Համայնք, ընկերություն և Սեբաստիա

Special Bonus Episode

Forty Martyrs of Sepastia — Community and Friendship

The Armenian Church celebrates the 40 Martyrs of Sebastia during one of the Saturdays of Lent. Although Sebastia is a town in Armenia, the entire Christian Church commemorates the martyrdom that took place there as a lesson in Christianity, perseverance, sacrifice and friendship.

Սեբաստիայի 40 նահատակների պատմությունը տեղի է ունեցել 4-րդ դարում, երբ Հիսուս Քրիստոսի հանդեպ հավատքով զինված հռոմեական բանակի 40 զինվորներ փորձության են ենթարկվում՝ կա՛մ հրաժարվել հավատքից, կա՛մ կորցնել կյանքը: Նրանք հրաժարվում են դավաճանել կամ ուրանալ Քրիստոս Հիսուսի հանդեպ իրենց հավատքը: Նրանց դատապարտում են տանջալից մահվան՝ ձմեռվա կեսին սառցե լիճը նետելով: Քառասուն տղամարդիկ ձեռք են մեկնում միմյանց: Նրանք ամուր բռնում են միմյանց՝ ստեղծելով կենդանի լաստ: Ջուրը հրաշքով տաքանում է: Աստված հնարավորություն է ստեղծում, որ սառցե ջուրը ջերմություն և կյանք տա: Այդպիսով՝ նրանք նաև հնարավորություն են ստանում սրբերի պսակ ստանալու:

Այս պատմությունը բազմաշերտ է: Հրավիրում եմ Ձեզ ընթերցելու դրա մասին, քանի որ այն հանդիպում է բազմաթիվ գրքերում և հոդվածներում: Այժմ ցանկանում եմ կենտրոնանալ այն ընկերության վրա, որ գոյություն ուներ այդ զինվորների միջև, հատկապես այն պատճառով, որ նրանք ունեին նույն նպատակը և հավատքի նույն հիմքը: Ավելին, նրանք պատկանում էին մի համայնքի, որը միավորում էր նրանց:

Մենք հարաբերություններ ենք կառուցում այն մարդկանց հետ, ում հետ հաստատում ենք այսպես կոչված «ընկերություն»: Հաճախ դրանք սահմանափակ գործընկերություններ են. այսինքն՝ մենք կարող ենք խոսել ամեն ինչի մասին, բացի հավատքի հարցերից: Մենք գուցե խուսափենք հավատքի կամ կրոնի մասին խոսելուց: Ինչո՞ւ: Որովհետև մեզ պայմանավորել են, մեզ սովորեցրել են, որ քաղաքավարի չէ կրոնի մասին քննարկումներ ծավալել խառը հասարակության մեջ: Ի վերջո, քաղաքականությունն ու կրոնն այն երկու բաղադրիչներն են, որոնք երբեք չեք ցանկանա ներառել ընկերության մեջ: Մեզ ասում են, որ քաղաքականության և կրոնի պատճառով ավելի շատ վեճեր են ծագում, քան որևէ այլ թեմայից:

Մեծ պահքի այս ճանապարհորդության ընթացքում Դուք նայել եք ներս և դուրս: Դուք կառուցել եք Ձեր աղոթքի կյանքը՝ որակով և քանակով: Դուք Ձեզ ընկալում եք որպես կարգապահ էակներ՝ օժտված պահքի և ժուժկալության պրակտիկայով: Ձեր քրիստոնեական ողորմածությունը սահմանվում է պատասխանատվությամբ և հոգատարությամբ: Այս չորրորդ շաբաթվա ավարտին Դուք հասկանում եք, որ քրիստոնեությունը բնավ այն աղավաղված պատկերացումը չէ, որի մասին շատերն են խոսում, այլ քրիստոնեության մեջ մաքրություն կա: Քրիստոնեությունը ոչ միայն սիրով է սահմանվում, այլև այն մաքուր սիրո արտահայտությունն է: Այն կոչ է անում Ձեզ ընդլայնվել և նվիրվել միմյանց: Դա զոհաբերություն է, որը դրսևորվում է ընկերության և հարաբերությունների մեջ: Դուք սիրում, պատվում, հարգում և փայփայում եք միմյանց:

Քանի որ Քրիստոսի պատգամն այնքան մաքուր է, այն մեզանից յուրաքանչյուրին հնարավորություն է տալիս աճելու այդ նույն մաքրության մեջ:

The forty martyrs found that purity in one another. They were able to hold on to each other and stay afloat in that lake. They were able to find strength from one another. We too are on a journey. It is called life. We look for friends and sometimes shy away because we feel others may not understand our position. Real friendship means that we can put all our cards out on the table. It means we can count on one another. We can lean on others and expect them to lean on us as well. To make this happen we need open dialogue. There is a formula to the dialogue. It begins by talking about the bare essentials of life including our faith, our spirituality, who we are, how we understand ourselves and what commitment we have to love. WE understand quickly now that there is nothing to be embarrassed about when it comes to matters of faith. It is now becoming part and parcel of our being to be able to stand tall and say, “Yes, I am a Christian because I am a member of Christ’s family.” Simply put, we say, “Yes, I am called to love.” Nothing more, and certainly nothing less.

Սիրել, կարողանալ ոտքի կանգնել և օգնել: Կարողանալ նստել դժվարության մեջ հայտնված ընկերոջ կողքին: Կարողանալ ձեռք մեկնել կարիքավորին: Եվ կարողանալ առաջարկել ուժ ու քաջություն՝ բարձրացնելու ընկածին: Տեսնում եք, քրիստոնեությունը հենց այն է, որ շարունակենք այն, ինչ սկսեց Քրիստոսը:

Սեբաստիայի քառասուն մանկունք Քրիստոսի պատգամը հասկանում էին որպես համայնքի դրսևորում։ Տոնի անունն իսկ հուշում է համայնքի մասին։ Մենք հիշում ենք ոչ թե մեկ նահատակի, այլ քառասուն։ Սա հավաքականություն է՝ մարդիկ, որոնք կառչած են միմյանց, պահում են իրար և չեն ընկրկում կյանքի դժվարությունների առաջ։ Երբ մենք գիտակցում ենք սա, սկսում ենք ձեռք մեկնել միմյանց։ Մենք այլևս չենք վախենում վստահել մեր ընկերներին։ Փոխարենը՝ ձևավորում ենք առողջ ու անկեղծ հարաբերություններ և դառնում իսկական բարեկամներ։ Ձեռք մեկնել, կառչել միմյանց, մնալ կյանքի ջրերի երեսին... Հասկացե՛ք, որ հենց այսպես են կատարվում հրաշքները, քանի որ հենց այդ պահերին է Աստված տաքացնում ջրերը։ Մենք ևս մեկ հնարավորություն ունենք իսկապես նավարկելու և իրականացնելու այն երազանքները, որոնք միայնակ անհնար են, բայց միանգամայն հասանելի՝ համայնքային միասնության շնորհիվ։