Rendering unto Ceasar what is Ceasar’s and unto God what is God’s, is where we left off yesterday. With fervent zeal and a need to separate the sacred from the profane, many people are quick to blurt out these words in an attempt distance themselves from unholiness politician, be he Ceasar or a member of City Council. And then, they stumble (literally) upon the Parable of the Dishonest Steward and hear the words of Christ pointing to the need use the tools of the world to deal with people of this world. Make friends for yourselves by unrighteous mammon, that when you fail, they may receive you into an everlasting home. (Luke 16)
In the passage leading up to the separation of Ceaser’s belonging from God’s, we see that the religious elite of Jesus’ time were trying to trap him, and they were doing so by “buttering him up.” Listen to the words leading up to the questioning:
“Teacher, we know that you are a man of integrity. You aren’t swayed by others, because you pay no attention to who they are; but you teach the way of God in accordance with the truth.” This was probably Jesus’ first tip-off that a stinger was to follow. They asked, “Is it right to pay the imperial tax to Caesar or not? Should we pay or shouldn’t we?”
Mark writes, “Jesus knew their hypocrisy. ‘Why are you trying to trap me?’ (Mark 12)
Spreading the butter – thick or thin – means giving a person excessive praise, flattery, or compliments in order to get something from them — a favor, approval, leniency, or a better outcome.
It’s not just being nice. It’s being strategically nice. This is where hypocrisy sprouts.
Yes, they used simple ego stroking to manipulate and trap Jesus. He didn’t fall into the trap. Think of the strokes, the accolades, the honors and the pedestals that are offered to us. What’s expected in return?
We leave you with this question and this prayer, Teach me to walk humbly, to listen deeply, and to remember that all good in me comes from You. Amen.
Armodoxy for Today: The Example of the Squirrely Steward
What has been referred to as the dishonest manager is the second character in a trilogy, like the prodigal son from last week and the unrighteous judge that we will look at next week. This character is far from the model you would expect in a religious story, and yet, Jesus uses him, he has the audacity to use him to teach us a lesson in life. It is a lesson in stewardship – managing the assets that we have in life.
Yesterday, we read the parable found in Luke chapter 16. It is confusing for the mere fact that this thief and cheat – the squirrely steward, as we referred to him — is commended by the master. Jesus uses him to make a point
Մենք ապրում ենք իրական մարտահրավերներով լի աշխարհում։ Իրականությունը հիմնված չէ հեքիաթների կամ առասպելների վրա։ Ի տարբերություն խաղի՝ կյանքը պահանջկոտ է։ Այն պահանջում է մեր ռեսուրսները, որոնցից ամենաթանկը մեր ժամանակն ու ջանքն են՝ արյունը, քրտինքն ու արցունքները։ Հարցն այն է, թե ինչպե՞ս ենք մենք դիմակայում, մոտենում և հաղթահարում այդ մարտահրավերները։
Հիսուսը մեզ սովորեցնում է, որ կյանքի մարտահրավերներն իրական են։ Դրանք պետք է ընդունել և հաղթահարել, իսկ դրա համար անհրաժեշտ միջոցներն արդեն իսկ տրված են մեզ և պետք է գործածվեն։ Նրա խոսքով՝ մենք կոչված ենք օգտագործելու «աշխարհիկ հարստությունը»՝ այս աշխարհի մարդկանց հետ հաղորդակցվելու և գործելու համար։ Այլ կերպ ասած՝ մենք պետք է օգտագործենք այն գործիքները, որոնք առաջարկում է այս աշխարհը, այսինքն՝ դրա «օրինական վճարամիջոցները»։ Մի՛ խուսափեք այդ գործիքներից՝ դրանց ձեր բարոյական չափանիշներով որակումներ տալով։ Մի՛ ձևացրեք, թե ապրում եք մեկ այլ աշխարհում, որը տարբերվում է մեր բնակավայրից։ Այս աշխարհը շատ իրական է, և մենք պետք է օգտագործենք դրա միջոցները՝ այստեղ գոյատևելու համար։ Որո՞նք են այդ միջոցները։ Մեր տաղանդները՝ Աստծո կողմից մեզ շնորհված շնորհները։
During this Lenten season you were asked to take an inventory of the things that are essential and necessary for your life. Today the exercise is to inventory the gifts of God in your lives. What talents do we possess? How can we use them? How can we improve our own lives, as well as the lives of our families, friends and community by the use of those talents? God has given us the resources that we need to deal with life. He has given us the ability, the strength and the courage to move forward. He has given us breath! He has also endowed us with talents. Do you sing or play music? Are you able to craft something? Do you have reasoning and logical skills? Can you invest? Can you make money? Can you heal? Can you console? Can you walk in harmony with others? These are gifts from God.
Հիսուսն ասում է. «Ով հավատարիմ է փոքր բանում, նրան շատ բան կվստահվի»։ Վերցրե՛ք ձեր տաղանդը և ստեղծագործե՛ք։ Ներդրե՛ք այն և բազմապատկե՛ք՝ անկախ նրանից, թե ինչպիսին է ձեր շնորհը։ Այսօր հենց այն օրն է, որպեսզի քննեք ձեզ տրված պարգևները։ Դուք ապրում եք մի աշխարհում, որը լի է բազմաթիվ խնդիրներով ու դժվարություններով։ Այսօր Աստծո ներկայությունն է հարկավոր, ոչ թե երեկ կամ վաղը։ Այսօր։ Եվ որպես Աստծո դեսպան՝ Սիրո դեսպան, դուք պատասխանատվություն ունեք իմաստությամբ օգտագործելու ձեր տաղանդները՝ Աստծո ներկայությունը բերելու ինչպես ձեր, այնպես էլ ձեր շրջապատի՝ ընտանիքի, ընկերների և, ի վերջո, ողջ աշխարհի կյանք։ Ավելին, դուք իրավունք չունեք անտեսելու ձեր շնորհներն ու տաղանդները։ Դուք ձեր կյանքի կառավարիչն եք և պարտավոր եք օգտագործել այն, ինչ ձեզ տրվել է։
In the next few days we will be looking at the models of stewardship.
