The Sunday of the Unrighteous Judge is the third Sunday during lent that gets its name from a character of questionable moral fiber. Joining the Prodigal Son and the Dishonest Steward from the last two Sunday, today the Unrighteous Judge rounds off the trilogy by bringing focus to our prayer life. Jesus offers the parable in the 18th chapter of the Gospel of Luke.
The Unrighteous Judge is a man who, as Jesus explains, did not fear anyone – not even God, nor was he ashamed of any person. In the town where he served as judge a widow kept coming to him and pleading with him, begging him to hear her case. For some time he refused, but finally he said to himself, “Even though I don’t fear God, nor do I care about men, but because this widow keeps bothering me, I will see that she gets justice so she won’t eventually wear me out!” Jesus concludes his parable with an interesting statement. He says, “Listen to what the unjust judge says and will not God bring about justice for his chosen ones who cry out to him day and night. Will he keep putting them off? I tell you, He will see that they get justice, and quickly.”
Indeed, this is an odd story at least on the surface. At first reading you might think that Jesus compares God to this unrighteous, unjust judge. Following that parallel you’re inclined to think that God can be worn out or worn down. It is as if we continue to pray repeatedly, God will eventually say yes to our needs and to our desires. So keep praying, be persistent. Persevere like the old lady! And in the end God will be tired of hearing you and will change His mind! Imagine that… if His answer to you was no, you’ve now succeeded in changing His mind to Yes! As much as you’d like to believe that God can be easily swayed, and even if it falls in line with practices found in the Old Testament, that not what Jesus taught.
Read Luke chapter 18. This week we will look at prayer and the power of that prayer to move mountains. We will take an Armodox approach to the parable and the message Jesus shares. We’ll dare to ask the question: why pray to a God who does not answer prayers. For today, we begin with the simplest lesson on prayer, first, in Jesus’ words, if the Unrighteous Judge, who was not afraid of God or man, vindicated the woman, how much more will Your caring and loving Father in Heaven take care of you and all His children.
We pray, Lord, teach me to trust You. As You taught us, allow me to understand my Heavenly Father as the One who cares and loves me and all of His children endlessly. Amen.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2026/03/Judge-and-Widow-916.jpg900675Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2026-03-16 00:01:292026-03-16 09:04:09Թյուրիմացության մեջ հայտնված դատավորը
Forty Martyrs of Sepastia — Community and Friendship
The Armenian Church celebrates the 40 Martyrs of Sebastia during one of the Saturdays of Lent. Although Sebastia is a town in Armenia, the entire Christian Church commemorates the martyrdom that took place there as a lesson in Christianity, perseverance, sacrifice and friendship.
