Մեծ պահքի ուղին՝ օր 29. Աստծո ճանապարհը

Պահքի բաղադրատոմս

Բաղադրատոմս 29. Միջերկրածովյան լոբով աղցան

Մեծ պահքի ուղին՝ օր 29. Աստծո ճանապարհը 

Մեծ պահքի ուղին նման է աստիճանների։ Վեր բարձրանալիս մենք գիտակցում ենք յուրաքանչյուր քայլով կառուցված հիմքը։ Յուրաքանչյուր աստիճան կախված է մեր կատարած նախորդ քայլերից, և մեր վերելքի հաջողությունը կախված է նրանից, թե որքան ամուր ենք մենք ոտք դնում նախորդ աստիճանին։

Երեկվա քայլը ներկայացրեց անիրավ դատավորի առակը։ Դրա միջոցով Հիսուսը սովորեցրեց աղոթքի էության մասին։ Քանի որ մեր Երկնային Հայրն արդեն գիտի մեր կարիքները, մենք աղոթքը հասկանում ենք ոչ միայն որպես Աստծո հետ զրույց, այլև որպես ինքներս մեզ հետ զրույց։ Աստիճաններով բարձրանալիս մենք սկսում ենք Աստծուն ճանաչել որպես հոգատար և գթասիրտ Հայր, ով գործում է մեզ հետ և մեր մեջ, այլ ոչ թե մեզանից դուրս։ Հաճախ մեր աղոթքները հիմնված են այն ակնկալիքի վրա, որ Աստված, Սուպերմենի նման, կիջնի երկնքից և կշտկի մեր իրավիճակը։ Երբ աղոթում ենք. «Եղիցի կամք Քո՝ որպես երկնում, նույնպես և երկրի վրա», մենք չպետք է ակնկալենք, որ մեզանից դուրս ինչ-որ բան կվերցնի վերահսկողությունը, այսինքն՝ Աստծո կողմից «Սուպերմենի» էֆեկտը։ Այսօր աղոթքի մեր ըմբռնումն այն է, որ մենք բաց ենք Աստծո կամքի կատարման հնարավորությանը։ Ոչ թե պարզապես նստել և ասել. «Եղիցի կամք Քո»՝ ակնկալելով, որ դրսից ինչ-որ ուժ կհաղթահարի մեզ, այլ այժմ մենք բաց ենք Աստծո՝ մեր միջոցով գործելու հնարավորությանը։ Սա նշանակում է, որ մենք բացում ենք մեր ձեռքերը և գրկում նրանց, ովքեր սիրո կարիք ունեն։ Սա նշանակում է, որ մենք մեկը մյուսի հետևից քայլեր ենք անում և ընթանում արդարության ուղիներով։ Սա նշանակում է, որ մենք բացում ենք մեր աչքերն ու ականջները Աստծո արդարության համար։ Սա նշանակում է, որ մենք դառնում ենք Աստծո կամքը երկրի վրա կատարելու գործիքներ։ Սա բոլորովին տարբերվում է ծույլ մարդու աղոթքից, որը ցանկանում է, որ Աստված երկնքից իջնի և հոգա իր բոլոր կարիքները։

«Եղիցի կամք Քո» աղոթքը նշանակում է, որ մենք ներգրավվում ենք՝ հաղորդակցության մեջ լինելով Աստծո հետ, թույլ տալով Աստծուն գործել մեր միջոցով։ Թույլ տալով Աստծուն լինել մեր գործընկերը այս կյանքում։ Սա քրիստոնյայի հասուն աղոթքն է։ Սա այն նոր քայլն է, որը մենք անում ենք այսօր։ Մենք Աստծուն ճանաչում ենք Նրա հետ ունեցած մեր զրույցի միջոցով։ Աղոթքը Աստծո հետ այս նոր զրույցն է, և այն միակողմանի չէ։ Սա խնդրանքների ցուցակ չէ, որը մենք հանձնում ենք և ակնկալում, որ այն կկատարվի այնպես, ինչպես Ձմեռ պապը, որը գալիս է ծխնելույզով և նվերներ բաժանում՝ ըստ նրա, թե ով է «չարաճճի կամ բարի» եղել։ Մեր երազանքները կարող են համարձակ լինել, բայց այդ երազանքներն իրականացնելու համար Աստված գործում է մեր միջոցով։ Նա դառնում է մեր գործընկերը, որպեսզի մենք դառնանք Աստծո ոտքերը, ձեռքերը, բերանը և ուժը երկրի վրա։

