոս՝ մեր Տեր։ Փառք Քեզ Հոր և Սուրբ Հոգու հետ, հավիտյանս հավիտենից։ Ամեն։
Լուսանկարը՝ Խոր Վիրապի եկեղեցին, 2009 թ., հայր Վազգեն Մովսեսյան
https://epostle.net/wp-content/uploads/2013/03/DSC04290.jpg12001600Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-16 00:01:452024-03-08 18:01:14Հեռատեսություն – Մեծ պահքի օր 34
Մեծ պահքի հինգերորդ շաբաթը եզրափակում ենք ապագայի հանդեպ տագնապի, անհանգստության և մտահոգության մասին խորհրդածությամբ։ Անշուշտ, անհանգստությունը ծագում է, երբ բախվում ենք անորոշության։ Ավելին, գալիք կիրակին Գալստյան կիրակին է, երբ խորհում ենք Տիրոջ երկրորդ գալստյան մասին, ինչն իր հերթին ծնում է նոր տագնապներ ու վաղվա օրվա նոր մտահոգություններ։
Հիսուս մեզ զգուշացնում է չանհանգստանալ։ Նա ուղղակիորեն դեմ է արտահայտվում անհանգստությանը և վաղվա օրվա մասին մտահոգվելուն։ Անհանգստությունը և այն առաջացնող վախը հավատքի հակապատկերն են։ Եթե հավատք ունենք, ուրեմն վստահություն ունենք։ Եթե վստահություն ունենք, ապա նվազեցնում ենք անհանգստության զորությունը և լիովին հանձնվում Աստծուն, որպեսզի մեր կյանքում կատարվի «Քո կամքը»։ Իհարկե, սա ասելն ավելի հեշտ է, քան անելը։
Եկեք ուղղակիորեն նայենք այն պատվիրանին, որը մեզ տվել է մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը։ Սրա մեջ է հավատքի վերաբերյալ մեր ստացած մեծագույն դասը։ Այն մեզ է հասնում Լեռան քարոզից՝ Սուրբ Մատթեոսի Ավետարանից, որտեղ Հիսուսն ասում է.
«Ձեզ համար երկրի վրա գանձեր մի՛ դիզեք, որտեղ ցեցն ու ժանգը ոչնչացնում են, և որտեղ գողերը պատը ծակում ու գողանում են։ Այլ ձեզ համար երկնքում գանձեր դիզե՛ք, որտեղ ոչ ցեցը, ոչ էլ ժանգը չեն ոչնչացնում, և որտեղ գողերը պատը չեն ծակում ու չեն գողանում։ Որովհետև որտեղ որ ձեր գանձն է, այնտեղ էլ կլինի ձեր սիրտը...»
«Դրա համար ձեզ ասում եմ՝ մի՛ հոգացեք ձեր կյանքի համար, թե ի՛նչ պիտի ուտեք կամ ի՛նչ պիտի խմեք, կամ ձեր մարմնի համար, թե ի՛նչ պիտի հագնեք։ Մի՞թե կյանքը կերակուրից ավելի չէ, և մարմինը՝ հագուստից։ Նայե՛ք երկնքի թռչուններին. նրանք ո՛չ ցանում են, ո՛չ հնձում, ո՛չ էլ շտեմարաններում հավաքում, և ձեր երկնավոր Հայրը կերակրում է նրանց։ Մի՞թե դուք նրանցից ավելի արժեքավոր չեք։ Ձեզանից ո՞վ կարող է իր հոգսերով իր կյանքին թեկուզ մեկ ժամ ավելացնել»։
