Yeghishé Charents was the main Armenian poet of the 20th century. He lived and wrote his creations following World War I, the Genocide and into the years of communism in Armenia, and was imprisoned for political reasons. In that gloominess, his poetry reflected the beauty around him, in a small patch of land called Armenia.
Չարենցը գրել է. «Իմ ամբողջ կյանքում իմ անհնարին նպատակը եղել է մի երգ ավարտելը՝ երեխաներին հմայելու համար»։ Նա այս տողերը գրել է իր ընկերոջը և գրչակից ընկերոջը՝ Ավետիք Իսահակյանին, այն բանից հետո, երբ հարևան խցում լսել է, թե ինչպես է բանտարկյալը երգում Իսահակյանի երգերից մեկը։
Տգեղության մեջ «հմայիչ երեխաներ» ունենալը լավատեսությամբ լցվելուց կամ դրական մնալուց ավելին է. դա նոր կյանքի կարևորությունը գիտակցելն ու հույսը փոխանցելն է։
Մրմնջացեք նոր օրվա երգը այն բառերով, որոնք խոսում են Ձեր սրտի հետ։
Armodoxy for Today: The Forgotten, part 8 – the Message
The document that professes the faith of the Christian Church, and Christian world is known as the Nicene Creed. It is a set of definitions that establish who is a Christian. It was formulated 1700 years ago, in 325, by representatives from different countries, gathering for the first time since Pentecost as the Universal Christian Church in Nicaea.
The four parts of the Creed explain God, as Father, Son and Holy Spirit, and the function of the Holy Church.
The longest portion in the Creed is the one about Jesus Christ – Begotten, not made, of the same substance as the Father, true God of true God… Actually, the council was called together by the Emperor Constantine to “sort out” the many misconceptions and heresies regarding the person of Jesus.
With all the details about Jesus Christ articulated, there is one crucial point that is forgotten, it is his message! The message of Jesus, as the fulfilment of the law and the prophets, as this revolutionary understanding that we are all children of God, that our only hope in this world is to extend ourselves to one another, that love is the most powerful weapon against hatred and evil. As mentioned, the purpose of the meeting was about the person of Jesus, which the Creed articulates. So, it is not that it was intentionally left out, but today, even a simple, “We believe in the message of faith, hope and love as expressed by Jesus Christ” would have been welcomed by this 21st century observer.
For us today, the understanding of Christ’s message is essential in defining a Christian. What good is it to proclaim Christianity without living the life prescribed by Christ? For this reason his teaching in the Sermon on the Mount is so over-the-top important -that if going to the altar of God, you remember you have a grievance with someone, leave your gift at the altar, go first and make up and then come to the altar. (Matthew 5:24) In very simple terms, more important than God (leaving your gifts) is our relationship with one another.
We pray, Lord Jesus Christ, the way, the truth and the life, you have given us a message of unconditional and uncompromising love. Open my heart so that I understand that that love is the only way, truth and life. Amen.
Armodoxy for Today: The Magic of Ararat (Part 2 from yesterday)
If your passport was stamped in Armenia with the line-drawing depicting Mount Ararat, you have a collector’s item in your hand as the image has been removed from the official passport-control stamp. Thankfully, the government action can’t erase the meaning that so many have found in that majestic symbol of the Armenian nation. It dates back to the beginning of time. As the resting place of Noah’s Ark (Genesis 8) it’s the second birthplace of humanity and makes for a nice companion to the Garden of Eden, found just down the road (as outlined in Genesis 2:10).
Armenia is a small country at the crossroads of three continents, Asia, Europe and Africa. Every conqueror and would-be conqueror has invaded, raped and pillaged the land and people. And while, many of these people, their tribes and empires have been long forgotten, the small nation of Armenia sits below the watchful eye of Ararat.
Mount Ararat stands 17,000 feet high, with year-round snow caps, casting a shadow on Armenia – a shadow which has acted as an umbrella of hope for everyone it cradles. During the worst of times, it has been a symbol of hope with people casting their gaze at her majesty and dreaming of freedom, perhaps beyond the peaks, or hoping for life and a future.