Սեբաստիայի 40 նահատակների պատմությունը տեղի է ունեցել 4-րդ դարում, երբ Հիսուս Քրիստոսի հանդեպ հավատքով զինված հռոմեական բանակի 40 զինվորներ փորձության են ենթարկվում՝ կա՛մ հրաժարվել հավատքից, կա՛մ կորցնել կյանքը: Նրանք հրաժարվում են դավաճանել կամ ուրանալ Քրիստոս Հիսուսի հանդեպ իրենց հավատքը: Նրանց դատապարտում են տանջալից մահվան՝ ձմեռվա կեսին սառցե լիճը նետելով: Քառասուն տղամարդիկ ձեռք են մեկնում միմյանց: Նրանք ամուր բռնում են միմյանց՝ ստեղծելով կենդանի լաստ: Ջուրը հրաշքով տաքանում է: Աստված հնարավորություն է ստեղծում, որ սառցե ջուրը ջերմություն և կյանք տա: Այդպիսով՝ նրանք նաև հնարավորություն են ստանում սրբերի պսակ ստանալու:
Այս պատմությունը բազմաշերտ է: Հրավիրում եմ Ձեզ ընթերցելու դրա մասին, քանի որ այն հանդիպում է բազմաթիվ գրքերում և հոդվածներում: Այժմ ցանկանում եմ կենտրոնանալ այն ընկերության վրա, որ գոյություն ուներ այդ զինվորների միջև, հատկապես այն պատճառով, որ նրանք ունեին նույն նպատակը և հավատքի նույն հիմքը: Ավելին, նրանք պատկանում էին մի համայնքի, որը միավորում էր նրանց:
Մենք հարաբերություններ ենք կառուցում այն մարդկանց հետ, ում հետ հաստատում ենք այսպես կոչված «ընկերություն»: Հաճախ դրանք սահմանափակ գործընկերություններ են. այսինքն՝ մենք կարող ենք խոսել ամեն ինչի մասին, բացի հավատքի հարցերից: Մենք գուցե խուսափենք հավատքի կամ կրոնի մասին խոսելուց: Ինչո՞ւ: Որովհետև մեզ պայմանավորել են, մեզ սովորեցրել են, որ քաղաքավարի չէ կրոնի մասին քննարկումներ ծավալել խառը հասարակության մեջ: Ի վերջո, քաղաքականությունն ու կրոնն այն երկու բաղադրիչներն են, որոնք երբեք չեք ցանկանա ներառել ընկերության մեջ: Մեզ ասում են, որ քաղաքականության և կրոնի պատճառով ավելի շատ վեճեր են ծագում, քան որևէ այլ թեմայից:
Մեծ պահքի այս ճանապարհորդության ընթացքում Դուք նայել եք ներս և դուրս: Դուք կառուցել եք Ձեր աղոթքի կյանքը՝ որակով և քանակով: Դուք Ձեզ ընկալում եք որպես կարգապահ էակներ՝ օժտված պահքի և ժուժկալության պրակտիկայով: Ձեր քրիստոնեական ողորմածությունը սահմանվում է պատասխանատվությամբ և հոգատարությամբ: Այս չորրորդ շաբաթվա ավարտին Դուք հասկանում եք, որ քրիստոնեությունը բնավ այն աղավաղված պատկերացումը չէ, որի մասին շատերն են խոսում, այլ քրիստոնեության մեջ մաքրություն կա: Քրիստոնեությունը ոչ միայն սիրով է սահմանվում, այլև այն մաքուր սիրո արտահայտությունն է: Այն կոչ է անում Ձեզ ընդլայնվել և նվիրվել միմյանց: Դա զոհաբերություն է, որը դրսևորվում է ընկերության և հարաբերությունների մեջ: Դուք սիրում, պատվում, հարգում և փայփայում եք միմյանց:
Քանի որ Քրիստոսի պատգամն այնքան մաքուր է, այն մեզանից յուրաքանչյուրին հնարավորություն է տալիս աճելու այդ նույն մաքրության մեջ:
The forty martyrs found that purity in one another. They were able to hold on to each other and stay afloat in that lake. They were able to find strength from one another. We too are on a journey. It is called life. We look for friends and sometimes shy away because we feel others may not understand our position. Real friendship means that we can put all our cards out on the table. It means we can count on one another. We can lean on others and expect them to lean on us as well. To make this happen we need open dialogue. There is a formula to the dialogue. It begins by talking about the bare essentials of life including our faith, our spirituality, who we are, how we understand ourselves and what commitment we have to love. WE understand quickly now that there is nothing to be embarrassed about when it comes to matters of faith. It is now becoming part and parcel of our being to be able to stand tall and say, “Yes, I am a Christian because I am a member of Christ’s family.” Simply put, we say, “Yes, I am called to love.” Nothing more, and certainly nothing less.