Let us conclude with the prayer of St. Nersess Shnorhali: Uncreated Essence, I have sinned against You in mind, soul and body; do not remember my former sins for the sake of Your Holy name. Have mercy upon Your Creatures and upon me, a great sinner. (I Confess with Faith 6/24)
We are over halfway through the Lenten season. We climbed up the hill and we are now at the summit, coming down. We look down from the summit and see two paths, one behind us and even more importantly, the path in front of us. It is this path that connects to a larger road which is the journey of life. All that we are discovering during this Lenten period is part of the self-improvement process which fortifies our position in life by granting us the tools to better meet the challenges of life, be they physical, emotional or spiritual. God gives us the tools to handle the complexities of life and to render the journey a simple one.
As we come down off of the mountain, we enter a world that is very real. It is a world filled with difficulties and challenges, but at the same time, it has many victories. It has many moments for us to rejoice and many more to enjoy. Life is very real! How appropriate, that today, at this half-way mark in Lent, the Armenian Church prescribes the Parable of the Dishonest Steward as its Lenten lesson. This lesson, found in Luke chapter 16, connects us to the reality of life.
The Parable of the Dishonest Steward is given to us by our Lord Jesus. We read that there was a steward, that is, a manager. He was charged with taking care of his boss’ assets and money. Jesus refers to him as a shrewd, and even “dishonest” manager. He gets caught red handed in some business shenanigans and is on the verge of being fired. He acts shrewdly and doubles down by doing even more dishonest deeds against his employer thereby making friends for himself, especially considering his impending unemployment, this was a tactical preemptive move. He is calculated and knows that when he gets fired, these new friends will hire him. Then comes the kicker… Jesus brings it down to this, “The master commended the dishonest manager because he had acted shrewdly. For the people of this world are more shrewd in dealing with their own kind than are the people of the light. I tell you, use worldly wealth to gain friends for yourselves, so that when it is gone, you will be welcomed into eternal dwellings.”
Your act of charity is simple, read the Parable of the Dishonest Steward in its entirety. We will take a dive into this story which leaves many people perplexed because the “hero” is a squirrely character. Fast today from making any judgment calls, on the people in the story as well as in life.
Celebrate the half-way mark of Lent with some Lenten Cookies, the recipe is below.
We pray, Lord, I thank you for entrusting me with my life and the world in which I live. Help me to become a better steward of my life and my world. Amen
Armodoxy for Today – Feeding the Beast – Day 24 of 40
The Parable of the Dishonest Steward brings to focus the problem of ethics. A man who was dishonest was commended – applauded – for his actions. It is easy to mix emotions, motivations, desires, and actions in a mix that may yield favorable results but not necessarily good results considering the actions that were taken to produce those results. The Dishonest Steward parable begs the question, do the ends justify the means.
One evening an old Cherokee told his grandson about a battle that goes inside people. He said, “My son, the battle is between two wolves inside us all. One is evil. It is anger, jealousy, sorrow, regret, greed arrogance, self-pity, guilt, resentment, inferiority, lies, deception, false pride, superiority and ego. The other wolf is good. It is joy, peace, love, hope, serenity, humility, kindness, benevolence, empathy, generosity, truth, righteousness, compassion and faith.”
Թոռը մի պահ մտածեց և հարցրեց. «Բայց պապի՛կ, ո՞րն է հաղթում»։
The old Cherokee simply replied, “The one you feed.”
Lent is the period of time where we turn inward and restrict our diet. In so doing we check our feeding habits.
An act of charity today is to feed the good wolf. Fast from the food of the evil wolf.
But certainly try, Berry Good Chili, the recipe is at the link below.
We pray, from St. Nersess Shnorhali’s nineth hour All provident Lord, place Your holy fear as a guard before my eyes so they may not look lustfully; before my ears so that they may not delight in hearing evil words; before my mouth so that it may not speak any falsehoods; before my heart so that it may not think evil; before my hands so that they may not do injustice; before my feet, that they may not walk in the paths of injustice; but so direct them, that they may always be according to all Your commandments. Have mercy upon Your Creatures and upon me, a great sinner. Amen. Lenten Recipes by Deacon Varoujan: Recipe 24: “Berry Good Chili”
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/03/feeding-the-beast.jpg11251125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-03-26 00:01:342025-03-20 08:46:17Կերակրելով գազանին – 24-րդ օրը 40-ից
Armodoxy for Today: Gifted Talents — Day 23 of Lent
We began this week with the Parable of the Dishonest Steward (Luke 16) which brought us to a discussion of stewardship. We continue today by asking, what are the talents that we possess? How can we use them? How can we improve our own lives, as well as the lives of our families, friends and community using those talents? God has given us the resources that we need to deal with life. He has given us the ability, the strength and the courage to move forward. He has given us breath! He has also endowed us with talents. Do you sing or play music? Are you able to craft something? Do you have reasoning and logical skills? Can you invest? Can you make money? Can you heal? Can you console? Can you walk in harmony with others? These are gifts from God.
Jesus says, “He who has been faithful in a little, will be trusted with much.” Take your talent and create! Invest it and make more, whatever your talent may be. As an ambassador of God, that is, an ambassador of Love, you now have a responsibility to use your talents wisely to bring the presence of God into your own life as well as the lives of the people around you – your family, friends and ultimately, the world.
There is one provision to our use of talents that is often forgotten, you do not have a right to ignore your gifts and talents. You are the manager of your life. You must use what has been given you.
Your act of charity to is to assign your talents for use. Fast from negativity. All things are possible with God.
Enjoy a Lenten treat today – Roasted Red Pepper and Fresh Chickpea Pasta, the recipe is below.
We pray, Heavenly Father, you have created each and everyone of us unique and in that uniqueness you have endowed us with gifts of talent and energy. Help me to explore and exploit those talents for the betterment of our life and our world. Amen.
Armodoxy for Today – Management Skills – Day 22 of Lent
In the Parable of the Dishonest Steward which we read yesterday (Luke 16), we find another character, like the one from last week – the Prodigal Son – who is far from the model you would expect in a religious story, and yet, Jesus uses him, he has the audacity to use him to teach us a lesson in life. It is a lesson in stewardship – managing the assets that we have in life.
