Կապը ողբերգության հետ

Armodoxy-ն այսօր. Կապը

Մենք նոր նշեցինք Սուրբ Աստվածածնի Վերափոխման տոնը: Մեր նախորդ ուղերձում ես խոսեցի խաղողի և Սուրբ Աստվածածնի միջև եղած կապի մասին: Ավելին, մենք մեջբերեցինք Սուրբ Հովհաննեսի Ավետարանից այն հատվածը, որտեղ Հիսուսն ասում է, որ Ինքը որթատունկն է, Հայրը՝ մշակը, իսկ մենք՝ ճյուղերը, որոնք կոչված են պտուղ տալու:

Ավանդական եկեղեցիներում, ինչպիսին Հայ Առաքելական եկեղեցին է, հեշտ է կորցնել կապը այս տոնակատարությունների և դրանց բուն նպատակի միջև: Հայ եկեղեցու յուրաքանչյուր տոն, յուրաքանչյուր արարողություն պետք է ուղղված լինի դեպի Հիսուս Քրիստոս: Առանց Քրիստոսի, այս պատմությունները պատմության մի մասն են միայն, որոնք թեև հետաքրքիր են, բայց կապ չունեն «որթատունկի» հետ: Այլ կերպ ասած՝ դրանք անկապ են մեր առօրյա կյանքի համար:

Անցած շաբաթ Արցախի շրջափակումը շարունակվեց: Այստեղ՝ Հարավային Կալիֆոռնիայում, հարյուրավոր ցուցարարներ դուրս եկան Լոս Անջելեսի մայրուղիներ՝ կանգնեցնելով երթևեկությունը և պահանջելով ուշադրություն հրավիրել Արցախի հայերի ծանր վիճակի վրա, որոնք այժմ կանգնած են հերթական ցեղասպանության վտանգի առաջ: Մինչդեռ հայկական եկեղեցիները նշում էին Սուրբ Աստվածածնի Վերափոխման տոնը՝ խաղողօրհնեքի արարողություններով, և մարդիկ հոսում էին դեպի եկեղեցիներ՝ ճաշակելու որթատունկի պտուղը՝ առանց հասկանալու, թե ինչ նշանակություն ունեն այդ արարողությունն ու պատմությունը իրենց կյանքում:

Սուրբ Աստվածածինը, որին մեծարում են որպես Սրբուհիների Թագուհի, և որի սրբապատկերը զարդարում է հայկական եկեղեցիների խորանները՝ Հայաստանից մինչև Լոս Անջելես, Նոր Զելանդիա և Հնդկաստան, մարդկության՝ դեպի աստվածայնություն բարձրացման օրինակ է: Սուրբ Աստվածածնի կյանքի ամենամեծ գործը եղել է այն, որ Նա «Այո» ասաց Աստծուն. «Ես Տիրոջ աղախինն եմ»: Այդ «Այո»-ով Նա ստանձնեց աշխարհին Քրիստոսին պարգևելու պատասխանատվությունը:

Ցավալի իրականությունը չափազանց հուզիչ էր անցած հանգստյան օրերին, երբ եկեղեցիները մեկը մյուսի հետևից կատարում էին Վերափոխման հիշատակումներն ու խաղողօրհնեքը՝ առանց կապ հաստատելու այն անասելի իրականության հետ, որի մասին հայերը խոստացել էին՝ «այլևս երբեք», սակայն այսօր ստիպված են ուրիշներին աղաչել՝ լուծելու իրենց խնդիրը:

Այն «Այո»-ն, որ Սուրբ Աստվածածինն ասաց Տիրոջը, այն օրինակն է, որ Նա դնում է մեզանից յուրաքանչյուրի համար: Ղուկասի ավետարանի 1-ին գլխում մենք կարդում ենք, որ Նրանից պահանջվում է կրել Հիսուսին: Այն ժամանակներում առանց ամուսնության հղիանալու հետևանքը քարկոծումն էր: Նա հարցնում է. «Ինչպե՞ս կարող է սա լինել, քանի որ ես տղամարդ չեմ ճանաչում»: Եվ պատասխանը ստանում է. «Աստծո համար անհնարին ոչինչ չկա»: Նա «Այո» ասաց Աստծուն՝ մահվան սպառնալիքի դիմաց:

Այսօր Արցախի պայքարը պահանջում է արտակարգ, գերբնական վճռականություն: Մենք գիտենք սա, բայց շարունակում ենք դիմել կառավարություններին, որոնց համար հայ կոչվող խումբը որևէ նշանակություն չունի: Միակ մարդիկ, ովքեր կհոգան այս խմբի մասին, հայերն են, և մենք ունենք ինչ-որ բան անելու ուժը: Աստված մեզ խնդրել է կրել Քրիստոսին, ինչպես խնդրել էր Սուրբ Աստվածածնին: Մենք չենք փորձել այս տարբերակը, հակառակ դեպքում մայրուղիներ չէինք փակի և օտար երկրներում չէինք բողոքի: Բողոքի ակցիան պետք է տեղի ունենար Ադրբեջանում:

Երևանում «Զինվորի տունը» կանգուն է որպես պատերազմի տգեղության վկայություն: 2020 թվականի պատերազմի զինվորները երիտասարդ երեխաներ էին: Նրանք զոհվեցին, իսկ ողջ մնացածները ֆիզիկական և հոգեբանական վերականգնման հսկայական կարիք ունեն: Մեր «Նրա կոշիկների մեջ» (In His Shoes) ծառայությունը աջակցել է այս վերականգնողական աշխատանքներին: Այս ամառվա սկզբին մենք այցելեցինք Տուն և անձամբ տեսանք վերականգնման աշխատանքները: Զինվորի տան մուտքի մոտ կա մի սենյակ, որտեղ պահվում է մի խաչքար: Տան նախագահ Հայկուհի Մինասյանը բացատրեց, որ այն աշխատանքը, որն իրենք կատարում են այս «զինվորների» համար, մարդկային ուժերից վեր է, և խաչքարը տեղադրված է որպես հիշեցում, որ իրենց գործը հնարավոր է միայն աղոթքի և Աստծո օգնության շնորհիվ:

Սա այն կապն է, որը մենք պետք է ստանանք Եկեղեցուց, և եթե չստանանք, ապա մեր բոլոր ջանքերը ապարդյուն են: Պատմությունը ցույց է տալիս, որ մենք պետք է ապավինենք մեր սեփական ռեսուրսներին, իսկ Աստծո կողմից օրհնված այդ ռեսուրսները հզոր ուժ են: Մեր ամենափոքր ջանքերն անգամ Աստծո հետ բազմապատկվում են:

Այս շաբաթ՝ Վերափոխման տոնի ստվերում, ես կկիսվեմ Սուրբ Աստվածածնի «Այո»-ի և խաղողօրհնեքի կապով մեր իրական աշխարհի խնդիրների հետ: Միացեք ինձ «Armodoxy-ն այսօր» այս նստաշրջաններին:

Այսօրվա ընթերցումը Ղուկասի 1-ին գլխից է՝ Ավետման մասին. «Հրեշտակն ասաց նրան. «Մի՛ վախեցիր, Մարիամ, որովհետև դու Աստծուց շնորհ գտար: Եվ ահա դու կհղիանաս և կծնես մի Որդի, և Նրա անունը Հիսուս կդնես: Նա մեծ կլինի և Բարձրյալի Որդի կկոչվի»:

Մարիամն ասաց հրեշտակին. «Ինչպե՞ս կլինի դա, քանի որ ես տղամարդ չեմ ճանաչում»։

Հրեշտակը պատասխանեց և ասաց նրան. «Սուրբ Հոգին կգա քեզ վրա, և Բարձրյալի զորությունը հովանի կլինի քեզ, ուստի և քեզնից ծնվելիք Սուրբը Աստծո Որդի կկոչվի: Որովհետև Աստծո համար անհնարին ոչինչ չկա»:

Այն ժամանակ Մարիամն ասաց. «Ահա Տիրոջ աղախինը. թող ինձ լինի քո խոսքի համաձայն»: Եվ հրեշտակը հեռացավ նրանից:

Շապիկի լուսանկարը՝ խաչքար Զինվորի տանը