Մանկական խաղեր. սպառնալիքներ և անվտանգություն

Արմոդոքսիան այսօր. մանկական խաղեր/սպառնալիքներ և անվտանգություն

Հայաստանը շրջապատված է թշնամական հարևաններով։ Մարդ ակամա հարց է տալիս՝ ինչպիսի՞ն է կյանքը հարձակման և պատերազմի անմիջական վտանգի ներքո։ Մենք գիտենք, որ գոյաբանական սպառնալիքները, այսինքն՝ երկրի և ժողովրդի ոչնչացման հավանականությունը, աշխարհի շատ մասերում իրականություն են։

Հայաստանում դուք կտեսնեք շատ առողջ ընտանեկան կյանք, որտեղ փոքրիկ երեխաներն անհոգ խաղում են փողոցներում մինչև ուշ երեկո։ Փողոցները բառացիորեն լի են կյանքով։ Սա կլիշե չէ, այլ իրականություն, որին կարելի է ականատես լինել շաբաթվա ցանկացած գիշեր։

Մենք նստած էինք Երևանի Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ մայր տաճարի բակում։ Մի կողմից մի երիտասարդ խաղում էր դրոնով՝ այն վարելով Սուրբ Վարդան Մամիկոնյանի 21-մետրանոց բրոնզե արձանի ձիու ոտքերի և ձեռքերի արանքով։ Պուրակի մյուս կողմում երիտասարդները՝ ձեռք ձեռքի տված, ծիծաղում էին ինչ-որ կատակի վրա։ Զբոսաշրջիկների մի խումբ միացավ զվարճանքին՝ տեղի վաճառողից պաղպաղակ գնելով և վայելելով վանիլային ու շոկոլադե պտույտները։ Սքեյթ-պարկում սքեյթերներն ու ինքնագլոր վարողները մրցում էին միմյանց հետ՝ ցուցադրելով գեղեցիկ վարժություններ, որոնք կարծես խորեոգրաֆիկ լինեին։

Ինչպես Յան Անդերսոնն է ասել՝ «Սահելով նոր օրվա բարակ սառույցի վրայով…»

Ծնողները, հեռվից վստահ լինելով, որ իրենց երեխաներն ապահով են, վայելում են միմյանց ընկերակցությունը։

Մեզ համար՝ Միացյալ Նահանգներից եկածներիս համար, այսօր Ամերիկայում նման սցենար անգամ պատկերացնելն է դժվար։ Այո՛, եղել է ժամանակ, երբ անհոգությունը ձեռք ձեռքի տված էր ընթանում երիտասարդության հետ, բայց այդ օրերը մնացել են մեր հիշողություններում, և երբեմն դրանք արթնանում են մոռացված անկյուններից՝ ֆիլմի մի տեսարանի կամ պատմվածքի շնորհիվ։ Այսօր ներքին վախը կաթվածահար է արել հասարակությանը՝ զրկելով պարզ պահերը վայելելու հնարավորությունից, ինչը հարց է առաջացնում՝ ո՞րն է տարբերությունը այստեղ և այնտեղ։ Մի՞թե մենք նույնպես չենք բախվում անմիջական վտանգի։ Պատահական հրաձիգները, երեխաների առևանգումն ու թրաֆիքինգը ծրագրված հարձակման և պատերազմի համարժեքներն են։ Մեկ թշնամին հայտնի է՝ մենք գիտենք նրա գտնվելու վայրը, տեսնում ենք նրան, մինչդեռ մյուս թշնամին պատահական երևույթ է, որի դեպքում անձը, վայրը և ժամանակը անհայտ են։ Երկուսն էլ վախ են առաջացնում և սպառնում կյանքին։

Սուրբ Ներսես Շնորհալու 15-րդ ժամի աղոթքը հասնում է մեզ. Քրիստոս, ամենքի պահապան, թող Քո աջը պաշտպանի և հովանի լինի ինձ օր ու գիշեր, տանը և ճանապարհին, քնած և արթուն, որպեսզի երբեք չսայթաքեմ։ Ողորմիր Քո բոլոր արարածներին։ Ամեն։