Հայկական ազգանունները ավանդաբար ավարտվում են «յան» վերջածանցով՝ ցույց տալու համար պատկանելությունը։ Այն նշանակում է «…ընտանիքից»։ «Պետրոսյան» ազգանունը նշանակում է Պետրոսի ընտանիքից, ինչը անգլերենում համարժեք է Փիթերսոնին։
Հիսուսի ընտանիքի անդամները նույնպես ունեն «յան» անվանադրման ավանդույթը։ Նրանց անվանում են քրիստոնյա, այսինքն՝ Քրիստոսի ընտանիքից։ Նրա ընտանիքը կազմված է նրանցից, ովքեր ընդունում են Նրա հրավերը՝ միանալու համար։
Մատթեոսի ավետարանի 12-րդ գլխում մենք կարդում ենք Հիսուսի խոսքերը, երբ Նա «իր ձեռքը մեկնեց իր աշակերտների վրա և ասաց. «Ահա՛ իմ մայրը և իմ եղբայրները. որովհետև ով որ կատարում է իմ երկնավոր Հոր կամքը, նա՛ է իմ եղբայրը, քույրը և մայրը»»։ (հմր. 48-50)
Թեև թվում է, թե քաղցրավենիքն ու ծաղիկները մայրերին մեծարելու լավագույն միջոցն են, սակայն, անկասկած, այցելությունը՝ մայրիկի հետ որակյալ ժամանակ անցկացնելը, միշտ լավագույն ընտրությունն է։
Մայրերի և մայրության մասին մեր մտորումների, ինչպես նաև Եկեղեցու արգանդի միջոցով մեր ապրած ծննդյան մասին երեկվա դասից հետո, հետևյալ խորհրդածությունը տեղին է թվում։ Օքսֆորդի քոլեջի պրոֆեսոր Հրաչ Չիլինգիրյանի գրած այս տողերը ամենաբանաստեղծական և զգայուն կերպով են խոսում այս հատուկ մորը մեծարելու մասին։
ՄԱՅՐԻԿ՝ հայերենում մոր կամ տատիկի ամենաքաղցր բառերից մեկը։ Մի պահ պատկերացրեք Ձեր տատիկին, նայեք նրա դեմքին, և կտեսնեք կյանքի պատմությունը։ Նայեք նրա դեմքին ուշադիր, և կտեսնեք կնճիռներ, արցունքներից ու պայքարից քանդակված ակոսներ. ակոսներ, որտեղ աճել են ժպիտի ու օրհնության սերմերը. ակոսներ, որտեղ Աստծո հանդեպ հավատքի օրհնությամբ մեր կյանքում հրաշքներ են տեղի ունեցել։ Մի պահ պատկերացրեք Ձեր տատիկին...
Մեր տատիկը՝ մեր Մայրիկը, ծնվել է հարյուր տարի առաջ Ամերիկայում՝ համեստ գաղթական ընտանիքում, որը տեսել էր տառապանք, ցեղասպանություն, արյուն ու ավերածություն... Այնուամենայնիվ, իր ազգի զավակներին հավատքը փոխանցելու վճռականությամբ նա ամուր կանգնեց և կյանք ու հոգևոր ուժ տվեց մեզ բոլորիս։
Չնայած իր տարիքին՝ նա միշտ երիտասարդ է և կենդանի, բայց միայն մեր միջոցով և մեր երեխաների համար։ Նա ամեն կիրակի խնջույք ու հաղորդակցություն է պատրաստում... բայց այսօր նրա զավակներից շատ քչերն են տուն գալիս նրան տեսնելու։ Շատ քչերն են գալիս և նրա հետ աղոթում այն բոլոր բարիքների համար, որոնցով Աստված օրհնել է մեզ։
Նրա զավակները մեծացել են, ոմանք մոռացել են նրա հավատքն ու նրա փոխանցած արժեքները, և շատերը հրաժարվել են նրանից։ Այնուամենայնիվ, շատերը երբեք չեն մոռացել նրան և ջերմորեն սիրում են նրան։ Այս միայնակ Մայրիկն անդադար աղոթում է մեզ համար, սպասում է մեզ, վառ պահում մեր հավատքի կանթեղը։ Նրան անհրաժեշտ է մեր ձեռքն ու խոնարհությունը, նրան անհրաժեշտ է մեր սերն ու սթափությունը։ Նա մեր Եկեղեցին է, մեր Մայր Եկեղեցին, մեր Մայրիկը։ Նա Քրիստոսի հարսն է, և մեր պարտքն է մասնակցել հարսանեկան տոնակատարությանը։
Մի՛ սպասեք հանձնաժողովի։ Մի՛ սպասեք հերթական ժողովին։ Մի՛ սպասեք նրա խնդիրները հաջորդ ամիս կամ հաջորդ տարի քննարկելուն։ Նա Ձեզ հիմա է պետք։ Նա տանն է և սպասում է Ձեզ։ Նա ցանկանում է աղոթել Ձեզ հետ՝ իր և միասին՝ բոլորիս համար, իր բոլոր զավակների համար։ – Հրաչ Չիլինգիրյան, 1993 թ.
Next Step #547: Some raw, personal and candid thoughts: “Death where is thy sting?” says St. Paul in his letter to the Corinthians (15:55f). Now in the face of his own mother’s death, Fr. Vazken dedicates this episode of the Next Step to her memory, streaming thoughts to his electronic family throughout the world. You Are So Beautiful by Joe Cocker
Cover: Madonna & Child by Diramayr Anna Movsesian (circa 1990)
Technical Director: Ken Nalik
Produced by Suzie Shatarevyan for InHisShoes.org Subscribe to In His Shoes » Next Step with Fr. Vazken by Email Look for The Next Step on blubrry.com Listen via Stitcher Radio on demand!
