Հայրությունը Հովսեփի տեսանկյունից

Արմոդոքսիան այսօր. Հովսեփը հայրության մասին

Սուրբ Գրքում երկրային ամենանշանավոր հայրը Հովսեփն է՝ Սուրբ Աստվածածնի՝ Սուրբ Մարիամի ամուսինը։ Հայ եկեղեցում նրան անվանում են Աստվածահայր։ Մենք ընդունում ենք այս տիտղոսը Սուրբ Մարիամի դեպքում, քանի որ նա ծնեց Քրիստոսին, սակայն դժվարանում ենք Հովսեփի պարագայում, քանի որ եկեղեցում և կիրակնօրյա դպրոցում վաղուց սովորել ենք, որ Հովսեփի և Հիսուսի միջև կենսաբանական կապ չի եղել։

Սուրբ Գրքում Հովսեփի մասին շատ քիչ բան է գրված, բայց այդ քչից էլ հասկանում ենք, որ նա բարեպաշտ և աստվածավախ մարդ էր։ Նրա ուժը մենք տեսնում ենք ոչ միայն որպես ատաղձագործի ֆիզիկական կարողությունների, այլև նրա բարոյական կերպարի մեջ։ Նա չէր ցանկանում անարգել իր կնոջը։ Հնազանդ լինելով Աստծո պատգամաբերին՝ նույնիսկ երբ բոլոր փաստերը կասկածելու առիթ էին տալիս, նա ստանձնեց Հիսուսի որդեգիր հայրը լինելու պատասխանատվությունը։ Կարեկցանքի այդ քայլով Հովսեփը թույլ չտվեց, որ Հիսուսին անվանեն «ապօրինածին» կամ «որբ»։ Նա նաև թույլ չտվեց, որ Հիսուսին վերաբերվեն որպես իր սեփական որդուց պակաս արժեք ունեցողի։

Որդեգրումը սիրո և զոհաբերության դրսևորում է։ Որպես ծնողներ՝ մենք սիրում ենք մեր սեփական երեխաներին, սակայն ուրիշի երեխային սեփականի պես սիրելը խորին սիրո վկայություն է։ Հովսեփը ցույց տվեց այդ սերը, երբ որդեգրեց Մարիամի զավակին, սիրեց և խնամեց նրան որպես սեփական որդու։

Երբ խոսում ենք սրբերի մասին՝ լինի Հովսեփը, թե որևէ այլ սուրբ, հեշտ է տարվել նրանց կյանքի մանրամասներով՝ փոխանակ հասկանալու, որ սուրբը մեզ նման է՝ իր բոլոր թուլություններով, խնդիրներով և նույնիսկ կասկածներով։ Այնուամենայնիվ, նրանք կարողանում են վեր կանգնել իրենց դժվարություններից և ձգտել աստվածայինին՝ այդպիսով մեզ ներշնչանք և մոտիվացիա տալով հաղթահարելու մեր դժվարությունները։ Կարևոր է նրանց մեջ տեսնել այն հատկանիշները, որոնցից կարող ենք սովորել և որոնցով կարող ենք կերտել մեր կյանքը։

Հովսեփը կյանքի վեհագույն օրինակն է։ Նրա մեջ մենք տեսնում ենք իսկական ուժ։ Մենք հասկանում ենք, թե ինչ է նշանակում հնազանդվել Աստծո խոսքին։ Հովսեփն աղոթում էր՝ հավատալով, որ «Քո կամքը թող լինի»-ն կիրականանա, երբ ինքը՝ Հովսեփը, համաձայնի մասնակից լինել Աստծո կամքին։ Իրականում, նրա գործողությունները թույլ տվեցին, որ Աստծո կամքը կատարվի երկրի վրա այնպես, ինչպես երկնքում։

Որպես Հիսուսի որդեգիր հայր՝ Հովսեփը քաջություն և անսահման սեր դրսևորեց իր կնոջ և նրա զավակի հանդեպ։ Նախկին նախագահ Բարաք Օբաման ժամանակին ասել է. «Տղամարդ լինելը ոչ թե երեխա ունենալու կարողությունն է, այլ երեխա մեծացնելու քաջությունը»։ Իրականում, միայն այս տեսանկյունից մենք կարող ենք հասկանալ, թե ինչու են մեր եկեղեցու հայրերը Հովսեփին անվանել Աստվածահայր։ Հովսեփը մեզ սովորեցնում է ծնողության իրական առաքինությունները՝ դա տալու, զոհաբերելու և մեկ այլ մարդու սեփականի պես սիրելու քաջությունն է։ Նա Հիսուս Քրիստոսին մեծացրեց մանկությունից մինչև հասուն տարիք և անհրաժեշտ աջակցություն ցուցաբերեց՝ նախապատրաստելով նրան աստվածային ծառայությանը, որպեսզի վերջնականապես բարձրանա Խաչին և հաղթի այն։

Այսօր մենք աղոթում ենք երեխաների և նրանց որդեգրող ծնողների համար. «Երկնավոր Հայր, Քո խոսքով ստեղծվեց ամբողջ աշխարհը։ Քո խոսքով Քո Որդին հղացավ և մարդ դարձավ։ Օրհնիր բոլոր այն հայրերին, ովքեր որդեգրել են երեխաների։ Թող այս տղամարդիկ միշտ իմանան Քո մեծ սիրո մասին, ինչպես Սուրբ Հովսեփը գիտեր։ Թող նրանք միշտ սիրեն իրենց երեխաներին Սուրբ Հովսեփի օրինակով։ Շնորհիր նրանց Քո քաջությունը և խաղաղությունը։ Ամեն»։