Ապրելու թույլտվություն

Արմոդոքսին այսօր. Ապրելը լավ է

Այս շաբաթը Արմոդոքսիում լավ շաբաթ էր։ Մենք ասացինք, որ լավ է մտածելը, հարցեր տալը, կասկածելը և ուրախանալը, իսկ այսօր մենք հաստատում ենք այդ ամենը՝ ասելով, որ լավ է ապրելը։

Ապրե՞լ։ Սա ինքնին հասկանալի է թվում, չէ՞։ Անկասկած, ձեզանից ոմանք հարցնում են՝ ինչո՞ւ հայտնել ակնհայտը։ Ցավոք, շատերի համար դա այնքան էլ ակնհայտ չէ։ Կրոնը հաճախ ներկայացվում է որպես բոլոր «չանելու» դեղատոմս՝ այն կանոնակարգերի, որոնք հասարակությունը պարտադրում է մեզ։ Ինչո՞ւ են նույնիսկ Տասը պատվիրանները հիմնականում՝ 10-ից 9-ը, ինչ-որ բան չանելու մասին։ Հին Կտակարանն ունի վեց հարյուրից ավելի օրենք, որոնց մեծ մասը ձևակերպված է ժխտական կերպով։

Հիսուսի պատգամը թարմացնող է, քանի որ այն դրական ուղերձ է։ Գնացե՛ք և սիրե՛ք (Հովհաննես 15)։ Հոգ տարե՛ք, օգնե՛ք, տվե՛ք։ Օրհնությունը տալու մեջ է ավելի շատ, քան ստանալու (Գործք 20)։ Վարվե՛ք ուրիշների հետ այնպես, ինչպես կուզենայիք, որ ձեզ հետ վարվեն (Ղուկաս 6)։ Նրա առակները գործելու մասին են, ոչ թե զսպելու (հմմտ. Մատթեոս 25)։

Քրիստոնեությունը հնարավորություն է տալիս և զորացնում է։ «Ես եկա, որպեսզի կյանք ունենաք և առատորեն ունենաք» (Հովհաննես 10:10)։ Այն ոգեշնչող է և տոնական։ Այո՛, լավ է ապրելը։ Առաջին Ավետարանը, այսինքն՝ առաջին «բարի լուրը», որը հայտնել է Քրիստոնեական եկեղեցին, այն էր, որ Քրիստոս հարյավ։ Մահը կորցրեց իր խայթոցը։ Կյանքը հաղթեց մահվանը, իսկ սերը՝ ատելությանը։ Հայ եկեղեցին վկայում է սրա մասին իր հարուստ տոնական պատարագներում, և դա անում է հեղինակությամբ, քանի որ Հայ եկեղեցին այնտեղ էր։ Մենք Հարության և Հաղթանակի ականատեսներն էինք։ Այդ իսկ պատճառով հայկական խաչը միշտ դատարկ է՝ որպես հիշեցում, որ կյանքը չի ավարտվում Խաչի վրա, այլ շարունակվում է։

Այսօր մենք աղոթում ենք. Տե՛ր Աստված մեր, լցրե՛ք մեզ Հարության ուրախությամբ միշտ։ Պահե՛ք մեր ուշադրությունը Խաչի հաղթանակի վրա։ Թող Ձեր պատվական խաչը պաշտպանի մեզ տեսանելի և անտեսանելի թշնամիներից, որպեսզի մենք միշտ կատարենք այն, ինչ հաճելի է Ձեզ՝ սիրել, կիսվել և հոգ տանել։ Ամեն։