Սիրել, կարողանալ ոտքի կանգնել և օգնել: Կարողանալ նստել դժվարության մեջ հայտնված ընկերոջ կողքին: Կարողանալ ձեռք մեկնել կարիքավորին: Եվ կարողանալ առաջարկել ուժ ու քաջություն՝ բարձրացնելու ընկածին: Տեսնում եք, քրիստոնեությունը հենց այն է, որ շարունակենք այն, ինչ սկսեց Քրիստոսը:
Սեբաստիայի քառասուն մանկունք Քրիստոսի պատգամը հասկանում էին որպես համայնքի դրսևորում։ Տոնի անունն իսկ հուշում է համայնքի մասին։ Մենք հիշում ենք ոչ թե մեկ նահատակի, այլ քառասուն։ Սա հավաքականություն է՝ մարդիկ, որոնք կառչած են միմյանց, պահում են իրար և չեն ընկրկում կյանքի դժվարությունների առաջ։ Երբ մենք գիտակցում ենք սա, սկսում ենք ձեռք մեկնել միմյանց։ Մենք այլևս չենք վախենում վստահել մեր ընկերներին։ Փոխարենը՝ ձևավորում ենք առողջ ու անկեղծ հարաբերություններ և դառնում իսկական բարեկամներ։ Ձեռք մեկնել, կառչել միմյանց, մնալ կյանքի ջրերի երեսին... Հասկացե՛ք, որ հենց այսպես են կատարվում հրաշքները, քանի որ հենց այդ պահերին է Աստված տաքացնում ջրերը։ Մենք ևս մեկ հնարավորություն ունենք իսկապես նավարկելու և իրականացնելու այն երազանքները, որոնք միայնակ անհնար են, բայց միանգամայն հասանելի՝ համայնքային միասնության շնորհիվ։
Մեծ պահքի այսօրվա առաջադրանքը պարզ է. կապ հաստատեք Ձեր ընկերների, Ձեր ընտանիքի հետ: Ներգրավեք նրանց հավատքի մասին զրույցի մեջ: Օգնեք նրանց հասկանալ, թե որքան կարևոր է այդ հավատքը Ձեզ համար, և իսկապես բացատրեք, թե որոնք են այդ հավատքի չափումները: Ոչ թե պարզապես պատմություններ կամ առասպելներ, այլ իրական պատմություն՝ հույսի, հավատքի, միմյանց ձեռք մեկնելու և միմյանց ոտքի կանգնելուն օգնելու մասին: Միասին: Աստծո օրհնությամբ Դուք կհասնեք Ձեր առջև դրված նպատակներին և երազանքներին:
Նույն ոգով աղոթենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու հետ. Փառավորյալ Տեր, ընդունիր Քո ծառայի աղաչանքները և բարեհաճորեն կատարիր իմ խնդրանքները՝ Աստվածածնի, Հովհաննես Մկրտչի, Սուրբ Ստեփանոս նախավկայի, մեր Լուսավորիչ Սուրբ Գրիգորի, սուրբ առաքյալների, մարգարեների, վարդապետների, նահատակների, հայրապետների, ճգնավորների, կույսերի և երկնքում ու երկրի վրա եղող Քո բոլոր սրբերի բարեխոսությամբ: Եվ Քեզ, ո՛վ անբաժանելի Սուրբ Երրորդություն, փառք և երկրպագություն հավիտյանս հավիտենից: Ամեն: (24/24)
https://epostle.net/wp-content/uploads/2026/03/40-Martyrs-of-Sepastia.jpg900675Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2026-03-14 01:10:262026-03-14 08:20:27Համայնք, ընկերություն և Սեբաստիա
During the last few weeks of Lent, we met the Prodigal Son and the Dishonest Steward through a couple of Parables offered to us by Jesus and recorded in the Gospel of St. Luke. This Sunday, we will meet the Unrighteous Judge, completing a trilogy of “heroes” picked out by Jesus to teach us about the moral truths of life. The characters, the Prodigal, the Manager and the Judge, are all people who we would hardly consider to be models of character and ethics, yet Jesus selects them for these lessons. Only Jesus can take something of deception and negative imagery and transform it into examples for our lives and for living.
William Shakespear wrote, “All that glitters is not gold” (Merchant of Venice). We may twist this around to say that not all that is dull is tin. We have something to learn from each of our encounters, from the variety of people that we meet. Jesus invites us to interact with our world and understand that there is an opportunity to learn and grow from everyone. considering that everyone is a child of God.
With these ethically “ugly” people, the Prodigal, the Unrighteous and the Unjust, Jesus shares a bit of beauty about them to teach about the Kingdom of Heaven. As we are winding down the Lenten journey, consider the words that separate us from God, when the tempter offered the forbidden fruit. The words, “Take and Eat” – those words of condemnation, Jesus took those same words and transformed them into words of salvation: “Take and Eat” establishing the Holy Eucharist.