As I mentioned yesterday, in part one of this message, if by chance the air is foggy or misty, or even a cloud hides the mountain, you’re never farther than a few feet from thousands of decorations, painting, drawings and logos with Ararat’s twin peaks. Coffee shops, souvenirs stores and just about any type of clothing accessory one can imagine has the Ararat mark on it, not to mention cigarettes, cognac and bottled water. Most homes have a picture or two of the sacred mountain hanging, even though they have a clear view of the real deal right outside their window. They have taken the image off of the passport, but the mountain is there. It is unavoidable.
Now the oddity in all of this is that Ararat Mountain is not in the borders of Armenia. Currently, that land is occupied and exists outside Armenia’s borders on international maps. Yet it is recognized as the Armenian mountain, and Armenia is identified by the shape, the stature and image of Ararat. It is connected to a people who do not live on its hallowed hills.
Ararat is a sacred mountain and exudes a mystique by its presence. It mystically ties every Armenian throughout the world to the land. It is magical in the sense that it is not supposed to be there, and it is. A look at its peaks takes the imagination over the top to dream of the impossible.
I started this message in Armodoxy yesterday, defining the word “virtual” as describing something that does not physically exist but is made by software to appear as if it does. Today, in the case of Ararat, it is more like magic, conjuring up images of a history and laying the hopes of tomorrow. They have taken the image off of the passport, but the mountain is there. It’s not going anywhere. It’s the magic of Ararat that asks us to believe.
God, you have created all things with wisdom. You have scattered the wonders of the world around the earth like the scatterings of stars. May the sacred Mt Ararat continue to inspire and allow us to dream of the days to comes. Amen.
Խաչքարերը զարդարում են հայկական եկեղեցիները, վանքերը և Հայաստանի բնապատկերը։ Դրանք վեհ են ու խոսուն։ Շատերը կարելի է ընթերցել որպես երկնքին և հավերժությանը ուղղված քարտեզ։
Խաչքար բառացիորեն նշանակում է «խաչ ունեցող քար»։ Մեծ, սովորաբար ուղղանկյունաձև, մոտ վեց-յոթ ոտնաչափ բարձրություն և երեք ոտնաչափ լայնություն ունեցող քարի վրա փորագրված են Հիսուս Քրիստոսի Ավետարանին նվիրված անձի հավատքն ու վճռականությունը արտացոլող պատկերներ։ Այս քարերը գոյատևել են և հարյուրավոր, նույնիսկ հազար տարի շարունակ պատգամներ են փոխանցել։
Կենտրոնական փորագրությունը խաչ է՝ զարդարված ոլորուններով և նախշերով, որոնք պատկերում են տարբեր աստվածաբանական հասկացություններ կամ եկեղեցական խորհրդանիշներ։ Գոշավանքում գտնվող մի խաչքար հատկապես խոսուն է։ Գոշը Հայաստանում կրթության օջախ էր, և որպես այդպիսին՝ այնտեղի խաչքարը վեր է խոյանում՝ պատմելու երկինք-երկիր կապի մասին։ Այս փորագրության մեջ երկիրը որպես մեծ գունդ պատկերված տեսնելը կարող է անսովոր չթվալ, մինչև չիմանաք, որ այս քարը փորագրվել է 6-րդ դարում. Եվրոպայում Ինկվիզիցիայից մոտ 600 տարի առաջ հայերն արդեն հասկացել էին, որ երկիրը կլոր է, և մերժել էին տափակ երկրի գաղափարը։