«Եվ հագուստի համար ինչո՞ւ եք հոգում։ Տե՛ս, թե ինչպես են աճում դաշտի շուշանները. ո՛չ աշխատում են, ո՛չ էլ մանում։ Բայց ասում եմ ձեզ, որ Սողոմոնն անգամ իր ամբողջ փառքի մեջ նրանցից մեկի պես չհագնվեց։ Եթե Աստված դաշտի խոտը, որ այսօր կա, իսկ վաղը կրակը կնետվի, այսպե՛ս է հագցնում, որքա՜ն ավելի՝ ձեզ, թերահավատնե՛ր։ Մի՛ հոգացեք, ուրեմն, և մի՛ ասեք՝ ի՞նչ պիտի ուտենք, կամ ի՞նչ պիտի խմենք, կամ ի՞նչ պիտի հագնենք։ Հեթանոսներն են այդ ամենը փնտրում, և ձեր երկնավոր Հայրը գիտի, որ այդ ամենը ձեզ պետք է։ Նախ փնտրե՛ք Աստծու արքայությունը և նրա արդարությունը, և այդ ամենը կտրվի ձեզ։ Ուրեմն մի՛ հոգացեք վաղվա օրվա համար, որովհետև վաղվա օրը հոգ կտանի իր մասին. բավական է օրվա չարիքը»։
Մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը պարզորոշ բացատրում է, որ Աստծուն վստահելը նշանակում է լիովին հանձնվել Նրա կամքին։ Նշանակում է թույլ տալ Նրան լինել Աստված։ Նշանակում է վայելել այն կյանքը, որը Նա տալիս է մեզ, թռչել թռչունների հետ և հագնվել դաշտի շուշանների պես։ Վայելե՛ք այն ամենը, ինչ Աստված տվել է մեզ։ Սա պահանջում է Նրա հանդեպ ունենալ լիակատար և ամբողջական հավատք՝ թույլ տալով Նրան լինել Հայր։ Հիշե՛ք, Հին ուխտում Աստված ճանաչվում էր որպես Տեր, բայց Հիսուսը հաստատեց մի նոր հարաբերություն, որը նման չէր որևէ այլ բանի, որպեսզի մենք համարձակվենք Աստծուն կոչել «Հայր»։ Հայր մեր, որ երկինս ես... Եթե հավատում ենք, որ Նա մեր Հայրն է, ապա որպես երկնավոր Հայր՝ Նա հոգ է տանում տիեզերքի յուրաքանչյուր մասնիկի և ասպեկտի մասին։
Անշուշտ, մենք միշտ էլ ունենալու ենք վաղվա օրվա հանդեպ վախեր ու մտավախություններ, բայց պետք է նվազեցնենք դրանք, և դրա միակ միջոցը, միակ դեղամիջոցը հավատքն է։ Մեր հավատքն ամրապնդելու, Նրա տված օրինակներին իսկապես նայելու համար եկե՛ք փնտրենք բոլոր այն օրինակները, որոնք պարզորոշ մեր շուրջն են։ Երկնքի թռչունների և դաշտի շուշանների կողքին մեր երեխաների պարզ ժպիտներն են, մեր սիրելիների ջերմ գրկախառնությունները, լեռների հուժկու նշանները, ալիքների բախումը, լուսինն ու աստղերը. դրանցից յուրաքանչյուրը մեզ ասում է, ինչպես Ալբերտ Այնշտայնն է ասում. «Աստված տիեզերքի հետ զառ չի խաղում»։ Կյանքը պատահականորեն չի առաջացել։ Մենք այստեղ պատահաբար չենք։ Աստված սիրում է մեզ և հոգ է տանում մեր մասին։
Նվազեցրե՛ք ձեր անհանգստությունը, վերացրե՛ք ձեր վախերը և վստահե՛ք Աստծուն։
Այսօր եզրափակում ենք ռուս գրող Ալեքսանդր Սոլժենիցինի աղոթքով.