We offer a prayer of thanksgiving today, We thank you Lord, for opening our heart and soul to the beauty of the world and using us to express that beauty. Amen.
This is the week of the Steward. We’re focusing on the Parable offered by Jesus as recorded in the 16th chapter of the Gospel of Luke. Jesus uses the metaphor to point to our responsibility in life. We continue on the themes we presented over the last several days.
Տնտեսության փոխաբերությունն օգտագործելով՝ Հիսուսը հստակեցնում է, որ մենք պատասխանատու ենք մեր կյանքի համար։ Մի օր, ինչպես տնտեսը, մենք ևս հաշվետվություն ենք տալու մեր տնտեսության համար։ Ի՞նչ արեցինք մենք այն ամենի հետ, ինչ Աստված տվել է մեզ։ Արդյոք Աստված տվե՞լ է մեզ տաղանդներ։ Տվե՞լ է մեզ կարողություն։ Տվե՞լ է մեզ ժպիտ։ Տվե՞լ է մեզ սրտի զարկ և շնչառություն։ Ի՞նչ արեցինք մենք այդ պարգևի հետ։ Ի՞նչ արեցինք մեր կյանքի հետ։
Imagine giving a gift to a friend or a loved one. Wouldn’t you like to know that your friend enjoyed that gift? At some point wouldn’t you like to ask, “What did you do with that gift that I gave you? Did you enjoy it?” And certainly, how hurt you would be if that person had taken your gift and stored it in a closet or worse yet, just thrown it in the trash and never once paid attention to it. Likewise, God wants to know that the gift He has given us, that most valuable commodity – the breath that we breath, the heart that beats, the smile that comes from our hearts – is being used, and is being used wisely. Ultimately, is it being used to spread love of God to others. That is the demand put upon us as stewards of God’s gifts. We are stewards of our lives. We are responsible for the talents that are given to us, to share them, use them, and to give an account of How? Where? And What did we do with all that God has given us?
Յոթ մահացու մեղքերի շարքում կա «ծուլություն» կոչվող մեղքը, որը թերևս ամենաթյուրիմացվածն է, քանի որ այն մատնանշում է անգործությունը, մինչդեռ մյուս մեղքերը պահանջում են մեզանից ակտիվ լինել, ներգրավվել մեղքի մեջ։ Այս մեղքը սահմանվում է պարզապես ծույլ լինելով, ինչ-որ բան չանելով։ Այժմ մի պահ մտածեք այդ մասին։ Ինչո՞ւ պետք է դա մեղք լինի։ Ինչպե՞ս կարող է ինչ-որ բան չանելը մեղք լինել։
Աստված ձեզ պարգև է տվել։ Դուք իրավունք չունեք այն պահելու պահարանում։ Դուք իրավունք չունեք վերցնելու Աստծո պարգևը և աղբը նետելու։ Այն սուրբ է։ Այն նվիրական է։ Ահա թե ինչ է ձեր կյանքը։ Յուրաքանչյուր օրհնություն, յուրաքանչյուր պահ, որ ունեք ձեր կյանքում, Աստծուց տրված սուրբ պարգև է։
We will continue on this theme of stewardship as we continue on this week. For today, let us conclude with the prayer of St. Nerses Shnorhali: Jesus, wisdom of the Father, grant me wisdom that I may always think, speak and do that which is good in your site. Save me from evil thoughts, words, and deeds. Have mercy upon all your creatures, and upon me, a great sinner. Amen. (I Confess with Faith 11/24)
Armodoxy for Today: The Example of the Squirrely Steward
What has been referred to as the dishonest manager is the second character in a trilogy, like the prodigal son from last week and the unrighteous judge that we will look at next week. This character is far from the model you would expect in a religious story, and yet, Jesus uses him, he has the audacity to use him to teach us a lesson in life. It is a lesson in stewardship – managing the assets that we have in life.
