Գտնելով գերբնականը ներսում

Արմոդոքսիան այսօր. Գերբնականը մեր ներսում

Այսօր մենք կշարունակենք երեկվա մեր պատգամը՝ գերբնականի վերաբերյալ մեր ունեցած նախապաշարմունքների մասին։ (Կառլոս Սանտանայի պատմությունը) Եթե մենք մի կողմ դնենք մեր նախապաշարմունքները և զսպենք մեր եսը, ապա մեզ համար ավելի հեշտ կլինի տեսնել գերբնականը առօրյա իրադարձություններում՝ լինի դա ծաղկի փոշոտումը, բադիկի պոչի փետուրի զարմանահրաշ կառուցվածքը, թե ֆիզիկական ապաքինման գերբնական երևույթը։

Երբ մենք դիտարկում ենք Հիսուսի կողմից արտահայտված Որթատունկի և ճյուղերի փոխաբերությունը՝ «Ես եմ որթատունկը, իսկ դուք՝ ճյուղերը... առանց որթատունկին միացված լինելու դուք չեք կարող պտուղ տալ», մենք տեսնում ենք իրադարձությունների բնական ընթացքը։ Ճյուղը չի կարող պտուղ տալ, եթե միացված չէ որթատունկին։ Այո՛, իհարկե։ Դա այնքան բնական է, որ ինքնին հասկանալի է։ Սա աքսիոմ է, որի մասին նույնիսկ հարկ չկա խոսել։ Սակայն մեր զգայարաններն այնքան են բթացել, մենք այնքան ենք պայմանավորված, որ կասկածում ենք ակնհայտին, և այդ պատճառով պետք է կրկնենք այն՝ հստակության համար։ Հիսուսը չպետք է ստիպված լիներ գյուղատնտեսության և բուսաբանության այս դասը տալ մի խումբ մարդկանց, ովքեր հողագործությամբ էին զբաղվում իրենց ապրուստը վաստակելու համար, բայց Նա արեց դա։ Այժմ պատկերացրեք, թե որքան ավելի շատ պետք է մենք կրկնենք այն հարցերը, որոնց մենք ծանոթ չենք։

Իմ առաջին ծխում ես ունեի մի երիտասարդ կին, ում մոտ ախտորոշվել էր ուղեղի ուռուցք։ Ախտորոշումն արդեն իսկ ավերիչ էր, առանց անգամ իմանալու այն բազմաթիվ սարսափելի և վախեցնող բուժումների մասին, որոնք նա պետք է հանդուրժեր՝ այս հիվանդության դեմ պայքարելու համար, առանց այդ պայքարում հաղթելու որևէ երաշխիքի։ Մեր ծխական համայնքում լուրը արագ տարածվեց, և մենք բոլորս տարբեր աստիճանի տագնապի մեջ էինք։ Նա մի գեղեցիկ դստեր մայր էր, ով չափազանց փոքր էր հասկանալու համար, թե ինչ է սպասվում մայրիկին։ Նրա ամուսինը, լուրն առնելով, հաստատակամ էր և վճռական՝ հաղթահարելու քաղցկեղը։ Մենք պատրաստվում էինք վատթարագույնին, և մեր եկեղեցու անդամները նույնիսկ քննարկում էին, թե ինչպես հոգ տանել փոքրիկ երեխայի մասին մոր բացակայության դեպքում։

Այդ կիրակի, ինչպես բոլոր կիրակիներին, մենք տոնեցինք Սուրբ Պատարագ և բաշխեցինք Սուրբ Հաղորդությունը։ Եկեղեցական արարողությունից հետո նա մոտեցավ ինձ։ Նա ասաց ինձ՝ ոչ թե խնդրեց, այլ ասաց՝ «Ես այսօր ստացա Սուրբ Հաղորդությունը։ Դա Հիսուս Քրիստոսի Մարմինն ու Արյունն է»։ Ես գլխով արեցի, այո՛, ստացար։ Նա շարունակեց. «Դե, եթե Հիսուս Քրիստոսը իմ մեջ է, ապա ի՞նչ քաղցկեղ կարող է գոյատևել իմ ներսում։ Իմ մարմնում այդ քաղցկեղի համար տեղ չկա»։

Նա սա ասաց այնպիսի համոզվածությամբ և ուժով։ Ես մինչ օրս պատկերացնում եմ նրա դեմքը, երբ նա ասում էր դա ինձ, և աչքերս լցվում են հուզմունքից, երբ մտածում եմ այդ մասին։ Եթե Հիսուս Քրիստոսը իմ մեջ է, ապա ի՞նչ գործ ունի քաղցկեղը իմ մեջ։ Այո՛։ Հենց դա էլ նա ասաց։

Մեծ հավատք ունեցող այդ կինը շարունակեց ապրել։ Նա և իր ամուսինը այս աշխարհ բերեցին ևս երկու գեղեցիկ դուստր, և տարիների ընթացքում մենք կապի մեջ ենք մնում, թեկուզ միայն Սուրբ Ծննդյան բացիկներով՝ ընտանիքի աճող և ծաղկող լուսանկարներով։ Ավելին, նա հավերժ կապված է ինձ հետ այն «Որթատունկի» միջոցով, որը միավորում է մեզ բոլորիս։ Նրա պատմությունն օգնել է ինձ իմ ամենավատ օրերից մի քանիսի ընթացքում, և ես կիսվում եմ դրանով ուրիշների հետ՝ ոչ միայն հույս տալու, այլև գերբնականի մասին մեր ընկալումը բնականի վերածելու համար։

Այն, ինչ մենք անվանում ենք գերբնական, բնական է և նորմալ նրանց համար, ովքեր գոյություն ունեն ըմբռնման այլ հարթությունում։ Այդ հարթությունը այնքան էլ հեռու չէ։ Այն ոչնչով չի տարբերվում երկրի վրա երկինքը ընկալելուց։ Եսը կորցնելու և կյանքի հրաշքների հանդեպ մեր ունեցած նախապաշարմունքներից հրաժարվելու վարժությունը մեզ ավելի է մոտեցնում այդ իրականությանը։

Այսօր մենք աղոթում ենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու երեկոյան ժամերգության աղոթքով. «Ողորմած Տեր, ինձ հանձնիր բարի հրեշտակի, որը խաղաղությամբ կառաջնորդի հոգիս և անխռով կհասցնի այն չարիքի միջով դեպի երկնային վայրեր։ Ամեն»։

Շապիկ՝ Ջերմուկի ջրվեժ, 2019 թ., Տեր Վազգեն