Մենք ապրում ենք իրական մարտահրավերներով լի աշխարհում։ Իրականությունը հիմնված չէ հեքիաթների կամ առասպելների վրա։ Ի տարբերություն խաղի՝ կյանքը պահանջկոտ է։ Այն պահանջում է մեր ռեսուրսները, որոնցից ամենաթանկը մեր ժամանակն ու ջանքն են՝ արյունը, քրտինքն ու արցունքները։ Հարցն այն է, թե ինչպե՞ս ենք մենք դիմակայում, մոտենում և հաղթահարում այդ մարտահրավերները։
Jesus tells us that the challenges of life are real. They are to be met and overcome. The resources to do so are in place and need to be used. In his words, we are called to use “worldly wealth” to network and deal with the people of this world. In other words, in this world we must use the tools that this world offers, that is the “legal tender” of this world. Don’t shun those tools by ascribing some definitions based on your moral compass. Don’t pretend that you exist in some other world that is apart from the one we inhabit. This world is very real. Remember, you passed the half-way mark of Lent. Behind you see the road that brought you here but ahead of you is the one that unites you to the road of life. We need to use the means of this world to survive this world. What are those means? Our talents. The talents given to us by God.
An act of charity today is to become a steward of something that is in need of care, your church, a family or friend who is need of care. Fast from making practicing your faith only on Sundays.
Today’s recipe is Susty’s Super Tofu Salad, at the link below.
We pray, Heavenly Father, I thank You for the blessings You have bestowed upon me. Grant that I manage those talents in the ways that are pleasing to You and bring and harmony to our world. Amen.
Մեծ պահքի 23-րդ օր. Շփվելը Մեծ պահքի ընթացքում մեր քննարկած բոլոր թեմաներից արդյո՞ք երբևէ մտածել եք, որ մենք կխոսենք «շփվելու» (schmoozing) մասին։
«Շմուզինգ» կամ շողոքորթություն բառը ենթադրում է անկեղծության պակաս և կեղծավորություն։ Հետաքրքիր է, որ Հիսուսը հենց շողոքորթին է դարձնում Իր առակի հերոսը։ Խոսքը, իհարկե, անազնիվ և խորամանկ տնտեսի մասին է, որի մասին սովորում ենք վերջին երկու օրվա ընթացքում, սակայն այսօր դրան նայում ենք մեկ այլ տեսանկյունից։
Հիշե՛ք, տնտեսը նա է, ում տերը վստահել է կառավարելու իր գործերը՝ իր հարստությունն ու ունեցվածքը։ Ինչպես Հիսուսն է պատմում, պարզվում է, որ այս տնտեսը խորամանկ մարդ է։ Նա մեկն է, ով գողացել է և անազնիվ է ճանաչվել։ Երբ գործատուները նրան աշխատանքից ազատում են, Հիսուսն ասում է, որ նրան հրամայում են՝ «հաշի՛վ տուր քո տնտեսության համար»։ Ինչպե՞ս է նա կառավարել իրեն վստահվածը։
Պատմությունը շարունակվում է, ինչպես Հիսուսն է պատմում, այսպես. Այն ժամանակ նա ինքն իրեն մտածեց. «Ի՞նչ անեմ, որովհետև տերս իմ տնտեսությունից ինձ զրկում է. բանելու ուժ չունեմ, մուրալու էլ ամաչում եմ։ Գիտեմ, թե ինչ պիտի անեմ, որ երբ տնտեսությունից հանվեմ, ինձ իրենց տները ընդունեն»։ Եվ իր տիրոջ պարտապաններից յուրաքանչյուրին կանչելով՝ առաջինին ասաց. «Իմ տիրոջը որքա՞ն ես պարտք»։ Նա ասաց. «Հարյուր մետրեթ ձեթ»։ Եվ նրան ասաց. «Ա՛ռ քո հաշիվը, շուտ նստի՛ր և գրի՛ր՝ հիսուն»։ Ապա մյուսին ասաց. «Իսկ դո՞ւ որքան ես պարտք»։ Նա ասաց. «Հարյուր քոռ ցորեն»։ Եվ նրան ասաց. «Ա՛ռ քո հաշիվը և գրի՛ր՝ ութսուն»։
Եկե՛ք վերլուծենք, թե ինչ է կատարվում այստեղ… Ի՞նչ է մտածել այս տնտեսը։ Նա վերցնում է այն, ինչ իրենը չէ, և օգտագործում է իր շահի համար։ Հետաքրքիր է։ Կարող եք մտածել, որ նրա տերը պետք է ավելի վրդովված լիներ։ Բայց Հիսուսը շրջում է իրավիճակը։ «Տերը,- ասում է Հիսուսը,- գովեց անազնիվ տնտեսին, որովհետև նա խորամանկորեն վարվեց…»։ Իսկ հիմնավորո՞ւմը։ Հիսուսը շարունակում է. «…քանի որ այս աշխարհի մարդիկ ավելի խորամանկ են իրենց նմանների հետ վարվելիս, քան լույսի որդիները։ Ես ասում եմ ձեզ՝ օգտագործե՛ք աշխարհիկ հարստությունը ձեզ համար բարեկամներ ձեռք բերելու համար, որպեսզի երբ այն վերջանա, ձեզ ընդունեն հավիտենական օթևաններում»։
Սա մակերեսորեն շատ շփոթեցնող առակ կարող է թվալ։ Իրականում, այնպիսի անկեղծությունից հեռու մի բան, ինչպիսին «շփվելն» է, այս մարդու համար դառնում է նորմ, և նա գովասանքի է արժանանում իր պահվածքի համար։ Նրան ծափահարում են իր խորամանկության համար։ Բայց հիմնավորող խոսքը շատ կարևոր է։ Երբ Հիսուսն ասում է, որ «այս աշխարհի որդիներն ավելի խորամանկ են իրենց գործերում, քան լույսի որդիները», Նա մեզ ասում է, որ մինչ մենք այստեղ ենք՝ այս աշխարհում, մենք պետք է օգտագործենք մեզ տրված գործիքները։ Մենք պետք է գտնենք այս աշխարհի լեզուն՝ միմյանց ավելի լավ հասկանալու և միասին գործելու համար՝ հաղորդակցվելու, որպեսզի կարողանանք իրականացնել և կատարել անհրաժեշտ աշխատանքը։ Իհարկե, շփոթմունք կարող է առաջանալ, քանի որ դա օտար է հնչում մեր նախապաշարմունքների հիման վրա։ Այսինքն՝ մենք պայմանավորված ենք հավատալու, որ կրոնական անձինք չեն ընտրում անազնիվ միջոցներ։ Այսինքն՝ սա «կրոնական» չի հնչում։ Բայց դա է Հիսուսի ուսուցանածի գեղեցկությունը և Մեծ պահքի այս փուլում մեր Եկեղեցու հայրերի ուղղորդման գեղեցկությունը։
