Միյագին, հայրիկը և Պյութագորասը

Արմոդոքսին այսօր. Միյագի, հայրիկ և Պյութագորաս

Վերջերս սոցիալական ցանցերում մի մարտահրավեր էր առաջարկվել՝ նշել ֆիլմից մի տող, որը կօգնի ճանաչել ֆիլմը։ Մի քանիսը մտքիս եկան, բայց մեկը հատկապես տպավորվեց. «Քսիր՝ դեպի վեր, քսիր՝ դեպի վար»։ Այո՛, «Կարատե տղան»։ Պարոն Միյագին սովորեցրեց Կարատե տղային պաշտպանվել՝ նրան հանձնարարելով առօրյա գործեր, ինչպիսին մեքենան մոմով քսելն էր։ «Քսիր՝ դեպի վեր»՝ ձեռքի պտույտով։ «Քսիր՝ դեպի վար»՝ հակառակ ուղղությամբ պտույտով։ Կարատե տղան չէր հասկանում այս վարժության արժեքը, ավելին՝ նա դժգոհում էր դա սովորելուց, մինչև որ այն կիրառեց ինքնապաշտպանության մեջ։

Հայրս դեղագործ էր, ինչը այն ժամանակ նշանակում էր, որ նա քիմիկոս էր և բազմակողմանի գիտնական։ Եվ ուստի ինձ զարմացրեց, երբ նա նայեց ավագ դպրոցի իմ դասացուցակին և առաջարկեց, որ ես ընտրեմ ոչ թե գիտական առարկա, այլ մեքենագրություն։ Իրականում, ես կարծում էի, որ դա հիմարություն է։ Սա այն ժամանակ էր, երբ երիտասարդ աղջիկները կազմում էին դասարանի մեծամասնությունը, ինչը վատ բան չէր այն տղաների համար, ովքեր համարձակվում էին մտնել այդ դասարան։ Պետք է նշեմ, որ 70-ականներին ավագ դպրոցի մեքենագրությունը սովորեցնում էին մեխանիկական գրամեքենաներով. պատկերացրեք համակարգչի ստեղնաշար, որտեղ յուրաքանչյուր ստեղն պետք է այնքան ուժգին սեղմել, որ գործի դրվի փոքրիկ մուրճը՝ վրան տառով, որը հարվածում է թղթին՝ թանաքոտ ժապավենի միջով և հետք թողնում։ Սովորաբար «o», «b», «d» և մի քանի այլ տառերի կենտրոնները մուրճի ծանրությունից դուրս էին ընկնում՝ թղթին տալով բրայլյան գրատիպի զգացողություն։ Ես երջանիկ չէի, բայց խոստացա հայրիկիս, որ մեկ կիսամյակ կփորձեմ հաճախել դասին, ինչը և արեցի։ Երբ մի քանի տարի անց իմ առաջին ծխական համայնքը ինձ տարավ Սիլիկոնային հովիտ՝ համակարգչային հեղափոխության վերելքի ժամանակ, ես հայտնաբերեցի, որ բոլորի նկատմամբ հստակ առավելություն ունեմ, քանի որ գիտեի, թե ինչպես տպել QWERTY ստեղնաշարի վրա։ Ես կարողանում էի մեծ ծավալով նյութեր արտադրել։ Ավելի ուշ ինձ հրավիրեցին դասավանդելու համակարգչային հմտություններ մեր որդու տարրական դպրոցում։

Ավագ դպրոցում ես գերազանց էի մաթեմատիկայից։ Կարողանում էի հասնել մինչև քոլեջի մաթեմատիկական անալիզ։ Երկրաչափությունը, սակայն, ինձ համար խոչընդոտ էր։ Հատկապես հիշում եմ Պյութագորասի թեորեմը. անգիր էի անում այն և մտածում, թե երբ, եթե երբևէ, ինձ պետք կգա եռանկյան երրորդ կողմը հաշվելը։ Ի՞նչ գործնական կիրառություն կարող էր սա ունենալ ինձ համար։ Մենք ունենք քանոններ և այլ չափիչ գործիքներ, եթե հարկ լինի գտնել եռակողմ առարկաների բացակայող կողմը։ Բայց ես այնուամենայնիվ սովորեցի այն։ Շատ տարիներ անց, երբ երեխաներս ծնվեցին և մենք տեղափոխվեցինք բակ ունեցող տուն, ես որոշեցի պիկնիկի սեղան պատրաստել։ Սեղանի վերնամասը հեշտ էր. տախտակները իրար մեխելը հաճելի էր։ Բայց երբ հասա ոտքերին, պետք էր դրանք «X» ձևով թեքել՝ վերնամասը պահելու համար։ Ես իրար միացրի փայտե տախտակները և հասկացա, որ պետք է հաշվարկեմ այս եռանկյունաձև կառուցվածքի երրորդ կողմը։ Պյութագորասի թեորեմը օգնության հասավ։ Մենք երկար տարիներ վայելեցինք այդ սեղանը։ Այն դարձավ մեր ընտանիքի հավաքատեղին։

Շնորհակալություն, պարոն Միյագի, հայրիկ և Պյութագորաս։ Երեկ մենք խոսեցինք իմաստության մասին։ Այսօր խոսում ենք հիմքի՝ գիտելիքի մասին։ Կյանքի դասերը միշտ չէ, որ բացահայտվում են մեզ սովորելու պահին։ Այն, ինչ կարող է հիմար կամ ավելորդ թվալ, պարզապես ժամանակի ընթացքում բացահայտվելիք հարցեր են։ Ժամանակը չորրորդ չափման գործոնն է, որը հաճախ շփոթեցնում է մեր ընկալումը։

Հիսուսը պատմում է այս առակը՝ խնդրելով մեզ ուշադիր լսել. Երկնքի արքայությունը նման է մի մարդու, որ իր արտի մեջ բարի սերմ սերմանեց. բայց մինչ մարդիկ քնած էին, եկավ նրա թշնամին և ցորենի մեջ որոմ ցանեց ու գնաց։ Իսկ երբ հասկը բուսնեց ու պտուղ տվեց, այն ժամանակ երևացին նաև որոմները։ Տանտիրոջ ծառաները եկան ու ասացին նրան. «Տե՛ր, մի՞թե դու քո արտի մեջ բարի սերմ չսերմանեցիր. ապա որտեղի՞ց որոմներ»։ Նա ասաց նրանց. «Թշնամի մարդ է արել դա»։ Ծառաները ասացին նրան. «Կուզե՞ս, որ գնանք հավաքենք դրանք»։ Բայց նա ասաց. «Ո՛չ, որպեսզի որոմները հավաքելիս ցորենն էլ նրանց հետ չարմատախիլ անեք։ Թո՛ղ երկուսն էլ աճեն մինչև հունձը, և հնձի ժամանակ հնձվորներին կասեմ. «Նախ հավաքե՛ք որոմները և կապե՛ք խրձերով՝ այրելու համար, իսկ ցորենը հավաքե՛ք իմ շտեմարանի մեջ»։ (Մատթեոս 13:24-30)