Հովսեփի քաջությունը Մանուկին մեծացնելու համար
Արմոդոքսիան այսօր. Հովսեփի քաջությունը՝ երեխային մեծացնելու հարցում
Աստվածահայտնությանը հաջորդող օրերին և շաբաթներին մենք ավելին ենք իմանում Սուրբ Ծննդյան հիմնարար պատմության մասին։ Մի՛ դիտարկեք այս պատմությունները որպես պատմության դասեր, այլ դրանցում գտեք ձեր մարտահրավերներին դիմակայելու ուժը՝ լինեն դրանք ֆիզիկական, հոգևոր, թե այլոց հետ ձեր հարաբերություններում։ Այս պատմությունների միջոցով մենք պետք է հասկանանք, թե ինչպես լիարժեք ապրել մեր կյանքը։
Անցյալ անգամ ես Ձեզ հետ կիսվեցի Սուրբ Հովսեփի կյանքի որոշ դրվագներով։ Ինչպես նշվեց, Սուրբ Գրքում նրա մասին շատ քիչ բան է գրված, բայց այդ քչից մենք գիտենք, որ նա բարեպաշտ և աստվածավախ մարդ էր։ Մենք գիտենք, որ նրա ուժը ոչ միայն ատաղձագործի նրա ֆիզիկական կարողությունների մեջ էր, այլև նրա բարոյական ամրության։ Նա չէր ցանկանում վարկաբեկել իր կնոջը։ Հնազանդ լինելով Աստծո պատգամաբերին՝ նույնիսկ երբ բոլոր փաստերը կասկածելու առիթ էին տալիս, նա ստանձնեց Հիսուսի որդեգրող հայրը լինելու պատասխանատվությունը։ Կարեկցանքի այդ քայլով Հովսեփը թույլ չտվեց, որ Հիսուսին անվանեն «անօրինական» կամ «որբ»։ Նա նաև թույլ չտվեց, որ Հիսուսի հետ վարվեն որպես իր սեփական որդուց պակաս մեկի։ Ավետարաններում մարդիկ կասկածի տակ են դնում Հիսուսի հեղինակությունը՝ հարցնելով. «Սա ատաղձագործի որդին չէ՞» (Մատթեոս 13:55)։ Այս հայտարարությունից ակնհայտ է, որ Հիսուսն ընդունված էր և համարվում էր Հովսեփի իսկական որդին։
Հովսեփի մասին սովորելով՝ մենք կյանքի օրինակ ենք ստանում։ Մենք տեսնում ենք իսկական ուժ։ Մենք հասկանում ենք, թե ինչ է նշանակում հնազանդ լինել Աստծո խոսքին։ Հովսեփն աղոթում էր՝ հավատալով, որ «Քո կամքը թող լինի»-ն իրականություն կդառնա, երբ ինքը՝ Հովսեփը, համաձայնի մասնակից լինել Աստծո կամքին։ Իրականում, նրա գործողությունները թույլ տվեցին, որ Աստծո կամքը կատարվի երկրի վրա այնպես, ինչպես երկնքում է։
Որպես Հիսուսի որդեգրող հայր՝ Հովսեփը քաջություն և անսահման սեր դրսևորեց իր կնոջ և նրա զավակի հանդեպ։ Նախկին նախագահ Բարաք Օբաման, «Ուժեղ համայնքներ» նախաձեռնության շրջանակներում պատասխանատու հայրության մասին խոսելիս, ասել է. «Տղամարդ լինելը երեխա ունենալու կարողությունը չէ, այլ նրան մեծացնելու քաջությունը»։ Հովսեփը մեզ սովորեցնում է ծնողության իսկական առաքինությունները. դա տալու, զոհաբերելու և մեկ այլ մարդու սեփականի պես սիրելու քաջությունն է։ Նա Հիսուս Քրիստոսին մեծացրեց մանկությունից մինչև հասուն տարիք և անհրաժեշտ աջակցություն ցուցաբերեց՝ նախապատրաստելով նրան աստվածային ծառայությանը և, ի վերջո, Խաչին բարձրանալուն ու այն հաղթահարելուն։
Այս օրինակը մղեց Հայ Եկեղեցուն՝ դառնալու, մի առումով, հայ ժողովրդի որդեգրող ծնողը՝ երբեք թույլ չտալով, որ ժողովուրդը որբանա կամ պետության կամ երկրի բացակայության պայմաններում իրեն «անօրինական» զգա։ Երբ Դուք միանում եք Արմոդոքսիային, Դուք միանում եք այն մյուս ծնողին, որը Ձեզ կապում է Աստծո մեծ ընտանիքին։
Մենք աղոթում ենք. Տե՛ր մեր Աստված, մինչ մենք ընդունում ենք օրվա և մեր առջև դրված օրերի մարտահրավերները, թող Հովսեփի անարատության, համառության և նպատակասլացության օրինակը իմ մեջ ոգեշնչի Աստծո Թագավորությանը մասնակից լինելու հնարավորությունը։ Թող գա Քո Թագավորությունը, թող կատարվի Քո կամքը, և թող ես գտնեմ քաջություն՝ սիրելու և զոհաբերելու ուրիշների համար։ Ամեն։