Yesterday, we read the parable found in Luke chapter 16. It is confusing for the mere fact that this thief and cheat – the squirrely steward, as we referred to him — is commended by the master. Jesus uses him to make a point
Մենք ապրում ենք իրական մարտահրավերներով լի աշխարհում։ Իրականությունը հիմնված չէ հեքիաթների կամ առասպելների վրա։ Ի տարբերություն խաղի՝ կյանքը պահանջկոտ է։ Այն պահանջում է մեր ռեսուրսները, որոնցից ամենաթանկը մեր ժամանակն ու ջանքն են՝ արյունը, քրտինքն ու արցունքները։ Հարցն այն է, թե ինչպե՞ս ենք մենք դիմակայում, մոտենում և հաղթահարում այդ մարտահրավերները։
Հիսուսը մեզ սովորեցնում է, որ կյանքի մարտահրավերներն իրական են։ Դրանք պետք է ընդունել և հաղթահարել, իսկ դրա համար անհրաժեշտ միջոցներն արդեն իսկ տրված են մեզ և պետք է գործածվեն։ Նրա խոսքով՝ մենք կոչված ենք օգտագործելու «աշխարհիկ հարստությունը»՝ այս աշխարհի մարդկանց հետ հաղորդակցվելու և գործելու համար։ Այլ կերպ ասած՝ մենք պետք է օգտագործենք այն գործիքները, որոնք առաջարկում է այս աշխարհը, այսինքն՝ դրա «օրինական վճարամիջոցները»։ Մի՛ խուսափեք այդ գործիքներից՝ դրանց ձեր բարոյական չափանիշներով որակումներ տալով։ Մի՛ ձևացրեք, թե ապրում եք մեկ այլ աշխարհում, որը տարբերվում է մեր բնակավայրից։ Այս աշխարհը շատ իրական է, և մենք պետք է օգտագործենք դրա միջոցները՝ այստեղ գոյատևելու համար։ Որո՞նք են այդ միջոցները։ Մեր տաղանդները՝ Աստծո կողմից մեզ շնորհված շնորհները։
During this Lenten season you were asked to take an inventory of the things that are essential and necessary for your life. Today the exercise is to inventory the gifts of God in your lives. What talents do we possess? How can we use them? How can we improve our own lives, as well as the lives of our families, friends and community by the use of those talents? God has given us the resources that we need to deal with life. He has given us the ability, the strength and the courage to move forward. He has given us breath! He has also endowed us with talents. Do you sing or play music? Are you able to craft something? Do you have reasoning and logical skills? Can you invest? Can you make money? Can you heal? Can you console? Can you walk in harmony with others? These are gifts from God.
Հիսուսն ասում է. «Ով հավատարիմ է փոքր բանում, նրան շատ բան կվստահվի»։ Վերցրե՛ք ձեր տաղանդը և ստեղծագործե՛ք։ Ներդրե՛ք այն և բազմապատկե՛ք՝ անկախ նրանից, թե ինչպիսին է ձեր շնորհը։ Այսօր հենց այն օրն է, որպեսզի քննեք ձեզ տրված պարգևները։ Դուք ապրում եք մի աշխարհում, որը լի է բազմաթիվ խնդիրներով ու դժվարություններով։ Այսօր Աստծո ներկայությունն է հարկավոր, ոչ թե երեկ կամ վաղը։ Այսօր։ Եվ որպես Աստծո դեսպան՝ Սիրո դեսպան, դուք պատասխանատվություն ունեք իմաստությամբ օգտագործելու ձեր տաղանդները՝ Աստծո ներկայությունը բերելու ինչպես ձեր, այնպես էլ ձեր շրջապատի՝ ընտանիքի, ընկերների և, ի վերջո, ողջ աշխարհի կյանք։ Ավելին, դուք իրավունք չունեք անտեսելու ձեր շնորհներն ու տաղանդները։ Դուք ձեր կյանքի կառավարիչն եք և պարտավոր եք օգտագործել այն, ինչ ձեզ տրվել է։
In the next few days we will be looking at the models of stewardship.