Որքա՜ն հեշտ է ինձ ապրել Քեզ հետ, Տե՛ր։ Որքա՜ն հեշտ է ինձ հավատալ Քեզ։ Երբ մտքերս խռովված են և բանականությունս դավաճանում է, երբ ամենախելացի մարդիկ ավելի հեռուն չեն տեսնում, քան այս երեկոն, և չգիտեն, թե վաղը ի՞նչ պետք է արվի՝
Դու ինձ պարգևում ես հստակ վստահություն, որ Դու կաս, և որ Դու հոգ կտանես, որ բարության բոլոր ուղիները չփակվեն։ Երկրային փառքի գագաթին ես նայում եմ զարմանքով այն ուղուն, անհույսության միջով՝ դեպի այն կետը, որտեղից անգամ ես կարողացա փոխանցել մարդկանց Քեզանից եկող լույսի մի արտացոլանք։
Եվ Դու ինձ հնարավորություն կտաս շարունակելու անել այնքան, որքան անհրաժեշտ է։ Իսկ որքանով որ չհասցնեմ՝ դա նշանակում է, որ Դու այդ գործը վստահել ես ուրիշներին։ Ամեն
https://epostle.net/wp-content/uploads/2013/03/HAWI1100.jpg900600Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-15 00:01:252024-03-08 17:57:04Վաղվա հոգսերը. Մեծ պահքի 33-րդ օր
Մեր կյանքը կառուցված է վստահության վրա։ Վստահությունն ու հավատը մեր կյանքին կայունություն են հաղորդում։ Վստահությունն ու հավատը ծնվում են փորձառությունից, այսինքն՝ դրանք հիմնված են մեր անձնական փորձի և անցյալի վրա։ Օրինակ՝ մենք վստահում ենք, որ երբ լուսացույցը մեզ համար կանաչ է վառվում, հանդիպակաց երթևեկության համար այն կարմիր է։ Այս վստահությունը հիմնված է հազարավոր լուսացույցների մոտով անցնելու մեր փորձի վրա, երբ լիակատար վստահությամբ ենք ընթանում, որ հանդիպակաց երթևեկությունը կանգնած է։ Եթե չունենայինք վստահության այս տեսակը, մենք կապրեինք վախի և կասկածի մեջ։ Մենք կկանգնեինք յուրաքանչյուր լուսացույցի մոտ՝ անորոշության մեջ, թե ինչ սպասել։
Եթե մի փոքր ավելի խորը մտածենք լուսացույցի մոտ մեր վարքագծի մասին, կտեսնենք, որ մենք վստահում ենք բազմաթիվ մակարդակներով։ Մենք վստահում ենք սարքավորումներին՝ էլեկտրոնիկային, անջատիչներին և բուն լամպերին։ Մենք նաև վստահում ենք ծրագրավորողներին, ովքեր սահմանել են կարմիր և կանաչ լույսերի ժամանակային անջատիչները։ Մենք կարող ենք վստահաբար ասել, որ հավատում ենք, թե ծրագրավորողը վստահելի անձնավորություն է, այսինքն՝ մեկը, ով մեզ չի խաբի՝ միաժամանակ կանաչ լույս վառելով և՛ մեզ, և՛ հանդիպակաց փողոցի համար։ Մեր վստահությունը ծրագրավորողին (կամ ազդանշանային համակարգը ստեղծողին) դարձնում է մեր վստահությանն արժանի անձ։
Վստահության այս տեսակը մենք սովորում ենք։ Սա փորձի վրա կառուցված վստահություն է։ Հենց այս վստահության վրա ենք մենք կառուցում կյանքի հանդեպ մեր ակնկալիքները։ Եթե մենք չունենանք այս հիմնարար վստահությունը, ապա կմատնվենք քաոսային կենսակերպի։ Կյանքը դառնում է քաոս, այն չունի կարգ ու կանոն կամ ռիթմ։ Այն քաոսային է դառնում, քանի որ մենք չափից ավելի տարված ենք վախով՝ անհայտի և այն վնասի վախով, որ կարող է հետևել։
Հետևաբար, վախն ու քաոսը հաղթահարվում են հավատքով և վստահությամբ։ Մենք սովորում ենք ունենալ հավատք և վստահություն, որոնք իրենց հերթին իմաստ և նշանակություն են հաղորդում մեր կյանքին ու գոյությանը։
Այս շաբաթ մենք մարտահրավեր ենք ստանում՝ նայելու մեր աղոթքի կյանքին նոր տեսանկյունից, այսինքն՝ ոչ միայն որպես Աստծո հետ զրույցի, այլև ինքներս մեզ հետ զրույցի։ Մենք դիմում ենք դեպի ներս՝ գտնելու ուժը դեպի դուրս մղվելու համար՝ այդ սերն ու կարեկցանքը դուրս մղելու համար։ Մենք գտնում ենք դա անելու ուժը, որովհետև վստահում ենք։ Մենք վստահում ենք սիրուն, քանի որ հասկանում ենք, որ այդ սերը Աստված է։