Խաչքարերի վրայի պատգամները բազմազան են ու բազմաբնույթ։ Այնուամենայնիվ, ամենամեծ պատմությունը, որը հաճախ մոռացվում է, այն է, որ խաչքարը պատկերում է հարություն և հաղթանակ։ Յուրաքանչյուր խաչ, առանց բացառության, և հատկապես յուրաքանչյուր խաչքար Հիսուս Քրիստոսի պատմությունն է։ Առանց Քրիստոսի խաչքարը իմաստ չունի, ավելին՝ առանց Հիսուս Քրիստոսի խաչը պարզապես երկու ուղղահայաց գիծ է։
Մենք գտնվում ենք Խաչի երկու տոների՝ Խաչվերացի և Վարագա Խաչի միջև։ Խաչը Հիսուս Քրիստոսի կողմից սահմանվում է որպես տանջանքի գործիք, որն այժմ վերածվել է հաղթանակի խորհրդանիշի։
Այո՛, խաչքարը զարդարում է հայկական բնապատկերը, և այդ դեկորատիվ տեսքով այն մշտական հիշեցում է եղել ժողովրդին ատելության հանդեպ սիրո և չարի հանդեպ բարու հաղթանակի մասին։ Պատմության եզրին ստոիկաբար կանգնած խաչքարը՝ որպես հույսի մշտաներկա պատգամաբեր, անդադար վկան է այն իրողության, որը հիմնարար է եղել ժողովրդի գոյատևման համար։
Պատկերացրեք մի ժողովուրդ, որը շրջվել է իր ճանապարհին, և ամենուր, ուր նայել է, հիշեցվել է հավերժականի հանդեպ հույսի մասին և Քրիստոսի միջոցով միացել է Աստվածայինին։ «Եթե Աստված մեր կողմն է, ո՞վ կարող է լինել մեր դեմ» (Հռոմեացիս 8:31)։
Վաղը մենք կդիտարկենք մի յուրահատուկ խաչքար, որը զարդարում է Վարագի գյուղական տներից մեկը։ Այսօր մենք աղոթում ենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու «Հավատով խոստովանիմ» աղոթքի 13-րդ ժամից. Երկնավոր Թագավոր, շնորհիր ինձ Քո արքայությունը, որ խոստացել ես Քո սիրելիներին, և զորացրու սիրտս՝ ատելու մեղքը, սիրելու միայն Քեզ և կատարելու Քո կամքը։ Ողորմիր Քո բոլոր արարածներին և ինձ։ Ամեն։
Շապիկի լուսանկար՝ Լունա և Գրեգորի Բեյլերյան, 2023 թ.
“Hope” is the name of Pope Francis’ autobiography. This past Lent I decided to read the book as part of my Easter time ritual of accenting spirituality in my life. It took me a while to get through the book, not because it was long or because it was boring. Actually, it was just the opposite. I found the book to be anything but boring and as I read through the 300 pages, I would not have minded if it went longer. The book was meaty. You know what meaty is, right? The fat has been trimmed off and every bite is nutritious. You want to savor the flavor, so you take your time getting through it.
Pope Francis life was meaty. He was a simple man, but the fat had been trimmed off to the point that each bite was nutritious. You were in no rush to end the meal.
Four days before he was elected Pope, Archbishop Bergoglio wrote, Thinking about the next pope: a man who from the contemplation and adoration of Jesus Christ, helps the Church to go out from herself to the existential peripheries, that helps her to be the fruitful mother who gains life from “the sweet and comforting joy of evangelizing.” (p.187, Rome March 9, 2013)
When you read something as meat as this, you can’t just swallow it. You have to chew it, figure out the different tastes, contemplate and apply to your own circumstances. Meaty is a good thing. Pope Francis gave us much to think about through his humble life which he lived modestly. He was grounded and centered in the Gospel. It was what he believed, the way he lived and died. He gave us all much to ponder and much to absorb. We were nurtured by his words and actions.
