Խաչելությունից հետո

Արմոդոքսիան այսօր. հաջորդ օրը

Եթե 33 թվականի վաղ գարնանը Դուք Երուսաղեմում լինեիք և պատահաբար ականատես դառնայիք Նազովրեցի Հիսուսի հալածանքներին, կեղծ դատավարությանը, տանջանքներին և վերջնական մահապատժին, ապա անշուշտ շփոթված կլինեիք, ինչպես և այն ժամանակվա մարդիկ։

Տարին 33-ն է։ Հիսուսն իր քարոզչությունը սկսել էր ընդամենը երեք տարի առաջ։ Նա սիրո մասին էր խոսում։ Նա բժշկում էր հիվանդներին և հրաշքով ազատում մարդկանց բազմաթիվ սոցիալական ու ֆիզիկական հիվանդություններից։ Նա դուրս եկավ հաստատված կարգերի դեմ, ինչն էլ նրան խնդիրների առաջ կանգնեցրեց կրոնական իշխանությունների հետ։ Նրանք հալածեցին Նրան և վերջապես կազմակերպեցին Նրա խաչելությունը։ Ուրբաթ օր էր՝ կեսօրից հետո։ Լուրեր էին տարածվել, որ Նա, իրականում, Աստծո Որդին է, և նրանք ծաղրում էին Նրան՝ ասելով. «Ուրիշներին փրկեց, իսկ Իրեն չի կարող փրկել։ Եթե Իսրայելի Թագավորն է, թող հիմա խաչից իջնի, և մենք կհավատանք Նրան։ Նա ապավինեց Աստծուն. թող Աստված ազատի Նրան, եթե Նրան է ուզում, քանի որ ասաց՝ «Ես Աստծո Որդի եմ»։ (Մատթեոս 27:42-43)

Եթե այդ ուրբաթ երեկոյան Դուք լքեիք քաղաքը՝ ականատես լինելով Նրա կյանքի դաժան ընդհատմանը, ապա Հիսուսի պատմության միայն կեսին կծանոթանայիք։ Եթե ականատես լինեիք խաչելությանը և հեռանայիք, ապա, հասկանալիորեն, կհավատայիք, որ Հիսուսի պատմությունն այնտեղ ավարտվեց։ Դուք կհավատայիք, որ չարը հաղթել է, իսկ Աստծո խոստումը լոկ անիրականանալի խոսքեր էին։

Բարեբախտաբար, մենք գիտենք, որ պատմությունը ուրբաթ օրը՝ խաչելությամբ չավարտվեց։ Ահա թե ինչու մենք ունենք համարձակություն և քաջություն այդ օրն անվանելու «Ավագ» ուրբաթ։ Մենք գիտենք, որ կիրակի օրը Հիսուսը հարություն առավ մեռելներից։

Քրիստոնյան ունի կյանքը Հարության հայելու միջով դիտելու յուրահատուկ տեսլականը։ Այլ կերպ ասած՝ մենք տեսել ենք Խաչելությունը, բայց մենք գիտենք, որ Հարությունը սպասում է մեզ։ Զատկի կիրակի օրվանից՝ Հարության դիտակետից նայելով, մենք կարող ենք Սուրբ Պողոսի հետ միասին հռչակել. «Ո՞ւր է, մահ, քո հաղթությունը։ Ո՞ւր է, մահ, քո խայթոցը»։ (Ա Կորնթացիս 15:55)

Այսօր մենք Արցախի Խաչելության վկաներն ենք։ Որպես Հայ Եկեղեցի՝ մենք Հարության վկաներն ենք։ Մենք այնտեղ էինք 33 թվականի այդ կիրակի առավոտյան՝ Դատարկ գերեզմանի մոտ։ Մենք այնտեղ էինք 4-րդ դարում՝ Խոր Վիրապում Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի բանտարկության ավարտին։ Մենք այնտեղ էինք 5-րդ դարում՝ Ավարայրում՝ Սուրբ Վարդանի հետ։ Մենք այնտեղ էինք դարերի ընթացքում բարբարոսների հալածանքների ժամանակ։ Մենք այնտեղ էինք 1915 և 1918 թվականներին։ Մենք սգացինք մեր նահատակների կորուստը, բայց նաև հնչեցրինք Սարդարապատի զանգերը։ Մենք այնտեղ էինք կոմունիզմի տարիներին և այնտեղ էինք, երբ կոմունիզմը փլուզվեց։ Մենք այնտեղ ենք նաև այսօր՝ հռչակելով նույն Ճշմարտությունը, որը հռչակել ենք դարեր շարունակ։ Խաչելությունը վերջը չէ, որովհետև կա Հարություն։ Բարին հաղթում է չարին, կյանքն ավելի տևական է, քան մահը։ Խավարը երբեք չի կարող հաղթել Լույսին։ Եվ Սերը միշտ ավելի հզոր է, քան չարը։

Եթե երբևէ հուսալքություն զգաք, ապա միայն բացեք Ձեր սրտերը Սուրբ Եկեղեցու Հարության պատգամի առջև։

Այսօրվա խորհրդածությունը Սուրբ Ղուկասի Հարության վկայությունից է.
Շաբաթվա առաջին օրը, վաղ առավոտյան, նրանք և իրենց հետ եղող այլ կանայք եկան գերեզման՝ իրենց պատրաստած անուշաբույր յուղերով։ Բայց նրանք գերեզմանի մոտի քարը գլորված գտան։ Ներս մտան և Տեր Հիսուսի մարմինը չգտան։ Եվ մինչ նրանք այս մասին տարակուսում էին, ահա փայլուն հանդերձներով երկու մարդ կանգնեց նրանց մոտ։ Եվ երբ նրանք վախեցան ու երեսները դեպի գետին խոնարհեցին, նրանք ասացին. «Ինչո՞ւ եք կենդանուն մեռելների մեջ փնտրում։ Այստեղ չէ, այլ հարություն է առել։ Հիշե՛ք, թե ինչպես էր Նա խոսում ձեզ հետ, երբ դեռ Գալիլեայում էր, ասելով. «Մարդու Որդին պետք է մատնվի մեղավոր մարդկանց ձեռքը, խաչվի և երրորդ օրը հարություն առնի»։