Մեծ պահքի այս երկրորդ կեսին մենք իջնում ենք լեռան գագաթից, քանի որ նայում ենք երկրային կյանքին։ Հիշե՛ք, Մեծ պահքի ողջ իմաստը մեզ հրահանգելն ու պատրաստելն է՝ այստեղ և հիմա ավելի լավ ապրելու համար։ Ցավոք, շատ անգամ կրոնական համայնքը սխալմամբ իր շեշտադրումը դնում է գալիք կյանքի վրա՝ մոռանալով, որ մեր այստեղի կյանքը գեղեցիկ է, մի կյանք, որի մասին պետք է հոգ տանել և որի հետ պետք է փոխգործակցել։ Այսօր մենք գիտենք, որ աշխարհում շատ խնդիրներ կան։ Ամբողջ աշխարհի յուրաքանչյուր անկյունում կան պատերազմներ, սով, անարդարություն և խաղաղության բացակայություն։ Անձնական մակարդակով մենք գիտենք հիվանդությունների մասին։ Հարաբերությունները խաթարվել են։ Ընտանիքները կործանվում են մեր նյութապաշտական ցանկություններից։ Թմրամիջոցները մուտք են գործում մեր երեխաների կյանք և ավերածություններ գործում։ Այս ամենը, Հիսուսն ասում է, իրական է։ Մի՛ մտածեք, որ կարող եք խուսափել դրանցից։ Այնուամենայնիվ, Նա մեզ տալիս է գործիքներ՝ մեր իրական խնդիրները լուծելու համար։ Այդ գործիքները սուրբ չեն, ինչպես մենք ակնկալում ենք, այլ արմատավորված են աշխարհի ուղիներում։ Տրամաբանական է։ Այս աշխարհի խնդիրները լուծելու համար ձեզ անհրաժեշտ են այս աշխարհի գործիքները։
Հաղթահարեք Ձեր առջև ծառացած խնդիրները՝ օգտագործելով այն գործիքներն ու տաղանդները, որոնք Աստված Ձեզ շնորհել է։ Այդպես վարվելով՝ Դուք կսկսեք տեսնել մեծ պատկերը և Ձեր տեղը դրանում։ Դուք ունեք ամեն ինչ անելու կարողությունը, նույնիսկ՝ խաղաղություն հաստատելու։ Այն զայրույթն ու ատելությունը, որոնք վերաճում են պատերազմի, ցեղասպանության, աղքատության, հիվանդությունների, աղտոտվածության, ապա դրսևորվում քաղցկեղի և սովի տեսքով, կարող են լուծվել «աշխարհիկ հարստությունը»՝ փողը, Աստծո արդարությունը այս աշխարհում հաստատելու համար օգտագործելով։ Իսկ շփվելն ու կապեր հաստատելը մեզանից է կախված։
Այսօր խնդրում եմ Ձեզ կարդալ Ղուկասի Ավետարանի 16-րդ գլուխը։ Կարդացե՛ք անիրավ տնտեսի պատմությունը և մտածե՛ք այսպես. Տերը Աստված է։ Դուք և ես տնտեսներն ենք։ Ապա լրացրե՛ք բաց թողնված տեղերը Ձեր կյանքի խնդիրներով։ Ինչպե՞ս կարող եք օգտագործել Ձեր ունեցած տաղանդները՝ շփվել – լուծումներ Ձեր կյանքում։ Մեծ պահքի այս շրջանը առաջին կոչն է։ Այլ կերպ ասած՝ մեր Գործատուն կանչել է մեզ՝ հաշվետու լինելու մեր տնտեսվարության համար։ Ի՞նչ ենք մենք արել։
Փա՛ռք Աստծո, որ մենք ունենք Մեծ պահքի այս հնարավորությունը՝ մեզ ուղղելու համար։ Աստված մեզ տվել է այդ գործիքները։ Նայե՛ք շուրջը և գտե՛ք այն վայրերը, որտեղ կարող եք օգտագործել այդ տաղանդը, որտեղ կարող եք «շփվել»… և օգտագործելով այս աշխարհի լեզուն՝ բարելավե՛ք ձեր իրավիճակը և աշխատե՛ք երազանքները իրականություն դարձնելու համար։
Հիշե՛ք, այս կյանքը գեղեցիկ է։ Այս կյանքը՝ հենց հիմա, ապրելու արժանի է։ Այս կյանքն այն է, ինչ Աստված տվել է ձեզ։ Մի՛ նայեք ձեզանից և ձեր կյանքից դուրս։ Մի՛ նայեք ինչ-որ բանի կամ գալիք կյանքի։ Դա կլինի։ Գալիք կյանքը Աստծո տիրույթում է։ Հիսուսը մեզ ասում է՝ չմտահոգվել վաղվա օրվա մասին, այլ զբաղվել ներկայով։ Ձեր միտքը կենտրոնացրե՛ք Աստծո Արքայության վրա, և մնացած ամեն ինչ կտրվի ձեզ։ Այս կյանքն է Աստծո պարգևը։ Վայելե՛ք այն։ Շփվե՛ք։ Փոփոխությո՛ւն կատարեք այն մարդկանց կյանքում, որոնց դիպչում եք։ Նա տվել է ձեզ ամեն ինչ, ինչ անհրաժեշտ է հաջողության հասնելու և այն գեղեցիկ կյանքը կառուցելու համար, որը Նա նախատեսել է։
Աղոթենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթքով. Հավատով խոստովանում և երկրպագում եմ Քեզ, անբաժանելի Լույս, միասնական Սուրբ Երրորդություն և մեկ Աստվածություն, արարիչ լույսի և հալածիչ խավարի։ Հալածի՛ր իմ հոգուց մեղքի և տգիտության խավարը և այս ժամին լուսավորի՛ր մտքերս, որպեսզի աղոթեմ Քեզ Քո կամքի համաձայն և ստանամ Քեզանից իմ խնդրվածքների կատարումը։ Ողորմի՛ր Քո բոլոր արարածներին և ինձ՝ մեծ մեղավորիս։ Ամեն։ (Հավատով խոստովանում եմ 2/24)
Լուսանկարը՝ (c)2009 Հայր Վազգեն Մովսեսյան
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/03/Varoujan-Tavloo-on-the-streets-of-Yerevan-scaled.jpg19202560Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-05 00:01:422024-03-05 13:30:11Շփում՝ Մեծ պահքի 23-րդ օր