Let us pray. Heavenly Father, we thank you for the life of your servant His Holiness Pope Francis. May we keep his memory alive in our hearts by allowing his example to nurture our spirits in your Love. In all things we glorify You along with the Son and Holy Spirit, now and always. Amen.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/04/Meaty.jpg11251125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-04-23 00:01:412025-04-22 22:06:43Բովանդակալիցը ընդունելի է. Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Ֆրանցիսկոս Պապ
Խաչքարերը զարդարում են հայկական եկեղեցիները, վանքերը և Հայաստանի բնապատկերը։ Դրանք վեհ են ու խոսուն։ Շատերը կարելի է ընթերցել որպես երկնքին և հավերժությանը ուղղված քարտեզ։
Խաչքար բառացիորեն նշանակում է «խաչ ունեցող քար»։ Մեծ, սովորաբար ուղղանկյունաձև, մոտ վեց-յոթ ոտնաչափ բարձրություն և երեք ոտնաչափ լայնություն ունեցող քարի վրա փորագրված են Հիսուս Քրիստոսի Ավետարանին նվիրված անձի հավատքն ու վճռականությունը արտացոլող պատկերներ։ Այս քարերը գոյատևել են և հարյուրավոր, նույնիսկ հազար տարի շարունակ պատգամներ են փոխանցել։
Կենտրոնական փորագրությունը խաչ է՝ զարդարված ոլորուններով և նախշերով, որոնք պատկերում են տարբեր աստվածաբանական հասկացություններ կամ եկեղեցական խորհրդանիշներ։ Գոշավանքում գտնվող մի խաչքար հատկապես խոսուն է։ Գոշը Հայաստանում կրթության օջախ էր, և որպես այդպիսին՝ այնտեղի խաչքարը վեր է խոյանում՝ պատմելու երկինք-երկիր կապի մասին։ Այս փորագրության մեջ երկիրը որպես մեծ գունդ պատկերված տեսնելը կարող է անսովոր չթվալ, մինչև չիմանաք, որ այս քարը փորագրվել է 6-րդ դարում. Եվրոպայում Ինկվիզիցիայից մոտ 600 տարի առաջ հայերն արդեն հասկացել էին, որ երկիրը կլոր է, և մերժել էին տափակ երկրի գաղափարը։
Խաչքարերի վրայի պատգամները բազմազան են ու բազմաբնույթ։ Այնուամենայնիվ, ամենամեծ պատմությունը, որը հաճախ մոռացվում է, այն է, որ խաչքարը պատկերում է հարություն և հաղթանակ։ Յուրաքանչյուր խաչ, առանց բացառության, և հատկապես յուրաքանչյուր խաչքար Հիսուս Քրիստոսի պատմությունն է։ Առանց Քրիստոսի խաչքարը իմաստ չունի, ավելին՝ առանց Հիսուս Քրիստոսի խաչը պարզապես երկու ուղղահայաց գիծ է։
Մենք գտնվում ենք Խաչի երկու տոների՝ Խաչվերացի և Վարագա Խաչի միջև։ Խաչը Հիսուս Քրիստոսի կողմից սահմանվում է որպես տանջանքի գործիք, որն այժմ վերածվել է հաղթանակի խորհրդանիշի։
Այո՛, խաչքարը զարդարում է հայկական բնապատկերը, և այդ դեկորատիվ տեսքով այն մշտական հիշեցում է եղել ժողովրդին ատելության հանդեպ սիրո և չարի հանդեպ բարու հաղթանակի մասին։ Պատմության եզրին ստոիկաբար կանգնած խաչքարը՝ որպես հույսի մշտաներկա պատգամաբեր, անդադար վկան է այն իրողության, որը հիմնարար է եղել ժողովրդի գոյատևման համար։
Պատկերացրեք մի ժողովուրդ, որը շրջվել է իր ճանապարհին, և ամենուր, ուր նայել է, հիշեցվել է հավերժականի հանդեպ հույսի մասին և Քրիստոսի միջոցով միացել է Աստվածայինին։ «Եթե Աստված մեր կողմն է, ո՞վ կարող է լինել մեր դեմ» (Հռոմեացիս 8:31)։