Let us conclude with the prayer of St. Nersess Shnorhali: Uncreated Essence, I have sinned against You in mind, soul and body; do not remember my former sins for the sake of Your Holy name. Have mercy upon Your Creatures and upon me, a great sinner. (I Confess with Faith 6/24)
We are over halfway through the Lenten season. We climbed up the hill and we are now at the summit, coming down. We look down from the summit and see two paths, one behind us and even more importantly, the path in front of us. It is this path that connects to a larger road which is the journey of life. All that we are discovering during this Lenten period is part of the self-improvement process which fortifies our position in life by granting us the tools to better meet the challenges of life, be they physical, emotional or spiritual. God gives us the tools to handle the complexities of life and to render the journey a simple one.
As we come down off of the mountain, we enter a world that is very real. It is a world filled with difficulties and challenges, but at the same time, it has many victories. It has many moments for us to rejoice and many more to enjoy. Life is very real! How appropriate, that today, at this half-way mark in Lent, the Armenian Church prescribes the Parable of the Dishonest Steward as its Lenten lesson. This lesson, found in Luke chapter 16, connects us to the reality of life.
The Parable of the Dishonest Steward is given to us by our Lord Jesus. We read that there was a steward, that is, a manager. He was charged with taking care of his boss’ assets and money. Jesus refers to him as a shrewd, and even “dishonest” manager. He gets caught red handed in some business shenanigans and is on the verge of being fired. He acts shrewdly and doubles down by doing even more dishonest deeds against his employer thereby making friends for himself, especially considering his impending unemployment, this was a tactical preemptive move. He is calculated and knows that when he gets fired, these new friends will hire him. Then comes the kicker… Jesus brings it down to this, “The master commended the dishonest manager because he had acted shrewdly. For the people of this world are more shrewd in dealing with their own kind than are the people of the light. I tell you, use worldly wealth to gain friends for yourselves, so that when it is gone, you will be welcomed into eternal dwellings.”
Your act of charity is simple, read the Parable of the Dishonest Steward in its entirety. We will take a dive into this story which leaves many people perplexed because the “hero” is a squirrely character. Fast today from making any judgment calls, on the people in the story as well as in life.
Celebrate the half-way mark of Lent with some Lenten Cookies, the recipe is below.
We pray, Lord, I thank you for entrusting me with my life and the world in which I live. Help me to become a better steward of my life and my world. Amen
We conclude this week of diving into the parable of the prodigal son (Luke chapter 15) by looking at the third character in the story, namely, the older brother of the three characters, probably the older son is the one with whom we can best identify, perhaps because, well, basically, he is a good guy, at least he says he is. He’s a friendly guy. He is the one who did the right thing and stayed faithful. He stayed home and did not squander the money that his father had given him. He was loyal. He was obedient. Mostly we see him, the man who, like all of us, recognizes the unfairness of life. There was an injustice that was being played out right in front of him, because the younger brother came home, there was a celebration. It was almost as if he was being rewarded for his breach of discipline.
The older brother asks, why not me? Why is it that good things happen to bad people? Why are the actions of bad people rewarded while good actions, case in point me, go unnoticed. There are many examples of unfairness in our lives. Often we see people who seemingly do not deserve to be rewarded, yet they are honored with privileges and rewards. Why not me? It’s only a natural question to follow this inequity. Not only is it natural, it’s logical. If we believe good should be rewarded, I’ve done right. I’m the good guy. Sure, I have faults, but basically, I’m a good person. Why isn’t my goodness being rewarded?
The father in the story gives a simple answer. His is an answer that comes from the vantage point of parenthood. Son, he says, I have always had you. Whatever I have is already yours. But this my son, your younger brother, was lost, and now he is found. He was dead, and now he is alive. And in so saying, the Father is asking his son to see the bigger picture. It’s not about this moment, but there is a bigger project, so to speak. Ultimately, God’s aim is to have us all in reconciliation with all of creation. It’s about a state of love and harmony so that everyone has access to the kingdom.