Աստված սեր է։ Անվերապահ սեր։ Եթե մենք սեր ունենք մեր սրտում և եթե մենք սիրում ենք միմյանց, Հիսուսը մեզ ասում է. «Դրանով բոլորը կիմանան, որ դուք իմ աշակերտներն եք, եթե սիրեք միմյանց»։ Մենք քրիստոնյա ենք այն սիրով, որը կիսում և տարածում ենք։
Երբ մեզ համար դժվար է կիսել մեր սերը, դա սովորաբար նշանակում է, որ մենք չենք վստահում։ Մենք չենք հավատում, որ սերը մեզ կվերադարձվի։ Մենք չենք վստահում, որ սերը ցավ չի պատճառի։ Մենք կորցրել ենք սիրո հանդեպ վստահությունը։ Բայց այսօր մենք կանգնած ենք այլ հայացքով և մեր հավատքի ու տիեզերքում մեր տեղի հասուն ըմբռնմամբ. մենք այժմ հասկանում ենք, որ Աստված սեր է։ Եվ այս ըմբռնումը փոխում է ամեն ինչ։
Մենք վստահում ենք Աստծուն, քանի որ Աստված տիեզերքի միակ հաստատունն է։ Նա է՝ «Ես եմ»-ը։ Ոչ թե Նա էր, ոչ թե Նա կլինի, այլ Նա է։ Աստված՝ որպես Հավերժ Ներկա, միակ բանն է, որին կարելի է վստահել։ Նա մեր կյանքի միակ հաստատունն է, որը ցրում է վախը և կարգուկանոն բերում քաոսին։ Որպես այդպիսին՝ Նա՝ այս հաստատունը, թույլ է տալիս մեզ վստահել ինքներս մեզ, այն սիրուն, որը մեր սրտում է։ Աստծուն վստահել նշանակում է վստահել սիրուն։ Հետևաբար, մենք կարող ենք մղել ինքներս մեզ և դեպի դուրս մղել այդ սերը՝ առանց վախի։
Պահքի այս 32-րդ օրը մենք նկատում ենք մեր ճանապարհորդության փոփոխությունը։ Այն, ինչ սկսվեց որպես հավատքի ճանապարհ, այժմ վերածվում է գործողության ուղու։ Դուք ձեր մեջ ունեք գործելու, ձեր գործողություններին վստահելու ուժը, քանի որ դրանք կառուցված են հավատքի վրա, դրանք կառուցված են սիրո վրա, այսինքն՝ դրանք կառուցված են Աստծո հանդեպ ձեր ունեցած վստահության վրա։
Այսօր մենք ունենք պարզ վարժություն՝ սիրել։ Սա գործողության ուղու սկիզբն է։ Սա գործողության առաջին քայլն է։ Սա ճշմարիտ սեր է, որը կարող է ցավեցնել, բայց մենք վստահում ենք դրան։ Մենք լիովին հանձնում ենք մեզ այդ սիրուն։ Աստծուն հանձնվելը սիրուն հանձնվելն է։ Ստիպեք ինքներդ ձեզ այսօր ազատորեն ուսումնասիրել Աստծուն հանձնվելը։ Փոխարինեք սերը այնտեղ, որտեղ մտածում եք Աստծո մասին։ Փոխարինեք Աստծուն այնտեղ, որտեղ մտածում եք սիրո մասին։ Ստիպեք ինքներդ ձեզ սիրել ուրիշներին՝ ընտանիքին, ընկերներին կամ մեկին, ում չեք ճանաչում։ Ստիպեք ինքներդ ձեզ կատարել սիրո պատահական մի արարք։ Այնուհետև օգտվեք առիթից և իսկապես ստիպեք ինքներդ ձեզ սիրել ձեր թշնամուն։ Հենց այնտեղ՝ ձեր գործողության մեջ, դուք կտեսնեք Աստծո դրսևորումը։ Այնտեղ դուք կտեսնեք Աստծո ծնունդը։ Այնտեղ դուք կտեսնեք քաոսը կարգի բերված և վախը ցրված։ Հենց այդ պահին դուք իսկապես կհասկանաք՝ «Թող լինի Քո կամքը»։ Նրա կամքն է, որ մենք սիրենք միմյանց։
Աղոթենք. Ո՛վ Քրիստոս Հիսուս, երբ ամեն ինչ խավար է, և մենք զգում ենք մեր թուլությունն ու անօգնականությունը, տուր մեզ Քո ներկայության, Քո ուժի և Քո սիրո զգացումը։ Օգնիր մեզ վստահել Քո պաշտպանիչ սիրուն և Քո զորացնող ուժին, որպեսզի ոչինչ չվախեցնի մեզ։ Քանզի Քեզ մոտ ապրելով՝ մենք կտեսնենք Քո ծրագիրը, Քո նպատակը և Քո կամքը ամեն ինչում։ Ամեն։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2013/03/signal.jpg149160Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-14 00:01:562024-03-08 17:53:57Վստահություն. Մեծ պահքի 32-րդ օր