Վաղը մենք կդիտարկենք մի յուրահատուկ խաչքար, որը զարդարում է Վարագի գյուղական տներից մեկը։ Այսօր մենք աղոթում ենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու «Հավատով խոստովանիմ» աղոթքի 13-րդ ժամից. Երկնավոր Թագավոր, շնորհիր ինձ Քո արքայությունը, որ խոստացել ես Քո սիրելիներին, և զորացրու սիրտս՝ ատելու մեղքը, սիրելու միայն Քեզ և կատարելու Քո կամքը։ Ողորմիր Քո բոլոր արարածներին և ինձ։ Ամեն։
Շապիկի լուսանկար՝ Լունա և Գրեգորի Բեյլերյան, 2023 թ.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/09/DSC03770.jpg999659Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-09-26 00:01:232024-09-25 15:50:40Խաչքարի քրիստոնեական պատգամները
Քաղաքական վիրավորանքները հանկարծակի ընդհատվեցին այս հանգստյան օրերին՝ նախկին նախագահ Դոնալդ Թրամփի դեմ մահափորձի պատճառով։ Նախընտրական հանրահավաքի ժամանակ մահափորձ իրականացնողի արձակած գնդակը վիրավորեց թեկնածու Թրամփի ականջը՝ ստիպելով երկրին և աշխարհին հարց տալ. ինչպե՞ս սա կարող էր պատահել, և ինչո՞ւ սա տեղի ունեցավ։
Մտքովս անցան երրորդ դասարանի տարիները. վառ հիշում եմ ուսուցչուհուս՝ տիկին Ֆարիսին, որը շտապում էր դասարան՝ ասելով. «Երեխանե՛ր, գլուխները դրեք սեղանին և աղոթեք։ Նախագահ Քենեդին սպանվել է»։ Ոչ, մենք եկեղեցական դպրոցում չէինք, և այո՛, նա մեզ խնդրեց աղոթել հանրային դպրոցում՝ առանց որևէ հակազդեցության։ 1963 թվականն էր, և մենք նոր էինք վերականգնվում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից, Կորեական պատերազմից, Մաքքարթիի դարաշրջանից և պատրաստվում էինք մուտք գործել անորոշության ժամանակաշրջան՝ Մալքոլմ Իքսի, Մարտին Լյութեր Քինգ կրտսերի, Ռոբերտ Քենեդիի սպանություններով և նախագահներ Ֆորդի ու Ռեյգանի դեմ մահափորձերով։ Վիետնամը, Իրանը, Լիբանանը, Իրաքը, Եթովպիան, Կամբոջան, Բոսնիան դարձան մեր աշխարհի ներսում գտնվող աշխարհներ, որտեղ հակամարտություններն ու պատերազմները մեր լրահոսի մաս դարձան՝ հնարավորություն տալով մեզ կարծիք հայտնել՝ առանց երբևէ լիովին հասկանալու նրանց ցավն ու տառապանքը։ Ահա անցել են տասնամյակներ, և մենք կրկին բախվում ենք մահափորձի և գլոբալ պատերազմների ու ցեղասպանությունների հետևանքով ամեն օր զոհվող հազարավոր մարդկանց իրականությանը։
Աշխարհը արագ է փոխվում՝ երբեմն մարմնին ներխուժող գնդակով, երբեմն էլ երկիր ներխուժող զորքերով։ Հույս գտնելը և ավելի պայծառ վաղվա օրվա հանդեպ հավատը երբեմն, ավելի ճիշտ՝ հաճախ, դժվար է թվում, եթե ոչ անհնար։ Հույսն է, որ մեզ ստիպում է շարունակել երազել ավելի լավ վաղվա մասին։
Այս շաբաթ մեր եկեղեցիներում ընթերցվող Ավետարանը Մատթեոսի 18-րդ գլխից է, որտեղ Հիսուսը հրավիրում է իր աշակերտներին պատկերացնել Աստծո արձագանքը մեր տեսած բռնությանը։ «Ի՞նչ եք կարծում,- հարցնում է Նա,- եթե մեկը հարյուր ոչխար ունենա, և նրանցից մեկը մոլորվի, մի՞թե չի թողնի իննսունինը ոչխարներին և չի գնա լեռները՝ փնտրելու մոլորվածին։ Եվ եթե պատահի, որ գտնի այն, ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, նա ավելի կուրախանա դրա համար, քան այն իննսունինի համար, որոնք չէին մոլորվել։ Այդպես էլ ձեր երկնավոր Հոր կամքը չէ, որ այս փոքրիկներից մեկը կորչի»։