Now let’s push this a little further and challenge ourselves, because after all, there is true injustice in the world. But as the Lenten season unfolds, we’re understanding that the real problem is with our perception of the goal — of the prize. We’re looking at those excesses and material goods as the prize, and we lose sight of the true treasure that is already part of life. The proof? Take a deep breath right now. Can you feel it entering your lungs? That’s a gift from God on which you cannot place a price tag. Do you love someone? Someone you can look to a child, a parent, a husband, a wife, a boyfriend, a girlfriend, that is a gift. Do you have this ability to smile? Do you have the ability to look at a flower, at the trees, at the mountains, at the sea, and stand in awe for a second or two and realize that there is something far greater than material goods that we consume ourselves with. That’s the gift, and that is a gift that has been given to you by God. He says, don’t abuse it. Don’t be like the prodigal. Don’t squander what I have given you, and now don’t look for more. Anything more is excess.
God has placed love in your heart, and it’s up to us to use it, not abuse it. It’s up to us to share it with ones we love, with our family, our community, and with our world.
Today we end with this prayer from St. Nerses Shnorhali, O merciful Lord, have mercy on all your faithful, on those who are mine and those who are strangers, on those whom I know and on those whom I do not know. On the living and on the dead. Forgive all my enemies and those who hate me the trespasses they have committed against me. Turn them from the malice they bear toward me that they may be worthy of your mercy. Have mercy upon all your creatures and upon me a sinner, amen.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/03/feeding-the-beast.jpg11251125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2026-03-06 00:01:112026-03-02 20:56:59Ինչո՞ւ ոչ ես։
We continue our dive into the parable of the Prodigal Son (Luke chapter 15) by focusing on the father in the story.
The first thing we learn about him is that he gives completely, without restriction or condition. His younger son says, “Give me my inheritance so I can go out and establish and begin my life.” The father, being a wise man, certainly understands that the son may lose or squander the money, but does not argue with his child. There are times in our lives when we need to let go. Even though we may know better than our children, their life is theirs. Yes, making mistakes can be painful, but it is in those mistakes that children learn. This father understand this rule: he lets go of his son. As difficult as it is, he allows his son – the one that he loves – to leave. He allows his son to establish his own life.
Հորը երկրորդ անգամ տեսնում ենք, երբ որդին վերադառնում է։ Հիշեք, որ որդին զղջում է, կամ գոնե հասկանում է, որ կարող է ավելի լավ կյանք ունենալ՝ վերադառնալով հոր տուն։ Անկախ նրանից, թե ինչ մտադրություններ ունի որդին, հայրը, տեսնելով նրա վերադարձը, ընդառաջ է գնում ճանապարհին և նույնիսկ թույլ չի տալիս, որ որդին ներողություն խնդրի։ Նա հպարտության խաղ չի խաղում։ Նա հիմարաբար չի ասում. «Սպասեմ տեսնեմ՝ ինչ կասի»։ Նա այնտեղ է՝ իր որդուն ընդունելու համար։ Նա չի ասում. «Ես քեզ ասել էի, գիտեի, որ կվերադառնաս»։ Փոխարենը՝ նա ճանաչում է իր սիրելիին՝ այն որդուն, որի մասին հոգ էր տարել, որին լույս աշխարհ էր բերել և դաստիարակել, և որն այժմ վերադարձել էր։ Ի՜նչ մեծ ուրախություն պետք է ապրած լիներ նա։ Իհարկե, նա վազելով մոտեցավ որդուն և գրկեց նրան։
Now there are two dimensions to this. Let’s follow each of them. First, the father in the parable is an expression of our Heavenly Father. God in heaven waits for us to come home and when we do turn back, He does not wait for us to beg to return to His Kingdom. Suffice it that we turn back home that He approaches us, embracing and grabbing us, He takes us in, giving us Life! That’s what this father did and that’s what our Heavenly Father does.
God accepts us as true children of His Kingdom.
Second, the father’s actions tell us what is required of us in our relationships, not necessarily with children, but with one another. There are people who have hurt us. The degrees of hurt are not consequential. Perhaps we have cried over a misspoken word, or we have been devastated by betrayal. The hurt has left a chasm in our relationships with others. We have all created divisions between ourselves and God by virtue of our actions or inaction, yet God has given us a way back. We too must do the same and leave doors open for those people to return back to us. In other words, an end to grudges is in order. Don’t get caught up in foolish pride. Leave doors open without expecting someone to walk through. Don’t wait for those who have hurt you to return, just know that deep down there are many desires that may not be understood. If the door is open, they may return and when they do you will embrace them.