Սա տնտեսի շաբաթն է։ Երեկ մենք ընթերցեցինք Ղուկասի Ավետարանի (16) անիրավ տնտեսի մասին պատմությունը, որտեղ Հիսուսն օգտագործում է այդ փոխաբերությունը՝ մատնանշելու մեր կյանքի պատասխանատվությունը։ Մենք կոչված ենք լինելու այն կյանքի և տաղանդների կառավարիչները, որոնք Աստված շնորհել է մեզ։ Նա պատվիրում է մեզ օգտագործել այդ տաղանդները՝ ծառայելով մեր եղբայրներին ու քույրերին այս աշխարհում։
Տնտեսության փոխաբերությունն օգտագործելով՝ Հիսուսը հստակեցնում է, որ մենք պատասխանատու ենք մեր կյանքի համար։ Մի օր, ինչպես տնտեսը, մենք ևս հաշվետվություն ենք տալու մեր տնտեսության համար։ Ի՞նչ արեցինք մենք այն ամենի հետ, ինչ Աստված տվել է մեզ։ Արդյոք Աստված տվե՞լ է մեզ տաղանդներ։ Տվե՞լ է մեզ կարողություն։ Տվե՞լ է մեզ ժպիտ։ Տվե՞լ է մեզ սրտի զարկ և շնչառություն։ Ի՞նչ արեցինք մենք այդ պարգևի հետ։ Ի՞նչ արեցինք մեր կյանքի հետ։
Պատկերացրեք, որ նվեր եք մատուցում ընկերոջը կամ հարազատին։ Արդյոք չէի՞ք ցանկանա իմանալ, որ նա հաճույքով է ընդունել այն։ Վաղ թե ուշ չէի՞ք հարցնի ձեր հարազատին. «Ի՞նչ արեցիր իմ տված նվերի հետ։ Քեզ դո՞ւր եկավ այն»։ Եվ, անշուշտ, որքա՜ն ցավալի կլիներ իմանալը, որ այդ մարդը նվերը պահել է պահարանում կամ, ավելի վատ, նետել է աղբարկղը՝ երբեք ուշադրություն չդարձնելով դրան։ Նույն կերպ, Աստված ցանկանում է իմանալ, որ այն պարգևը, որը Նա շնորհել է մեզ՝ այդ ամենաթանկարժեք հարստությունը՝ մեր շնչած օդը, բաբախող սիրտը, մեր հոգուց բխող ժպիտը, օգտագործվում է և օգտագործվում է իմաստությամբ։ Վերջին հաշվով, արդյոք այն ծառայո՞ւմ է ուրիշներին Աստծո սերը տարածելուն։ Սա է այն պահանջը, որ դրված է մեզ վրա՝ որպես Աստծո պարգևների տնտեսների։ Մենք մեր կյանքի տնտեսներն ենք։ Մենք պատասխանատու ենք մեզ տրված տաղանդների համար՝ դրանք կիսելու, օգտագործելու և հաշվետու լինելու համար, թե ինչպե՞ս, որտե՞ղ և ի՞նչ արեցինք այն ամենի հետ, ինչ Աստված տվել է մեզ։
Յոթ մահացու մեղքերի շարքում կա «ծուլություն» կոչվող մեղքը, որը թերևս ամենաթյուրիմացվածն է, քանի որ այն մատնանշում է անգործությունը, մինչդեռ մյուս մեղքերը պահանջում են մեզանից ակտիվ լինել, ներգրավվել մեղքի մեջ։ Այս մեղքը սահմանվում է պարզապես ծույլ լինելով, ինչ-որ բան չանելով։ Այժմ մի պահ մտածեք այդ մասին։ Ինչո՞ւ պետք է դա մեղք լինի։ Ինչպե՞ս կարող է ինչ-որ բան չանելը մեղք լինել։
Աստված ձեզ պարգև է տվել։ Դուք իրավունք չունեք այն պահելու պահարանում։ Դուք իրավունք չունեք վերցնելու Աստծո պարգևը և աղբը նետելու։ Այն սուրբ է։ Այն նվիրական է։ Ահա թե ինչ է ձեր կյանքը։ Յուրաքանչյուր օրհնություն, յուրաքանչյուր պահ, որ ունեք ձեր կյանքում, Աստծուց տրված սուրբ պարգև է։
Մեծ պահքի այս շրջանում մենք գույքագրում ենք այն տարբեր օրհնությունները, որ ունենք կյանքում։ Մենք տեսնում ենք, որ կարող ենք կյանքը հասցնել նվազագույնի՝ այն ամենով, ինչն անհրաժեշտ է ապրելու և գոյատևելու համար։ Այդպես վարվելով՝ հասկանում ենք, որ այդ փոքրիկ, կյանքի համար խիստ էական տարրը հենց այն օրհնությունն է, որ Աստված տվել է մեզ։ Հետաքրքիր է, որ Մեծ պահքի այս ճանապարհին մեր տեսակետը փոխվում է։
Հիշո՞ւմ եք, մի քանի շաբաթ առաջ, երբ կարդացինք, որ Հիսուսն ասում է. «Մարդ միայն հացով չի ապրում, այլ Աստծո բերանից ելած ամեն խոսքով», մենք դա ընկալեցինք որպես կենսական նվազագույն պահանջ։ Բայց այսօր դա փոխվել է, քանի որ մենք փոխվել ենք այդ հատվածը վերջին անգամ կարդալուց ի վեր։ Մարտահրավերն այսօր՝ Մեծ պահքի 22-րդ օրը, հենց նույն խոսքերին՝ «…Աստծո բերանից ելած ամեն խոսքով…» նայելն է որպես օրհնություն, որպես Աստծո լիության խոսք, որն ուղղված է մեր սրտերին, մեր ներքին լսողությանը, և այժմ՝ գործողությանը։ Մենք ասում ենք՝ եթե Աստված խոսում է մեզ հետ, եթե Աստված ուղղորդում է մեր ուղիները, կարո՞ղ ենք մենք սխալվել։ Հնարո՞ր է արդյոք մեզ սխալ ուղղությամբ առաջնորդել։ Հնարո՞ր է արդյոք մտածել, որ մեր՝ որպես տնտեսների, որպես Աստծո կողմից տրված այդ կյանքի կառավարիչների գործողությունները կարող են լինել ոչ արդյունավետ։ Դա կլինի գեղեցկությամբ, ներդաշնակությամբ, սիրով և այս կյանքի համար անհրաժեշտ բոլոր դինամիկաներով լի կյանք։ Այն կյանքը, որով ապրում ենք այսօր, առատ է։ «Ես եկա, որպեսզի կյանք ունենաք,- ասաց Տերը,- և այն առատությամբ ունենաք»։ Քրիստոսի հետ կյանքը սիրո մեջ ապրվող կյանք է։ Այն առատության կյանք է, որտեղ ունեք այն ամենը, ինչ ձեզ հարկավոր է։
Մենք Աստծո կողմից մեզ տրված ամենաթանկարժեք պարգևի կառավարիչներն ենք։ Դա մեր դրամապանակում կամ բանկային հաշվին պահվող բան չէ, այլ մի բան, որ բնակվում է մեր էության կենտրոնում՝ մեր սրտում։ Դա կյանքն է, որը սահմանվում է մեր ժպիտով, ջերմությամբ և սիրով, որ բխում է մեզանից։