Աստված ողորմած է։ Նրան տխրեցնում է մեր՝ ներդաշնակ ապրելու անկարողությունը, և Նա հավերժ հույս ունի մեր վերադարձի, միմյանց հասկանալու և սիրո պատվիրանի ներքո ապրելու համար։
Մենք աղոթում ենք տուժածների և աշխարհում տիրող իրավիճակի համար, աղոթում ենք հույսի համար, որպեսզի կարողանանք շարունակել երազել։
Աղոթենք. «Տե՛ր Հիսուս, մարդկության հույս, պահպանիր հույսը իմ մեջ, երբ տեսնում եմ ինձ շրջապատող չարիքը։ Զորություն տուր նրանց, ովքեր տուժել են չարի գնդակներից ու ռումբերից, որպեսզի նրանք կարողանան հաղթահարել իրենց առջև ծառացած խոչընդոտները և շարունակեն երազել ավելի լավ վաղվա մասին։ Ամեն»։
Շապիկի լուսանկար՝ Envato Elements
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/07/hula-hoop-friends-girls-playful-nature-offspring-c-2023-11-27-05-17-26-utc-scaled.jpg12802560Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-07-15 00:01:052024-07-14 22:09:05Հույս բռնության մեջ
Մեր կրթական գործընթացի ինչ-որ փուլում՝ տարրական կամ միջին դպրոցում, մենք սովորում ենք պարզ նախադասության տարրերը։ Այն ունի ենթակա և ստորոգյալ, երբեմն էլ՝ լրացում։ Լրացումը գոյական կամ դերանուն է, որի վրա տարածվում է ստորոգյալի գործողությունը։ Մեր քննարկման համար «Մայրերը ծնում են երեխաներ», «Հայրերը սիրում են երեխաներ» և «Ծնողները մեծացնում են երեխաներ» նախադասությունները պարզ օրինակներ են, որտեղ ունենք ենթակա՝ մայր, հայր, ծնող, ստորոգյալ՝ ծնել, սիրել, մեծացնել, և ընդհանուր լրացում՝ երեխաներ։ Այս լրացման յուրահատկությունն այն է, որ այն նաև սահմանում է ենթակաները։ Առանց երեխաների՝ մայր, հայր և ծնող բառերը կորցնում են իրենց իմաստը։
Այսօր երեխաները երբեմն դառնում են մոռացված տարրեր ոչ թե նախադասությունների, այլ կյանքի մեջ։ Մենք լսում ենք հայտնի մարդկանց մասին, որոնք սիրահարվում և բաժանվում են, իսկ նրանց երեխաները այդ պատմության մեջ դառնում են ընդամենը ծանոթագրություն, եթե ընդհանրապես հիշատակվում են։ Մեզ անհանգստացնում են ընտանեկան բռնության դեպքերը, որոնցում կենտրոնանում ենք ամուսնու նկատմամբ դրսևորված վայրագության վրա՝ առանց ուշադրություն դարձնելու երեխաների վրա դրա ունեցած ազդեցությանը։ Քաղաքական գործիչները՝ նախագահներ, վարչապետներ և սենատորներ, պատերազմներ են հայտարարում և մարտերի մեջ մտնում, որոնք ծանր հետևանքներ են ունենում երեխաների համար, ներառյալ նրանց, ովքեր որպես զինվոր են օգտագործվում։
Հիսուսը արագորեն փոխում է սցենարը. «Թո՛ւյլ տվեք երեխաներին գալ ինձ մոտ, որովհետև նրանցն է Երկնքի Արքայությունը» (Մատթեոս 19)։ Նկատե՛ք, երեխաները ենթականերն են, իսկ Հիսուսը՝ լրացումը։ Բայց սա քերականության դաս չէր, այլ Աստծո համար երեխաների առաջնահերթության մասին դաս։ Հիսուսն ասում է մեզ, որ նրանց հրեշտակները տեսնում են Աստծո երեսը (Մատթեոս 18)։
Ասում են, որ խրամատներում աթեիստներ չկան։ Խրամատը գետնի մեջ փորված տեղ է, որն օգտագործվում է զինվորների կողմից՝ որպես թշնամու կրակից պաշտպանվելու ապաստարան։ Այս արտահայտությունը փոխաբերական իմաստով հուշում է, որ ծայրահեղ վախի կամ մահվան սպառնալիքի ժամանակ մարդիկ դիմում են բարձրյալ ուժին։ Այլ կերպ ասած՝ մահվան աչքերին նայելիս նույնիսկ աթեիստն է ընդունում Աստծո գոյությունը։