Know that the heart is speaking to you. Do not think with your mind. Be ready to take in.Be ready to embrace, to hug, to suffocate them with the love that is in your heart.This is the example that Jesus gives us through the character of the father.
Այժմ աղոթենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթքը՝ «Հավատով խոստովանիմ»-ից.
I confess with faith and adore you, Father, Son and Holy Spirit, uncreated and immortal essence, creator of angels, of humans and all that exists. Have mercy upon your creatures and upon me, a great sinner. (1/24)
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/07/sunset-kingdom-741.jpg11251125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2026-03-05 00:01:032026-03-02 21:04:07Հայր և օրինակ
The Prodigal Son, is a parable offered to us by Jesus and recorded in the Gospel of St. Luke, chapter 15. We continue this dive into the story today by looking at the sin of the Prodigal son.
Today we look at turning points. As the parable is presented, the younger son takes his inheritance and travels to a far off land. There he squanders his money in reckless living. When his money runs out, so do his friends, and the lifestyle he was living. He comes to his senses and decides to return home. We will call this the turning point. It’s the point at which he realized there is something better for him elsewhere. Some may call this the “wake up” moment, when all along you knew what you were doing was not reality – maybe even a dream – and then the alarm clock rings and you wake to real life. The Prodigal Son woke up and turned back home.
Like the Prodigal, we come to our turning points when we realize that staying on the current path might have dire consequences. Repentance is the call of the Church to turn back. John the Baptist called out in the wilderness, “Repent, the Kingdom of God is at hand.” Today, the word repent means to feel remorse or regret. These feelings are the wake-up moment, while repent literally means to turn around.
Look within. Do you have wake up alarms? Do they guide you toward repentance?
We prayer from St. Nersess Shnorhali’s 3rd hour, Heavenly Father, true God, who sent Your beloved Son to seek the wandering sheep. I have sinned against heaven and before you. Receive me like Prodigal Son and clothe me with the garment of innocence, of which I was deprived by with sin. Have mercy upon your creatures and upon me a sinner. Amen
https://epostle.net/wp-content/uploads/2026/03/Turning-Around-in-full-view.jpg7501125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2026-03-04 00:01:522026-03-02 17:21:59Արթնացում դեպի շրջադարձային պահը
The Prodigal Son, a parable offered to us by Jesus and recorded in the Gospel of St. Luke, chapter 15. We continue this dive into the story today by looking at the sin of the Prodigal son.
The prodigal lifestyle that the younger son adopted is usually thought of as his sin, if not, but only by the popular name of the parable. The word prodigal is characterized by profuse or wasteful spending. The word describes someone who is addicted to wasteful expenditure, as of money, time, energy or strength. I propose that these are only manifestations of the true sin, which can be found in a list compiled by the Church, name Pride, Envy, Anger, Gluttony, Lust, Covetousness, and Laziness. Start off with the youthful pride that made him demand his share of inheritance, a pride which deceived him into thinking that he knew better than his father. And as you go through this list, which the Church identifies as “deadly sins” transfer the same measure on your life. Look at the motivations that make you do the things you do.
The Prodigal son was wasteful with the inheritance his father gave him. Think of the talents, the graces, the gifts given to us by God. How do we use them? How do we abuse them? Or perhaps, not even use them? Are we squandering the gifts of God on reckless living?
We pray, from the Armenian Church’s form of Confession, I have also sinned by the seven-fold transgressions of the deadly sins: by pride and all its forms, envy and all its forms, anger and all its forms, sloth and all its forms, covetousness and all its forms, gluttony and all its forms, and lust and all its forms; I have sinned against God. Lord have mercy.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2026/03/throwing-away-what-you-have.jpg1125750Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2026-03-03 00:01:472026-03-02 17:08:31Մեղքը դրդապատճառի մեջ