Դուք տնտեսն եք։ Ձեր հագուստի վրա չկա «Կառավարիչ» գրությամբ պիտակ, քանի որ Աստված ձեզ վրա դրել է բոլորից մեծ պիտակը։ Նա ձեզ անվանել է Իր զավակը։ Օգտվեք դրանից այսօր։ Արդյո՞ք կա որևէ բան, որ ավելի շատ է խոսում ձեր սրտի հետ, քան ձեր ունեցած երազանքները՝ հարուստ և լիարժեք կյանքի հասանելիությունը։ Այն ձերն է։ Այն ձերն է, որովհետև Աստված ձեզ է վստահել այդ կյանքի ղեկը։ Դուք իրավունք չունեք այն պահելու պահարանում։ Դուք իրավունք չունեք այն աղբանոցը նետելու։ Ձեր միակ իրավունքը այն վայելելն է։ Թողեք այն ծաղկի։ Թողեք այն պտղաբեր լինի։ Թողեք այն փառք բերի Աստծուն։
Մենք կշարունակենք տնտեսության այս թեման այս շաբաթվա ընթացքում։ Այսօր եկեք եզրափակենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթքով. Հիսուս, Հոր իմաստություն, ինձ իմաստություն տուր, որ միշտ մտածեմ, խոսեմ և գործեմ այն, ինչ բարի է Քո առաջ։ Փրկիր ինձ չար մտքերից, խոսքերից և գործերից։ Ողորմիր Քո բոլոր արարածներին և ինձ՝ մեծ մեղավորիս։ Ամեն։ (Հավատով խոստովանում եմ 11/24)
https://epostle.net/wp-content/uploads/2013/03/DSC04647.jpg12001600Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-04 00:01:252024-03-03 16:30:22Կառավարման հմտությունների զարգացում – Մեծ պահքի 22-րդ օր
Lenten Journey Day 25 — Fear By this 25th day of the Lenten Journey we realize many things have changed in our lives. It may seem as if our surroundings have changed when actually we are now perceiving things differently. We have a broader understanding of our prayer life. We communicate with God and with our self. We understand our fasting as a means of discipline, and of course, our giving – reaching out to others with compassion – as an articulation of faith. On this 25th day of Lent, we understand that beyond these 40 days, there is a the journey of life. What we gain from Lent, we will carry for the rest of our life. These past few days we have studied the story of the Dishonest Steward and contemplated on the theme of stewardship, that is, being entrusted by another to look over assets. We are entrusted by God to look over His greatest gift to us: the life that we live. We are managers of that life. Remember that in the story of the Dishonest Steward, we find a person who is commended for his shrewdness. Shrewdness is one man’s talent, while others may shy away from such expressions because of fear. That fear, in turn, prevents us from maximizing our potential. The fear of the unknown is high on the list of fears, along with the fear of the self, the fear of being put down. There are so many dimensions to fear, and whatever they may be, we realize that fear prevents us from maximizing our potential. Fear is the hurdle to overcome. The obstacles to win the race of life are many. Overcoming fear is our first step. Think about it in your life – all the dreams that you have, all of them are attainable, so what prevents you from reaching those goals if not fear? In our churches we cover the altar during the Lenten season. That curtain symbolizes sin, the separation between us and God due to sin. Because of our imperfection, we sin. And yet, perhaps that curtain can best be described as fear, as the fear that really prevents us from seeing the beauty that is all around us. Seeing the potential we have within us. Beyond the parable of the Dishonest Steward, Jesus uses other parables to explain stewardship to us. Among them he speaks of stewards who are fearful; that is, people who are entrusted with life but fear to explore it. One such parable reminds us of three men who are entrusted with different amounts of money. To the first, $10,000 dollars is given; to the second, $5,000; and to the third, $1,000. When an accounting is required – “What did you do with the money that I gave you? – the first one says, “I took the $10,000 and I invested it. And I took some risks with it, but here it is. I have produced an additional $10,000.” The second man did the same thing. He took the $5,000 and he multiplied it and gave back $10,000 – “Here’s $5,000, and here’s $5,000 more that I invested and am giving back to you!” But the third of these stewards was fearful. To him was given $1,000. And he was scared. He was scared of humiliation. He was fearful that he might be condemned if anything happened to that money. Rather than understanding that money as a tool, he took it and kept it in his pocket, as if it had intrinsic worth in itself. When asked for an accounting of his stewardship, he reached into his pocket