Տարիներ առաջ ես բացահայտեցի ևս մեկ վայր, որտեղ աթեիստներ չկան։ Այն գիշեր, երբ ծնվեց իմ առաջին երեխան, հասկացա, որ ծննդաբերական սրահներում ևս աթեիստներ չկան։ Երբ նայում եք կյանքի աչքերին՝ իր ամենանուրբ ու նորաստեղծ վիճակում, գիտակցում եք, որ ձեր զգացմունքների անկումը կապ է ձեզանից վեր մի բանի հետ։ Թղթից ավելի բարակ եղունգների մանրուքները վկայում են, որ կյանքը ամեն ինչ է, բացի պատահականությունից։
Այդ առաջին փորձից հետո ես մի քանի անգամ ստուգեցի այդ տեսությունը։ Նույն եզրակացությունը. ծննդատներում աթեիստներ չկան։ Եվ չկա հույսի ու սիրո ավելի մեծ պատգամ, քան երեխաները։
Մենք աղոթում ենք արքեպիսկոպոս Հովնան Տերտերյանի «Աղոթքներ երեխաների համար» գրքից. Տե՛ր, իմ Աստված, Դու ստեղծեցիր աշխարհը՝ ցերեկն ու գիշերը, երկինքն ու երկիրը, ջրերն ու ցամաքը, աստղերն ու լուսինը, ծառերն ու ծաղիկները։ Թող իմ աղոթքը լինի աշխարհի խաղաղության կոչ, որպեսզի մենք կարողանանք գնահատել և գրկել Քո փառահեղ արարչագործությունը։ Ամեն։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/06/DALL·E-2024-06-18-18.56.00-new-born-baby-and-dad-examining-fingers-in-Van-Gogh-style.png10241024Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-06-19 00:01:342024-06-18 19:04:40Երեխաներ. ավելին, քան քերականության դաս
Next 789 – 6 ապրիլի, 2024 թ. – Զատիկը հույս է բերում տառապյալներին: Հայր Վազգենը կիսվում է հույսի պատգամը Գազայի պատերազմի, արեգակի լիակատար խավարման, Հայր Երեմիայի 5-ից 6 խնձորների և Սուրբ Պետրոս հայկական եկեղեցու (Epostle-ի արմատները) փակման հետ կապելու վերաբերյալ իր մտորումներով: Խավարում Սուրբ Պետրոսի երիտասարդական նախարարություն (պատմություն) Սուրբ Պետրոսի էջ – փնտրեք և կգտնեք Jethro Tull Պատրաստեց Սյուզի Շատարևյանը http://Epostle.net-ի համար Բաժանորդագրվեք և լսեք ըստ պահանջի ձեր նախընտրած փոդքասթ հավելվածում: Մենք հասանելի ենք Pandora, Spotify և Apple Podcasts հարթակներում
Եղիշե Չարենցը 20-րդ դարի հայ գլխավոր բանաստեղծն էր։ Նա ապրել և իր ստեղծագործությունները գրել է Առաջին համաշխարհային պատերազմից, Ցեղասպանությունից հետո և Հայաստանում կոմունիզմի տարիներին, և քաղաքական դրդապատճառներով բանտարկվել է։ Այդ մթության մեջ նրա պոեզիան արտացոլում էր իր շրջապատի գեղեցկությունը՝ Հայաստան կոչվող փոքրիկ հողակտորի վրա։
Չարենցը գրել է. «Իմ ամբողջ կյանքում իմ անհնարին նպատակը եղել է մի երգ ավարտելը՝ երեխաներին հմայելու համար»։ Նա այս տողերը գրել է իր ընկերոջը և գրչակից ընկերոջը՝ Ավետիք Իսահակյանին, այն բանից հետո, երբ հարևան խցում լսել է, թե ինչպես է բանտարկյալը երգում Իսահակյանի երգերից մեկը։
Տգեղության մեջ «հմայիչ երեխաներ» ունենալը լավատեսությամբ լցվելուց կամ դրական մնալուց ավելին է. դա նոր կյանքի կարևորությունը գիտակցելն ու հույսը փոխանցելն է։
Մրմնջացեք նոր օրվա երգը այն բառերով, որոնք խոսում են Ձեր սրտի հետ։
Այսօրվա մեկ րոպեն՝ ձմեռային ժամանակի մասին։
Հավելում. Վերոնշյալ տողերը շարունակվում են այսպես՝ «ինչպես բոլոր սրտերը արագանում են Ձեր սրտի ռիթմով»։
Շապիկ. Երեխաները քարանձավի դրսում, 2023 թ., Հայր Վազգեն