Կենդանի

Արմոդոքսիան այսօր. Կենդանի

Կիրակին հռչակվեց Արցախի և հայոց Արցախի համար աղոթքի համազգային օր։ Ամբողջ աշխարհում հայերը, մասնավորապես, ծնկի եկան աղոթելու։ Աղոթքը ուղղված չէր պետական գործչի, դիվանագետի, քաղաքական գործչի, սոցիալական ցանցերի հայտնի անձի, երաժշտի կամ հանրահայտ մարդու։

Արևմտյան թեմում մենք Սուրբ Ղևոնդյանց հայկական տաճարում տոնեցինք Սուրբ Պատարագ։ Առաջնորդ Հովնան արքեպիսկոպոս Տերտերյանը համայնքին կոչ արեց միավորվել աղոթքի մեջ՝ «այդ աղոթքը վերածելով նոր կյանքի հողի։ Այդ աղոթքից,- ասաց նա,- կծնվի հավատքից բխող ներքին ուժը՝ բարի գործեր դրսևորելու համար»։

Մի ժամանակաշրջանում, երբ հայ ժողովրդի կորուստներն այնքան մեծ են, աղոթքի կյանքի կոչը փոխել է պատասխանները դրսում փնտրելու փոխարեն դրանք ներսում գտնելու շեշտադրումը։

Երբ արքեպիսկոպոսը պատրաստվում էր ավարտել իր քարոզը, կիրակնօրյա դպրոցի մի խումբ աշակերտներ մտան լեփ-լեցուն տաճար և տեղավորվեցին խորանի ստորոտում՝ հսկայական տաճարի դասի հատվածում։ Նրանք ձեռքներին պահել էին թղթեր, որոնց վրա խաչեր էին նկարված։ Յուրաքանչյուր երեխա այս առավոտ եկեղեցի բերելու համար նկարել և զարդարել էր խաչ։ Հովնան արքեպիսկոպոսը հայտարարեց, որ օրը նվիրված է Վարագա Սուրբ Խաչին (Հայաստանի Վանի շրջանի մի փոքրիկ քաղաք, որտեղ հալածանքների ժամանակ պահվում էր Քրիստոսի Խաչը)։ Փոքրիկ երեխաներն այժմ այդ խաչերի նոր տերերն էին։

Արքեպիսկոպոսը խնդրեց երեխաներին բարձր պահել իրենց խաչերի նկարները, որպեսզի հավատացյալները տեսնեն դրանք, մինչ մենք բոլորս միասին երգում էինք Տերունական աղոթքը։ Երեխաները սկսեցին ոգևորությունից աղմկել։ Նրանք վերցրին իրենց զարդարուն խաչերով թղթերը և սկսեցին թափահարել դրանք, մինչ մենք երգում էինք Տերունական աղոթքը։ Այդ ալիքի մեջ մենք ականատես եղանք էներգիայի և կենսունակության։ Նրանց խանդավառությունը տարածվեց և փոխանցվեց մեզ բոլորիս։ Մենք ժպտացինք նրանց հավատքի միամիտ ընկալմանը և հասկացանք, որ Աստծուց ազդանշան ենք ստանում։ Հաջորդ սերունդը կիսում էր մի խանդավառություն, որը բխում էր յուրաքանչյուր երեխայի խորքից։ Մենք երգում էինք «Եկեսցե արքայութիւն քո, եղիցին կամք քո որպէս յերկինս եւ յերկրի» և մենք ականատես էինք լինում Աստծո կամքի դրսևորմանը՝ այս երեխաների կողմից արտահայտված սիրուն և կյանքին՝ մեր սուրբ տաճարում։

Հրաշքները միշտ մեր շուրջն են։ Եթե մենք պատրաստ ենք մեր սրտերը բացել Աստծո սիրո առաջ, մենք կարող ենք դառնալ այդ հրաշքների վկաները։ Այսօր մենք արձանագրում ենք մի հրաշք՝ որպես հաղթանակի առաջին քայլ։ Երեխաներ, որոնք ապրում են, աղմկում և թափահարում են խաչը՝ հարության և հաղթանակի խորհրդանիշը, հայկական եկեղեցու կենտրոնում։ Մենք այն հրաշք ենք համարում, քանի որ այն տեղի ունեցավ մի համայնքի առաջ, որը ծնկի եկավ և աղոթեց։ Եվ եթե երբևէ կասկածեք, որ նման փոքր ժեստը իսկական հրաշք է, մտածեք այն փաստի մասին, որ ընդամենը 100 տարի առաջ նույն թշնամին հայտարարել էր, որ մնալու է միայն մեկ հայ, և այդ հայը գտնվելու է թանգարանում։ Ամեն աղմուկ, ամեն աղոթք, ամեն բարձրացված խաչ հաղթանակի մատնանշող հրաշք է։ Ավելացրեք սրան այն, որ այս ամենը տեղի է ունենում հայկական եկեղեցու ներսում՝ այն վայրից 12 ժամային գոտի հեռու, որտեղ սկսվել է Հայ եկեղեցին՝ մոլորակի մյուս կողմում՝ Սուրբ Էջմիածնում։ Միայն Աստծո շնորհով է, որ այս հրաշքը տեղի է ունենում։

Մենք աղոթում ենք Հայ եկեղեցու Երեկոյան ժամերգության աղոթքը. Տէր Աստուած մեր, աճեցո՛ զհաւատս, զյոյս եւ զսէր ի մեզ։ Ամէն։