and gave back the $1,000. Nothing was lost! Not a penny! But he was condemned. He was condemned because what was given to him was kept and not utilized. He was scared to use it. He had that fear that each and every one of us possess: the fear of succeeding. The reasons for those fears are many. They go back to our childhood and to our relationships with people who have demanded of us. Some of them are because of physical inabilities, handicaps or illnesses. They are all the same, and each of them accordingly prevent us from realizing our dreams, from reaching the goals that we set for ourselves and more importantly, from reaching the goals that God wants us to set for ourselves. Each of the stewards in this story are given different amounts to remind us that life deals out different hands to different people. Some may have more, and others may have less, but in each case we have a responsibility to take what is given to you and maximize it. I invite you today to really think about that stewardship that God has entrusted us with – the life that you have – to end the fears that prevent you from really maximizing yourself and the potential that God has placed inside of your heart. There are so many beautiful things all around you, and I invite you to look beyond the material gains. This is not an exercise in prosperity but an exercise in fulfilling the dreams of your heart and of reaching the potential that you have. During this Lenten Journey we realize that the curtains in front of us need to be drawn, and that we do want to see the beauty in life. Because we want it, we know that God has placed that desire in our hearts. Let us seek the beauty that God has set up all around us and know that with his help those potentials can be realized and actualized. We now pray the prayer of St. Nerses Shnorhali Protector of your Creatures, by the sign of your holy cross, keep my soul and body from the allurement of sin, from the temptation of the devil and unjust people, and from all perils of soul and body. Have mercy upon all your creatures, and upon me, a great sinner. Amen. (I Confess with Faith, 14/24)
https://epostle.net/wp-content/uploads/2013/03/AMAZA003.jpg600900Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2023-03-16 00:01:002023-03-15 21:36:19Մեծ պահքի ուղին՝ օր 25. Վախ
Մեծ պահքի ճանապարհ, օր 23՝ Շփում Մեծ պահքի ընթացքում քննարկված բոլոր թեմաներից երբևէ մտածե՞լ եք, որ մենք կխոսենք «շփվելու» մասին։
«Շմուզինգ» կամ շողոքորթություն բառը ենթադրում է անկեղծության պակաս և կեղծավորություն։ Հետաքրքիր է, որ Հիսուսը հենց շողոքորթին է դարձնում Իր առակի հերոսը։ Խոսքը, իհարկե, անազնիվ և խորամանկ տնտեսի մասին է, որի մասին սովորում ենք վերջին երկու օրվա ընթացքում, սակայն այսօր դրան նայում ենք մեկ այլ տեսանկյունից։
Հիշեք, որ տնտեսը մեկն է, ում տերը վստահել է իր գործերի կառավարումը՝ իր հարստությունն ու ունեցվածքը։ Ըստ առակի՝ այս տնտեսը խորամանկ մարդ է, ով գողություն է արել և բռնվել անազնվության մեջ։ Երբ գործատուն նրան աշխատանքից ազատում է, պահանջում է՝ «տո՛ւր քո տնտեսության հաշիվը»։
Պատմությունը շարունակվում է, ինչպես Հիսուսն է պատմում, այսպես. Եվ նա մտածեց իր մեջ. «Ի՞նչ անեմ, որովհետև իմ տերը ինձանից վերցնում է տնտեսությունը. փորել չեմ կարողանում, մուրալուց ամաչում եմ։ Գիտեմ, թե ինչ պիտի անեմ, որ երբ տնտեսությունից հեռացվեմ, ինձ իրենց տները ընդունեն»։ Եվ կանչեց իր տիրոջ պարտապաններից յուրաքանչյուրին և ասաց առաջինին. «Որքա՞ն ես պարտք իմ տիրոջը»։ Նա ասաց. «Հարյուր մետրեթ ձեթ»։ Եվ ասաց նրան. «Ա՛ռ քո մուրհակը, նստի՛ր, շուտ գրի՛ր՝ հիսուն»։ Ապա ուրիշին ասաց. «Իսկ դու որքա՞ն ես պարտք»։ Նա ասաց. «Հարյուր քոռ ցորեն»։ Եվ ասաց նրան. «Ա՛ռ քո մուրհակը և գրի՛ր՝ ութսուն»։ Ի՞նչ է անում այս տնտեսը։ Նա վերցնում է այն, ինչ իրենը չէ, և օգտագործում է իր շահի համար։ Հետաքրքիր է։ Կարծում ես՝ նրա տերը ավելի կզայրանար։ Բայց Հիսուսը շրջում է իրավիճակը։ «Տերը,- ասում է Հիսուսը,- գովեց անիրավ տնտեսին, որովհետև խորամանկությամբ վարվեց...»։ Իսկ արդարացո՞ւմը։ Հիսուսը շարունակում է. «...որովհետև այս աշխարհի որդիները իրենց սերնդի մեջ ավելի խորամանկ են, քան լույսի որդիները։ Եվ ես ասում եմ Ձեզ՝ աշխարհիկ հարստությամբ բարեկամնե՛ր ձեռք բերեք Ձեզ համար, որպեսզի երբ այն վերջանա, Ձեզ ընդունեն հավիտենական օթևաններում»։