Սուրբ Պողոսը Եկեղեցին նմանեցնում է Քրիստոսի Մարմնին՝ հատկապես խոսելով մարմնի անդամների մասին՝ ձեռքերի, ոտքերի, սրունքների տեսքով։ Ինչո՞ւ։ Որովհետև Քրիստոսի՝ այս աշխարհում գործելու միակ միջոցը ֆիզիկական ներկայությունն ու մարմինն է։ Եվ ահա հաջորդ քայլը դեպի վեր... Դուք հասել եք 29-րդ օրվան՝ հենվելով նախորդ քայլերի վրա և շարժվելով առաջ։ Դուք կատարել եք անցումը ըմբռնման մեջ։ Աղոթքը ձեր գործընկերությունն է Աստծո հետ։

Այո, Մեծ պահքի ուղին մեզ հասցրեց այստեղ։ Այն, ինչ սկսվեց որպես անհատական ձեռնարկում, այժմ գործընկերություն է ձեր և Աստծո, ձեր և ուրիշների միջև։ Դուք մենակ չեք։ Պատահական չէ, որ Հիսուսն ասում է. «Որտեղ երկու կամ երեք հոգի հավաքված են Իմ անունով, այնտեղ Ես նրանց մեջ եմ»։ Նա չի ասում՝ «Որտեղ մեկն է հավաքված», քանի որ չի կարող լինել մեկ քրիստոնյա։ Քրիստոնեությունը ենթադրում է համայնք։ Այն ենթադրում է միասին աշխատել։ Առաքյալն ասում է, որ հավատքն առանց գործերի մեռած է։

Մեծ պահքի այս օրը մենք հասկանում ենք, որ աղոթքը մեզ համար այլ իմաստ կունենա։ «Եղիցի կամք Քո» խոսքերը մեզ համար գործողության կոչ կլինեն՝ բացելու մեր սրտերը, բացելու մեր զգայարանները Տիեզերքի Հավերժական Աստծո՝ մեր միջոցով գործելու հնարավորությանը, այլ ոչ թե մեզանից դուրս։

Իսկ ի՞նչ կասեք այնպիսի խնդիրների մասին, որոնք մեր ուժերից վեր են, ինչպիսիք են երկրաշարժերը, փոթորիկները, հիվանդություններն ու համաճարակները։ Մենք կանդրադառնանք այդ խնդիրներին վաղը՝ շարունակելով այս թեման, երբ բարձրանանք Մեծ պահքի աստիճանների հաջորդ աստիճանը։

Հետևաբար, մեր այսօրվա աղոթքի համար եկեք աղոթենք Սուրբ Ֆրանցիսկ Ասսիզեցու աղոթքը.
«Տե՛ր, դարձրու ինձ Քո խաղաղության գործիքը, որտեղ ատելություն կա, թող սեր ցանեմ,
Որտեղ վիրավորանք կա՝ ներում։
Որտեղ կասկած կա՝ հավատ,
Որտեղ հուսահատություն կա՝ հույս։
Որտեղ խավար կա՝ լույս։
Եվ որտեղ տխրություն կա՝ ուրախություն։
Տո՛ւր ինձ, որ ոչ թե մխիթարություն փնտրեմ, այլ մխիթարեմ,
Ոչ թե հասկացված լինեմ, այլ հասկանամ,
Ոչ թե սիրված լինեմ, այլ սիրեմ։
Քանզի տալով ենք մենք ստանում։ Ներելով ենք մենք ներվում։ Եվ մահանալով ենք ծնվում հավերժական կյանքի համար։ Ամեն»։