Չափազանց շատ «Ես»-եր

Armodoxy for Today: Too many I’s

Our Advent Journey continues with the parable of the ‘Rich Fool,’ as told by Jesus Christ in the Gospel of Luke, chapter 12. Over the last couple of days we have looked at this parable as the starting point for the Advent season. If you remember, on our first day of examining this parable I asked you to pay particular attention to the words expressed by, whom we now understand as, the Rich Fool.

Ամբողջ առակը բաղկացած է ընդամենը 120 բառից, որոնք արտասանել է հենց ինքը՝ Հիսուսը։ Այդ թվից 62 բառը, այսինքն՝ բառերի ավելի քան 50%-ը, վերագրվում է Հարուստ հիմարին։ Եվ այդ 50%-ից յուրաքանչյուրը վերաբերում էր միայն իրեն և արտահայտված էր «ես»-երով ու «իմ»-երով։

«Ի՞նչ անեմ, որովհետև տեղ չունեմ, ուր հավաքեմ իմ բերքը... Այսպես կանեմ. կքանդեմ իմ շտեմարանները և ավելի մեծերը կկառուցեմ, և այնտեղ կհավաքեմ իմ ամբողջ բերքն ու իմ բարիքները։ Եվ կասեմ իմ հոգուն. «Հոգի՛, շատ բարիքներ ունես կուտակած բազում տարիների համար. հանգստացի՛ր, կե՛ր, խմի՛ր և ուրախացի՛ր»»։

Իրականում, հիմարը ոչ ոքի և ոչնչի հանդեպ հարգանք չունի՝ բացի իրենից։ Ավետարանի մեծ քարոզիչ և քաղաքացիական իրավունքների պաշտպան Մարտին Լյութեր Քինգ կրտսերը ժամանակին պատասխանել էր հիմարին՝ առաջարկելով, որ նա կարող էր ավելցուկային սնունդը՝ բերքի առատությունը, պահել սոված երեխաների ստամոքսներում։ Սակայն առատությունը ուրիշներին փոխանցելու ցանկացած հույս ջնջվում է հիմարի բառապաշարում առկա «ես»-երի և «իմ»-երի առատությամբ։

In the Sermon on the Mount, Jesus cautions against calling anyone a fool, yet he has no problem designating this man with this title, for in fact a person who doesn’t see life beyond themselves is a fool.

Հայ ուղղափառությունը զարգացել է մի աշխարհում, որտեղ երկրի առատությունը կիսելը կյանքի կանոն էր։ Երբ մենք մեզնից դուրս ենք նայում, մենք նմանակում ենք Աստծուն, քանի որ սկսում ենք խոսել սիրո լեզվով։ «Սերը չի փնտրում իրենը», - ասում է Առաքյալը (Ա Կորնթացիս 13:5)։ Մենք հասկանում ենք Սուրբ Ծննդյան պատգամի գեղեցկությունը, որ Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ տվեց Իր ամենաթանկը (Հովհաննես 3:16)։ Երբ մենք մեր բառապաշարից հեռացնում ենք «ես»-երը և «իմ»-երը, մենք տեղ ենք բացում շատ ավելի մեծ բաների համար, հատկապես այնպիսի բառերի համար, ինչպիսիք են «մենք»-ը և «մեզ»-ը։

Let us pray a prayer that comes from the Wedding ceremony of the Armenian Church, a ceremony that ties two into one. It is a simple prayer, “Lord, plant me as a fruitful olive tree in the House of God.”