Բոլոր մատները արյունոտ են

Արմոդոքսիան այսօր. Գալուստ – Բոլոր մատներն էլ արյունահոսում են

Գալստյան մեր ճանապարհորդության ընթացքում մենք անդրադառնում ենք «Չարիքի խնդրին», որը թելադրված է այս շաբաթվա Ղուկասի ավետարանի 13-րդ գլխի կիրակնօրյա ընթերցմամբ։ Թեոդիցիան խնդրի պատասխանն է, որը սահմանվում է այն հակասությամբ, որ Աստված բարի է, Աստված ամենակարող է, և այնուամենայնիվ, չարիքը գոյություն ունի։ Ավետարանական պատգամում Հիսուսը հստակ նշում է, որ չարիքը Աստծո կողմից մեր մեղքերի և սխալների համար տրված պատիժ չէ։

Այնուամենայնիվ, մենք մարդիկ ենք և հարցեր ենք բարձրացնում, երբ նկատում ենք կյանքի կարգուկանոնի անհամապատասխանություններ, ուստի հարցնում ենք. եթե Աստված ամենակարող է, ինչո՞ւ Նա պարզապես վերջնականապես չի վերացնում չարիքը։ Եվ եթե Աստված բարի է, ինչո՞ւ Նա չպետք է ցանկանա վերացնել չարիքը։

Մեր հարցադրումն այսօր սկսվում է նրանից, թե ինչ ենք մենք հավատում։ Որո՞նք են մեր հավատքի սահմանումները։ Աստծո մասին մեր պատկերացումների մեծ մասը գալիս է այն պատկերներից և հասկացություններից, որոնք մեզ են հասնում Հոլիվուդի միջոցով։ Եվ այդ գաղափարների մեծ մասը ձևավորված է Հին Կտակարանի պատմությունների սխալ ընթերցման և սխալ մեկնաբանության հիման վրա։ Հիսուսը եկավ պարզ պատգամով՝ ասելու, որ մենք բոլորս Աստծո զավակներն ենք, և Աստծո համար նախընտրելի մարդիկ չկան։ Հայկական բանահյուսության մեջ երեխաները մորը հարցնում են, թե ում է նա ավելի շատ սիրում, ինչին մայրը պատասխանում է. «Իմ մատներից ո՞րը կտրեմ, որ չարյունահոսի»։ Բոլորն էլ հավասարապես են արյունահոսում, և այդպիսին է մոր սերը իր զավակների հանդեպ՝ հավասար բոլորի համար։ Ավելին, մեր Երկնային Հայրը, ինչպես Հիսուսն է ասում, «Իր արեգակը ծագեցնում է չարերի և բարիների վրա, և անձրև է տեղում արդարների և անարդարների վրա»։ Այսպիսով, մենք պետք է զգույշ լինենք որևէ մեկին չար կամ նույնիսկ բարի որակելիս, քանի որ մենք չունենք Աստծո տեսանկյունը։

Մենք հաճախ Աստծուն շփոթում ենք տարվա այս եղանակին հայտնվող կերպարի հետ, որը պարգևատրում է բարիներին և պատժում չարերին։ Մենք նրա շուրջ բանահյուսություն ենք ստեղծել և նույնիսկ երգեր գրել այն մասին, թե ինչպես է նա ցուցակ կազմում, ստուգում այն երկու անգամ և «գիտի՝ դուք չարաճճի եք եղել, թե բարի»։ Նվերներ՝ բարի տղաներին ու աղջիկներին, և ածուխի կտոր՝ վատերին։ Դա Սանտա Կլաուսն է։ Մինչ Սանտա Կլաուսը կարող է օգնել մեզ արդարադատություն իրականացնելու մեր ընկալման հարցում, Աստծո արդարադատությունը Նրա սեփականն է։

Օրերս մի հայտնի մարդ, որի անցյալը կարող է անհարմար զգացողություններ առաջացնել, նվիրատվություն կատարեց բարեգործական հիմնադրամին։ Ինչ-որ մեկը մեկնաբանեց. «Մեզ պետք չէ քո կեղտոտ փողը»։ Որքա՜ն ամբարտավանություն։ Նախ՝ որ Դուք իրավունք ունեք մերժելու ուրիշի բարությունը, և երկրորդ՝ որ գոյություն ունի «ոչ կեղտոտ» փող։ Հիսուսը հստակորեն սահմանում է քրիստոնեական դիրքորոշումը, երբ ասում է. «Մի՛ դատեք, որպեսզի չդատվեք, որովհետև ինչ դատաստանով որ դատում եք, նրանով պիտի դատվեք, և ինչ չափով որ չափում եք, նրանով պիտի չափվի ձեզ»։

Աստծո դատաստանն ունի իր ժամանակը և իրականացման իր մեթոդը։ Ինչո՞ւ Աստված չի ոչնչացնում չար մարդկանց և վերջնականապես չի վերացնում չարիքը. սա այն քայլն է, որը մենք կատարում ենք վաղը՝ մեր Գալստյան ճանապարհորդության ընթացքում։

Մենք աղոթում ենք. Երկնային Հա՛յր, Դուք մեր կարիքները գիտեք ավելի լավ, քան մենք երբևէ կարող ենք իմանալ կամ հասկանալ։ Հանգստացրե՛ք իմ սիրտն ու իմ հոգին, որպեսզի ես մխիթարություն գտնեմ Ձեր խնամքի մեջ, և օգնե՛ք ինձ չանցնել այն սահմանները, որոնք իմ պատասխանատվությունն են այս աշխարհում։ Ամեն։