Առաջին հայացքից սա կարող է շփոթեցնող թվալ։ Իրականում, շողոքորթության պես կեղծ մի բան դառնում է այս մարդու համար նորմա, և նա գովասանքի է արժանանում իր խորամանկության համար։ Սակայն արդարացման խոսքը շատ կարևոր է։ Երբ Հիսուսն ասում է, որ «այս աշխարհի որդիներն ավելի խորամանկ են իրենց գործերում, քան լույսի որդիները», Նա մեզ հուշում է, որ այս աշխարհում գտնվելիս պետք է օգտագործենք մեզ տրված գործիքները։ Մենք պետք է գտնենք այս աշխարհի լեզուն՝ միմյանց ավելի լավ հասկանալու և համագործակցելու համար, որպեսզի կարողանանք իրականացնել անհրաժեշտ գործը։ Իհարկե, շփոթմունք կարող է առաջանալ, քանի որ մեր նախապաշարմունքների պատճառով սա օտար է հնչում։ Մենք սովոր ենք հավատալ, որ կրոնական մարդիկ չեն դիմում կեղծ միջոցների, և սա «կրոնական» չի հնչում։ Բայց հենց դրանում է Հիսուսի ուսուցման գեղեցկությունը և Մեծ պահքի այս շրջանում մեր Եկեղեցու հայրերի ուղղորդման իմաստը։
Մեծ պահքի այս երկրորդ կեսին մենք իջնում ենք լեռան գագաթից՝ նայելով երկրային կյանքին։ Մենք պետք է հասկանանք, որ սա իրական կյանք է։ Ցավոք, կրոնական համայնքը հաճախ սխալմամբ շեշտը դնում է գալիք կյանքի վրա՝ մոռանալով, որ մեր ներկայիս կյանքը գեղեցիկ է, հոգատարության կարիք ունի և փոխգործակցության դաշտ է։ Այսօր մենք գիտենք, որ աշխարհում բազմաթիվ խնդիրներ կան՝ պատերազմներ, սով, անարդարություն և խաղաղության բացակայություն։ Անձնական մակարդակում մենք բախվում ենք հիվանդությունների, փոխհարաբերությունների խզման, նյութապաշտական ցանկությունների պատճառով քայքայվող ընտանիքների և մեր երեխաների կյանք ներխուժող թմրամիջոցների հետ։ Հիսուսն ասում է, որ այս ամենը իրական է, և մի՛ կարծեք, թե կարող եք խուսափել դրանցից։ Սակայն Նա մեզ տալիս է գործիքներ՝ մեր իրական խնդիրները լուծելու համար։ Այդ գործիքները սուրբ չեն, ինչպես մենք կակնկալեինք, այլ արմատավորված են աշխարհիկ եղանակների մեջ։ Դա տրամաբանական է. աշխարհի խնդիրները լուծելու համար անհրաժեշտ են աշխարհի գործիքները։
Հաղթահարեք Ձեր առջև ծառացած խնդիրները՝ օգտագործելով այն գործիքներն ու տաղանդները, որոնք Աստված Ձեզ շնորհել է։ Այդպես վարվելով՝ Դուք կսկսեք տեսնել մեծ պատկերը և Ձեր տեղը դրանում։ Դուք ունեք ամեն ինչ անելու կարողությունը, նույնիսկ՝ խաղաղություն հաստատելու։ Այն զայրույթն ու ատելությունը, որոնք վերաճում են պատերազմի, ցեղասպանության, աղքատության, հիվանդությունների, աղտոտվածության, ապա դրսևորվում քաղցկեղի և սովի տեսքով, կարող են լուծվել «աշխարհիկ հարստությունը»՝ փողը, Աստծո արդարությունը այս աշխարհում հաստատելու համար օգտագործելով։ Իսկ շփվելն ու կապեր հաստատելը մեզանից է կախված։
Այսօր խնդրում եմ Ձեզ կարդալ Ղուկասի Ավետարանի 16-րդ գլուխը։ Կարդացե՛ք անիրավ տնտեսի պատմությունը և մտածե՛ք այսպես. Տերը Աստված է։ Դուք և ես տնտեսներն ենք։ Ապա լրացրե՛ք բաց թողնված տեղերը Ձեր կյանքի խնդիրներով։ Ինչպե՞ս կարող եք օգտագործել Ձեր ունեցած տաղանդները՝ շփվել – լուծումներ Ձեր կյանքում։ Մեծ պահքի այս շրջանը առաջին կոչն է։ Այլ կերպ ասած՝ մեր Գործատուն կանչել է մեզ՝ հաշվետու լինելու մեր տնտեսվարության համար։ Ի՞նչ ենք մենք արել։
Փառք Աստծո, որ ունենք Մեծ պահքի այս հնարավորությունը՝ մեզ ուղղելու համար։ Աստված տվել է մեզ այդ գործիքները։ Նայե՛ք շուրջը և գտե՛ք այն վայրերը, որտեղ կարող եք օգտագործել Ձեր տաղանդը, որտեղ կարող եք շփվել... և այս աշխարհի լեզվով բարելավել մեր իրավիճակը ու աշխատել երազանքները իրականություն դարձնելու համար։
Հիշե՛ք, այս կյանքը գեղեցիկ է։ Այս կյանքը, հենց հիմա, ապրելու արժանի է։ Այս կյանքը այն է, ինչ Աստված Ձեզ տվել է։ Մի՛ նայեք Ձեզանից և Ձեր կյանքից դուրս։ Մի՛ նայեք ինչ-որ բանի կամ գալիք կյանքի։ Հենց այս կյանքն է Աստծո պարգևը։ Վայելե՛ք այն։ Շփվե՛ք։ Փոփոխությո՛ւն մտցրեք այն մարդկանց կյանքում, որոնց դիպչում եք։ Նա տվել է Ձեզ ամեն ինչ, որ անհրաժեշտ է հաջողության հասնելու և այս կյանքը այնպիսի գեղեցիկ կյանք դարձնելու համար, ինչպիսին Նա նախատեսել է։
Աղոթենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթքով. Հավատով խոստովանում և երկրպագում եմ Քեզ, անբաժանելի Լույս, միասնական Սուրբ Երրորդություն և մեկ Աստվածություն, արարիչ լույսի և հալածիչ խավարի։ Հալածի՛ր իմ հոգուց մեղքի և տգիտության խավարը և այս ժամին լուսավորի՛ր մտքերս, որպեսզի աղոթեմ Քեզ Քո կամքի համաձայն և ստանամ Քեզանից իմ խնդրվածքների կատարումը։ Ողորմի՛ր Քո բոլոր արարածներին և ինձ՝ մեծ մեղավորիս։ Ամեն։ (Հավատով խոստովանում եմ 2/24)
Լուսանկարը՝ (c)2009 Հայր Վազգեն Մովսեսյան
https://epostle.net/wp-content/uploads/2013/03/Varoujan-Tavloo-on-the-streets-of-Yerevan.jpg12001600Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2023-03-14 00:01:002023-03-14 07:32:58Մեծ պահքի ուղին՝ օր 23. Շփում
Մեծ պահքի ընթացքում մեր քննարկած բոլոր թեմաներից արդյո՞ք երբևէ մտածել եք, որ մենք կխոսենք «շփվելու» (schmoozing) մասին։ 
