Գալուստը անհանգստությունից դուրս

Հայրախոսությունն այսօր՝ Գալուստ և անհանգստություն

Անհանգստությունը մի թեմա չէ, որը կքննարկվի միայն մեկ անգամ՝ ո՛չ Գալստյան տոների ընթացքում, ո՛չ էլ տարվա մնացած ժամանակահատվածում։ Անհանգստությունը նույնքան հաճախակի կրկնվող թեմա է, որքան առողջության համար վտանգավոր երևույթ։ Այն նպաստում է սթրեսին, որը հոգեկան և մարմնական հիվանդությունների պատճառ է դառնում։ Քրիստոսի ժամանակներում և, իհարկե, դրանից առաջ էլ իրավիճակը նույնն էր։ Ժամանակների սկզբից ի վեր, երբ մարդը խորհում էր իր մահկանացու լինելու մասին, նա տրվում էր անհանգստությանը։ Անկախ նրանից՝ դա վայրի կենդանու հարձակումից խուսափելն էր, թե քաղցկեղի ախտորոշումից խուսափելը, անհանգստությունը միշտ եղել է մարդկային կեցության մի մասը։

Մենք սկսում ենք դիտարկել անհանգստությունը մեր Գալստյան ճանապարհորդության համատեքստում՝ ընթերցելով մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի խոսքերը, ինչպես գրի է առել Սուրբ Ղուկասը (12)։

Հիսուսն իր աշակերտներին ասաց. «Ուրեմն ձեզ եմ ասում՝ մի՛ հոգացեք ձեր կյանքի համար, թե ի՛նչ պիտի ուտեք, կամ ձեր մարմնի համար, թե ի՛նչ պիտի հագնեք։ Կյանքն ավելին է, քան կերակուրը, և մարմինը՝ ավելին, քան հագուստը։ Նայե՛ք երկնքի թռչուններին. նրանք ո՛չ սերմանում են, ո՛չ հնձում, ո՛չ էլ շտեմարաններում են հավաքում, բայց ձեր երկնավոր Հայրը կերակրում է նրանց։ Մի՞թե դուք նրանցից ավելի արժեքավոր չեք։ Ձեզանից ո՞վ կարող է իր հոգսերով իր կյանքի ընթացքին թեկուզ մեկ ժամ ավելացնել։ Եվ ինչո՞ւ եք հոգս անում մնացածի մասին։ Նայե՛ք շուշաններին, թե ինչպե՛ս են աճում. նրանք ո՛չ աշխատում են, ո՛չ էլ մանում, բայց ասում եմ ձեզ, որ նույնիսկ Սողոմոնն իր ամբողջ փառքի մեջ նրանցից մեկի պես չհագնվեց։ Եթե Աստված դաշտի խոտը, որն այսօր կա, իսկ վաղը կրակը կնետվի, այսպե՛ս է հագցնում, որքա՜ն ավելի՝ ձե՛զ, թերահավատնե՛ր։ Մի՛ փնտրեք, թե ի՛նչ պիտի ուտեք կամ ի՛նչ պիտի խմեք, և մի՛ տարակուսեք։ Աշխարհի ազգերն են այդ ամենը փնտրում, իսկ ձեր Հայրը գիտի, որ դուք դրանց կարիքն ունեք։ Փոխարենը՝ փնտրե՛ք նրա արքայությունը, և այդ ամենը կտրվի ձեզ նաև»։

Նրա արքայությունը փնտրելը առաջին քայլն է անհանգստությունից ազատվելու ճանապարհին։ Գեղեցիկ խոսքեր են և պարզ են հնչում, բայց ի՞նչ է նշանակում իրականում փնտրել նրա արքայությունը։ Եվ ինչպե՞ս պետք է անենք դա։ Հայ եկեղեցին փառաբանության շարականներ է երգել արքայության մասին այն ժամանակներում, երբ աշխարհիկ իշխանություններն ու պետությունները պարտադրել են իրենց կամքը ժողովրդին։ Հաղթանակի շարականը հնչել է եկեղեցու պատերի ներսում, մինչ դրսում ատելության և անհանդուրժողականության ձայներն էին։ Արքայությունը փնտրելու պարզությունը պահված է հայրախոսության մեջ, և Գալստյան ուղին մեզ հենց այնտեղ է առաջնորդում։

Մենք աղոթում ենք. Տե՛ր, իմ սիրտը հաստատի՛ր Քո Արքայության մեջ։ Մինչ անհանգստություններն ու վախերը շատանում են, ես նայում եմ երկնքի թռչուններին ու դաշտի ծաղիկներին և գիտեմ, որ Դու մեզ բոլորիս պահում ես Քո ձեռքում։ Թո՛ւյլ տուր ինձ զգալ Քո սիրո հաստատունությունը։ Ամեն։